Τι σε έφερε στα μέρια μας;

Ήταν κάτι που όλο έλεγα να το κάνω -και σιγά τη δουλειά δηλαδή- και όλο το ξεχνούσα. Ήθελα λοιπόν να μάθω πώς έφτασαν όσοι έφτασαν σ' αυτό το μπλογκ και όλο ξεχνούσα να κοιτάξω τις στατιστικές. Και επιτέλους το έκανα. Και τι είδαν τα μάτια μου. Ξεκινάω από τα λογικά και φυσιολογικά:

Βλέπω λοιπόν κάποιες διευθύνσεις που παραπέμπουν εδώ, όπως http://www.press-gr.blogspot.com/, http://www.blogpress.gr/, http://bonus-eventus.blogspot.com/, παραπομπές από το facebook ή μέσω γκουγκλαρίσματος. Μέχρι εδώ εντάξει. Παρακάτω είναι τα καλύτερα.

Λέξεις κλειδιά: 

"φεισ μπουκ φωτογραφιες"

Κάποιοι έκριναν ότι παίζει να συλλέγω φωτογραφίες από το φέισμπουκ. Ναι, γιατί; 

"του φεισμπουκ"

Ε, μα τι τις θέλω κι εγώ τις αναφορές μου στο φατσοβιβλίο, ρε παιδί μου! 

"βιζιτες μεσω φειςμπουκ"

Ε ναι λοιπόν. Άμα γκουγκλάρεις αυτή τη φράση, θα βγεις στο μπλογκ μου. Κατσγούμαν, τώρα και νταβατζού. Ήταν τότε που έγραφα για τις κορασίδες του φέισμπουκ και είχα αναφερθεί και σ' αυτήν την κατηγορία. Τελικά ο κόσμος εκεί ψάχνει για βίζιτες. 

Και τώρα, αναγνώστη μου, κρατήσου. 

"γαμαω τη μαμα μου"

Πού να πάει το μυαλό μου, όταν έγραφα για μανόδουλους, ότι το γκουγκλ θα στέλνει στο μπλογκ μου αυτούς που... δεν τολμώ να το πω καν. 

"+"σουρης"+"μυρωμενοι στιχοι""

Σουρής, Πετρόπουλος και άλλοι αγαπημένοι, κυκλοφορούν εδώ μέσα. 

"entopistis gia lires"

Έτσι με βρίσκουν στα φόρουμ ψαχτιρτζήδων. Επειδή πέρασα αποσπάσματα από το βιβλίο μου. 

"αγαμητες παντρεμενες"

Τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα. Δεν περίμενα ότι έχουν τέτοια πέραση. Εντάξει, έχω δώσει πολλές συμβουλές κατά καιρούς, αλλά αυτό το θέμα δεν τόλμησα να το πιάσω. Ακόμη. Τώρα μου μπήκαν ιδέες. 

"ασθενεια μπερμπερι"

Δεν το αναφέρω σαν ασθένεια, αλλά αυτοί που πιστεύουν σ' αυτό φανατικά, ε, καταντούν ασθενείς.

Εντάξει, υπήρξαν και κάποιοι που έφτασαν ως εδώ κάνοντας αναζήτηση για katswoman.

Συμπέρασμα: Το μπλογκ μου απευθύνεται σε ανώμαλους, βιτσιόζους, μερακλήδες, που ψάχνουν βίζιτες, γαμάνε τη μάνα τους, και θέλουν να δώσουν χαρά σε αγάμητες παντρεμένες. Τόσα πολιτικά σχόλια, τόσα κοινωνικά σχόλια, τόση αντίσταση, τόση κουλτούρα, τόσες συμβουλές σε πονεμένες ψυχές, τόσος προβληματισμός, πήγαν όλα χαμένα. 

Μόνο τσόντες από δω και πέρα.
Ό,τι θέλει ο λαός.

Ιστορικό κέντρο πρωτευούσης

Σάββατο βράδυ. Το λεωφορείο μας ξεφόρτωσε στην Ομόνοια και συγκεκριμένα στην οδό Αθηνάς, ανάμεσα σε πτώματα και κόσμο που συναλλάσσεται μαζί τους. Νομίζω ότι εγώ και η φίλη μου ήμασταν οι μόνες που δεν είχαμε καμία σχέση με τους υπόλοιπους που κυκλοφορούσαν εκεί την ώρα αυτή.

Από την Αθηνάς μέχρι τη Σταδίου δεν μπορούσες να περπατήσεις από την πολυκοσμία. Και από το πάγωμα που σου προκαλεί η εικόνα που αντικρίζεις. Σε αυτά τα ελάχιστα βήματα που κάναμε, πέσαμε πάνω σε μία συναλλαγή και τρεις διαπραγματεύσεις. Η πρέζα πήγαινε κι ερχόταν μπροστά στα μάτια μας. Αυτοί που την προμηθεύτηκαν κατευθύνονταν σε στοές και στα γύρω στενά (κάπου μεταξύ Αιόλου και Αθηνάς) για να τρυπηθούν. Και να τονίσω ότι αυτό το σημείο της Ομόνοιας είναι πιο ζωντανό από κάτι δρόμους γύρω από την Πειραιώς και την Αγίου Κωνσταντίνου. 

Προσπαθώ να φανώ ψύχραιμη. Δεν τους κοιτάω και προχωράω μαζί με τη φίλη μου. Δε μιλάμε μέχρι να πιάσουμε φανάρι για να περάσουμε απέναντι. Εκεί περίμεναν κι άλλοι εκτός κυκλώματος. Μια κυρία με ένα παιδάκι. Πού το πας μανδάμ το παιδί μετά τη δύση του ηλίου σε τέτοιες περιοχές; Περάσαμε απέναντι και κατευθυνθήκαμε προς την Πανεπιστημίου όπου και θα χωριζόμασταν. Γυρνάω το κεφάλι μου αριστερά και τι βλέπω: Η πλατεία έγινε εργοτάξιο. Κάτι ντάνες με οικοδομικά υλικά αραδιασμένες, που εκείνη την ώρα χρησίμευαν για να κάθονται και να στηρίζονται οι θαμώνες της πλατείας. Ε, ναι. Δε με γελούν τα μάτια μου. Έργα στην πλατεία Ομονοίας. Ανάπλαση και καλλωπισμός. Εργολάβοι και προμήθειες. Να τη χέσω την Ομόνοια την περιποιημένη κι ανανεωμένη. Αν και είναι ήδη χεσμένη, οπότε άδικος κόπος. Όπως άδικος είναι ο κόπος σε όποια επιφανειακή παρέμβαση γίνεται στην περιοχή. Αλλού πρέπει να γίνουν οι παρεμβάσεις. 

Φτάνω στην Ακαδημίας και κατευθύνομαι στην πιο καθαρή και ακίνδυνη περιοχή της Αθήνας. Στο "άβατο" των ευλογημένων Εξαρχείων. Εκεί, να θυμίσω, οι παρεμβάσεις γίνονται από τους κατοίκους. Στην Ακαδημίας, σε κάθε δρόμο που οδηγεί στα Εξάρχεια είναι στημένες στρατιές μπάτσων. Είμαι ήσυχη. Κανένας αλήτης κουκουλοφόρος δε θα με πειράξει.

ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ: ΟΙ ΟΔΗΓΟΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Είσαι πεζός, έχεις φτάσει στη διάβαση και περιμένεις ν' ανάψει το πράσινο για να περάσεις απέναντι; Είσαι τουλάχιστον αφελής. Για να μην πω ότι παίζεις κορώνα γράμματα τη ζωή σου. Δεν το κάνουμε ποτέ αυτό. Όταν φτάνουμε στη διάβαση, δεν κοιτάμε ποτέ το φανάρι. Κοιτάμε μόνο τα αυτοκίνητα που έρχονται και περιμένουμε να δούμε ποιος θα είναι αυτός που δε θα περάσει με κόκκινο. Αν είναι σε διασταύρωση, είναι πιο εύκολο να σταματήσουν κάποια στιγμή. Είναι και τα αυτοκίνητα από την άλλη μεριά και μην πέσουν πάνω τους. Ενώ τον πεζό τον γράφουν στο μουνί τους. (Στο ίδιο ακριβώς όργανο, γυναίκες και άντρες).
Φτάνω στη διάβαση Ακαδημίας και Ιπποκράτους. Όχι, δεν κοιτάω το φανάρι, περιμένω να σταματήσουν τα αυτοκίνητα. Και σταματάνε. Γυρνάω να ρίξω μια ματιά στο φανάρι μου και διαπιστώνω ότι γι' αυτό σταμάτησαν. Τους άναψε το κόκκινο. Κατεβαίνω από το πεζοδρόμιο για να περάσω απέναντι. Αν είχα κάνει άλλο ένα βήμα, τώρα δε θα υπήρχε τίποτα από μένα. Σχεδόν με ακούμπησε ο αρχίδης που ερχόταν με το σμαρτ από πέρα. Από τόσο πέρα που δεν τον είδα. Οπότε μπορούμε να φανταστούμε και με τι ταχύτητα πήγαινε (τα είχε πιάσει τα διακόσια) για να προλάβει να περάσει, πριν ξεκινήσουν οι άλλοι που πλέον είχαν πράσινο. Έφυγε τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα ούτε τον αριθμό του να δω. Για να τον βρω και να του περιποιηθώ το κωλοάμαξο. Πράξη εντελώς αλήτικη. Αλλά οι αλήτες θέλουν αλητεία.
Δεν τον μπινελίκωσα. Ως καλοσυνάτος και ευγενής άνθρωπος που είμαι, του έδωκα την ευχή μου. Την επόμενη φορά που θα το κάνει, να έρχεται από την άλλη μεριά του δρόμου νταλίκα και να τον συντρίψει. Να του κουλαθούν και τα δύο χέρια ώστε να μην ξαναπιάσει τιμόνι. Να του ξεραθούν και τα πόδια, ώστε να μην ξαναπατήσει γκάζι.
Είναι πολλές οι κατηγορίες των οδηγών που περνούν με κόκκινο. Η μεγαλύτερη είναι οι μοτοσικλετιστές. Αυτοί χώνονται παντού σαν τις τσουτσούδες. Δε βλέπουν ποτέ αν κυκλοφορούν πεζοί στη διάβαση. Φτάνει να προλάβουν να χωθούν. Είναι οι προνομιούχοι οδηγοί που παντού χώνονται. Δρόμοι, πεζοδρόμια, όλα είναι δικά τους. Πρέπει να τα προλάβουν όλα.
Είναι βέβαια και οι βιαστικοί της κατηγορίας που προανέφερα. Εκείνοι που βλέπουν από δυο χιλιόμετρα μακριά το πορτοκαλί φανάρι και τρέχουν να προλάβουν κι όποιον πάρει ο χάρος.
Μια μεγάλη κατηγορία είναι οι γυναίκες που μιλάνε στο κινητό τους. Οι γυναίκες που μιλάνε στο κινητό τους είναι διαφορετική κατηγορία από τους αντίστοιχους άντρες. Μια γυναίκα με το ένα χέρι στο τιμόνι και το άλλο στο κινητό, κοιτάζει τον μπροστινό της και κάνει ό,τι κι αυτός. Περνάει αυτός, θα περάσει κι αυτή. Δεν κοιτάζει ποτέ το φανάρι ή τη διάβαση ή αν έρχεται αυτοκίνητο από την άλλη. Κατηγορία που σίγουρα εισπράττει πολλά μπινελίκια. Και το αξίζει. Ο άντρας οδηγός με το κινητό, επίσης περνάει με κόκκινο, αλλά για άλλο λόγο. Είναι ο τύπος δε-μας-γαμείς-κι-εσύ-και-το-φανάρι-σου-έχω-θέμα-εγώ-τώρα.
Συμπαθής κατηγορία (τόσο που θέλω να πιάσω τη σιδερόβεργα) είναι ο κάγκουρας. Έχει βάλει τις ντουλάπες τα ηχεία στο πορτ παγκάζ (καλά, δεν το συζητώ για το υπόλοιπο όχημα - καρναβάλι) και παίζει τέρμα τη λαϊκούρα κι έχει μερακλώσει τόσο που αποσυντονίζεται και δεν ξέρει πού βρίσκεται και πού πάει. Γι' αυτό έχει χαθεί. Ρε φίλε, Εξάρχεια είναι εδώ. Για Μπουρνάζι, πρώτο στενό αριστερά.
Και βέβαια είναι και η κλασική κατηγορία Ε.Ο. (ελληνάρας οδηγός) που όλοι οι δρόμοι είναι δικοί του και, εντάξει ρε φίλε, τι κάναμε, δεν ήταν κόκκινο, ήταν ανάμεσα στο πορτοκαλί και το κόκκινο. Μικρή διαφορά.
Και η τροχαία δεν υπάρχει πουθενά. Δηλαδή, για την ακρίβεια, βλέπω περίπου διακόσιους μπάτσους την ημέρα. Ματατζήδες και Δίες. Τροχαία πουθενά. Προφανώς η ελληνική αστυνομία (ή μήπως το ελληνικό γαμοκράτος;) θεωρεί πιο επικίνδυνα τα αναρχικά στοιχεία από τους χασάπηδες οδηγούς.

ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ.

Περπατάω χτες το βράδυ προς το σπίτι μου και τον συναντάω. Έξω από ένα καφέ στα Εξάρχεια -πώς ξέπεσε εκεί, δεν ξέρω- να μιλάει δυνατά στο κινητό του (χαντς φρι πάντα) συνοδεύοντας τα λόγια του με επιβλητικές χειρονομίες. 

Ο τρόπος που μιλούσε μου θύμισε κάτι τηλεφωνικές ανταποκρίσεις που έδινα κάποτε στο κανάλι που δούλευα. Έπρεπε να μιλάω με στόμφο για να εντυπωσιάσω το κοινό. Βέβαια, δεν έβγαινα στη μέση της Μπενάκη κι ανάμεσα στα πλήθη για να μάθουν τα χαμπέρια και οι περαστικοί. Θυμάμαι έκτακτο δελτίο για κρούσμα γρίπης των πτηνών που είχε εντοπιστεί στην περιοχή μου κι εγώ να βρίσκομαι στα γραφεία της περιφέρειας και να πρέπει να βγω τηλεφωνικά στον αέρα. Ήτο τεραστία επιτυχία. Οι υπόλοιποι συνάδελφοι που περίμεναν τις δηλώσεις του υπουργού, θα τρώγανε το μουνί τους που προλαβαίναμε και το βγάζαμε πρώτοι που θα τρομοκρατούσαμε τον κόσμο με το μεγάλο θέμα της ημέρας. Αλλά εγώ πήγα και κλείστηκα στην τουαλέτα να μη μ' ακούει κανείς την ώρα που θα μιλάω. Φόβος να μη με ματιάσουν; Κόμπλεξ; Δεν ξέρω.

Πάντως ο τύπος στην Μπενάκη δεν είχε κανένα τέτοιο άγχος. Ήθελε να ακούνε οι πάντες την ενδιαφέρουσα συνομιλία που είχε. Το θέμα του δεν ήταν επαγγελματικό. Μιλούσε με κάποιο φίλο ή κάτι τέτοιο. Για προσωπικά. Αλλά ακόμα και η γλώσσα που χρησιμοποιούσε, θύμιζε άρθρο σε οικονομική εφημερίδα. Θα πρέπει να ήταν πολύ καταρτισμένος. Και πετυχημένος.

Δε θα ξεχάσω τον άνθρωπο με το τηλέφωνο που συνάντησα μια μέρα στην τράπεζα. Φορούσε ένα μακρύ παλτό, είχε τον αέρα του πετυχημένου και, κατά τη διάρκεια της αναμονής για το ταμείο, έκλεισε δύο επαγγελματικές συμφωνίες και τέσσερα ραντεβού. Ήταν από το χώρο των κατασκευών. Με εντυπωσίασε. Όλους τους εντυπωσίασε. Όλοι νιώσαμε ότι ανάμεσά μας, υπήρχε μια σπουδαία προσωπικότητα. Με το ζόρι κρατήθηκα και δεν του ζήτησα αυτόγραφο ή έστω μια φωτογραφία μαζί του. 

Και πώς να ξεχάσω τη νεαρά με το τηλέφωνο στον ηλεκτρικό το καλοκαίρι. Κατάφερε να τραβήξει όλα τα βλέμματα πάνω της. Είχε πάει στο ΙΚΑ για κάτι δουλειές, έκανε και κάτι ψώνια, είχε κουραστεί αρκετά, είχε και ζέστη, όχι, δε θα μπορούσε να περάσει από τη φίλη της με την οποία μιλούσε, θα πήγαινε στο σπίτι να ξεκουραστεί και το απόγευμα θα πήγαινε για μπάνιο. Μήπως ήθελε να πάει κι αυτή μαζί της; 

Όλο το πρόγραμμα το μάθαμε. Μόνο αν είχε γαμηθεί δε μας είπε. Είμαι σίγουρη πως όχι.

ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ: ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

Θυμάμαι τον παππού μου, κάθε φορά που εκνευριζόταν με τον πατέρα μου, να ξεστομίζει μια τούρκικη παροιμία. Ότι ο ψηλός άνθρωπος είναι χαζός. Με την έννοια της ελαφρότητας. Κάπως έτσι μεταφράζεται το αχμάκης. Γενικά, λατρεύω τις τούρκικες παροιμίες. Κρύβουν πολλή σοφία. Και αλήθεια. Γι' αυτό και είχα αρχίσει να πιστεύω ότι κι εγώ είμαι χαζή. Αλλά, πλέον, έχω τις ενστάσεις μου. Και μπορώ να αποδείξω το αντίθετο.
Σήμερα, μ' αυτό το βροχέσιμο, πήρα την ομπρέλα μου και ανηφόρισα τη Σόλωνος. Ευτυχώς, δεν κυκλοφορούσαν και πολλοί εκείνη την ώρα. Τα στενά πεζοδρόμια, με το ζόρι χωράνε δύο άτομα. Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ζόρικα όταν τα δύο άτομα κρατάνε ομπρέλες. Αλλά πάντα υπάρχει η καλή διάθεση για να αποφευχθεί η σύγκρουση. Εγώ, ως χαζή ψηλή, άμα ο άλλος είναι στο ίδιο ύψος με μένα, γέρνω την ομπρέλα μου στο πλάι. Οι κοντές κι οι κοντοί, όμως, σηκώνουν τη δική τους ψηλά. Ναι, αναγνώστη μου. Βρίσκονται σε ύψος περίπου 1.60, εγώ σε ύψος περίπου 1.80 και σηκώνουν την ομπρέλα τους η οποία ήδη βρίσκεται δέκα πόντους κάτω από τη δική μου.
Με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνουν:
1. Με διευκολύνουν να κινηθώ άνετα, αποφεύγοντας πιθανή σύγκρουση.
2. Να μου βγάλουν το μάτι.
3. Να μου διαλύσουν την καινούργια διάφανη ομπρέλα με τις καυτές φούξια λεπτομέρειες.
Όποιος βρει τη σωστή απάντηση, αλλά και όποιος προτείνει τον καλύτερο τρόπο αντίδρασης, κερδίζει την ονειρεμένη ομπρέλα της Μαίρη Πόπινς.
Το δράμα κορυφώνεται στις διαβάσεις πεζών που βρίσκονται σε κομβικά σημεία. Βλέπε Πανεπιστημίου με Βουκουρεστίου. Εκεί όλες οι ομπρέλες σηκώνονται ψηλά, πηγαίνουν δεξιά κι αριστερά, καρφώνονται σε μάτια και αυτιά, ενώ, καμιά φορά, είναι εύκολο κάποια να σε παρασύρει προς τα πίσω, αφού θα έχει γίνει ένα με τη δική σου.
Κι άμα γλιτώσω από τους πεζούς και τις ομπρέλες τους, δε θα γλιτώσω από τα οχήματα. Όλοι βιάζονται όταν βρέχει. Τρέχουν σαν τρελοί. Θέτουν σε λειτουργία τους λακκουβομαγνήτες τους. Κι αν τύχει και περνάς από κει, μαλάκα πεζέ, ετοιμάσου για ψυχρολουσία με βρομόνερα. Και να μην ξεχάσω να αναφέρω τις διαβάσεις που γίνονται αόρατες. Μιλάμε για αυτές που δεν έχουν φανάρι, στις οποίες είναι υποχρεωμένοι να σταματήσουν. Δεν το κάνουν ποτέ, δε θα το κάνουν ούτε όταν βρέχει. Θυμάμαι πριν από χρόνια, με το παιδί μικρό, να έχει πιάσει τρελή βροχή, να το έχω πάρει αγκαλιά και να τρέχω, να έχω σταθεί στη διάβαση και να προσπαθώ να περάσω, να στάζω ολόκληρη και να προσπαθώ να καλύψω το μωρό να μη βραχεί και να μη σταματάει κανένας από τους 12 καριόληδες που πέρασαν βιαστικά από μπροστά μου. Όταν βρέχει, εσύ, μαλάκα, που είσαι ταμπουρωμένος μέσα στο αυτοκίνητό σου, δε βρέχεσαι. Απλώς γαμιέσαι.
Γίνεται να ταμπουρώνομαι στο σπίτι μου όταν βρέχει; Όχι για να μη βραχώ -πάλι λάθος παπούτσια έβαλα, τι τα θέλω τα σουέτ σφουγγάρια, βρε μανούλαμ με τέτοιον καιρό;- αλλά για να μην τρελαθώ.

Το μεγάλο φαγοπότι

Γιατί βρε Θοδωρή μου; Γιατί βρε μανάρι μου, κάθε φορά, μου ανεβάζεις την πίεση της υποτασικιάς; Μη φανταστείς, από τα γέλια που ρίχνω με τις καυτές ατάκες σου, καυτό μου αγόρι. Όχι σαν τους υπόλοιπους που απέκτησαν υπέρταση επειδή πιέστηκαν, καθώς δεν μπόρεσαν να ικανοποιήσουν την ανάγκη τους να σου χώσουν μια μπουνιά στη μουράκλα σου. Να ξέρεις Θοδωρή μου, είναι πολλοί αυτοί που θέλουν τουλάχιστον να σε φτύσουν στα μούτρα, χώρια το κλοτσομπουνίδι.
Μαζί τα φάγαμε τα λεφτά; Τα δικά σου λεφτά, ε; Όχι αυτά που ΕΓΩ δίνω σε σένα για να απλώνεις τα αφράτα σου οπίσθια στην καρέκλα που δεν ξέρω ποιος μαλάκας σε τοποθέτησε. Πες μου κι άλλα τέτοια αγόρι μου. Πλήγωσέ με κι άλλο. Κάνε με να νιώσω όλες τις ενοχές του κόσμου. Μια φορά σπάραξα με το δράμα σου όταν έμαθα ότι δε θα μπορέσεις να κάνεις τις διακοπές των ονείρων σου και μία τώρα που είδα ότι το εισόδημά σου μαζί με αυτό της συζύγου σου δεν κατάφερε να πιάσει το εκατομμύριο. Και όλο αυτό το σχεδόν εκατομμύριο, μας λες ότι το τρώμε μαζί.
Δε φταίω εγώ, αγάπη μου, αν έγινες αυτό που έγινες με ρουσφέτια. Γιατί είμαι σίγουρη ότι μόνο έτσι μπορείς να εκλεγείς. Ποιος ανώμαλος θα σε ψήφιζε για άλλο λόγο; Δε φταίω εγώ Πάγκαλε και λοιποί κοπρίτες αν βολεύετε το κάθε κομματόσκυλο για να μπείτε στη Βουλή και να γαμάτε με όποιον τρόπο μπορείτε τέλος πάντων. Εγώ, καθώς και τα υπόλοιπα μέλη της γαμωπασοκοοικογένειάς μου, δεν έχουμε βολευτεί ποτέ και πουθενά. Δε φάγαμε ποτέ ούτε δεκάρα από το σχεδόν εκατομμύριο που τσέπωσε σε ένα χρόνο η γαμωπαγκαλοοικογένεια. Εγώ λέω κι ευχαριστώ για τη θέση της πωλήτριας που κατάφερα να κατακτήσω για να βγάλω μεροκάματο. Η αδερφή μου λέει κι ευχαριστώ που έχει μια δουλειά με προϊστάμενο που του φοράει δέκα ζευγάρια γυαλιά πάνω σ' αυτό που αυτή ξέρει κι αυτός δεν ξέρει να κάνει. Ο γιος μου θα πει κι ευχαριστώ αν καταφέρει να φύγει στο εξωτερικό για να δει χαΐρι πάνω σ' αυτό που μαθαίνει να κάνει.
Επομένως ποιοι είναι αυτοί που σου φάγανε το βιος, καλέ μου Πάγκαλε; Άξιζε τον κόπο να τους δώσεις τα λεφτά σου; Άξιζε τον κόπο να μοιραστείτε τα πόθεν αίσχη σου; Πόσο χρήσιμοι είναι στην κοινωνία; Και πόσο χρήσιμος είσαι εσύ στην κοινωνία; Και πόσο χρήσιμοι είστε τελικά όλοι εσείς που περιμένετε από μας να πληρώσουμε αυτά που φάγατε παρέα με τους ρουσφετοψηφοφόρους σας; Πόσο χρήσιμος είναι κι αυτός που παριστάνει τον πρωθυπουργό ξεπουλώντας μας στον κάθε τυχάρπαστο και επιμένει ότι έτσι θα σωθούμε;
Ασταδιάλα μεσιέ Πάγκαλε! Κι εσύ και η υπόλοιπη παρέα από κείνο το ευαγές ίδρυμα που "διορίζατε για χρόνια, τα φάγατε μαζί, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης δημοσίου χρήματος".
ΑΣΤΑΔΙΑΛΑ ΚΟΠΡΙΤΕΣ!

ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ: Οι άρρωστοι του φέισμπουκ

Υποψιάζομαι ότι μπερδεύουν την ψηφιακή με την πραγματική ζωή τους. Δε λέω, μπορείς να κάνεις εξαιρετικές γνωριμίες εκεί μέσα, να βρεις άτομα που μπορείτε να κάνετε χωριό, να γνωρίσεις το σωστό το φίλο, ή και το μεγάλο έρωτα. Δεν είμαι αρνητική σε τίποτα. Από την άλλη όμως, μπορείς να συναντήσεις και την απόλυτη κουλαμάρα. Όσο αυξάνονταν οι άγνωστοι φίλοι μου, τόσο περισσότερα στοιχεία κουλαμάρας συναντούσα. Χωρίς να με ξέρουν, αφού ποτέ δεν είχαμε μιλήσει, έβγαζαν συμπεράσματα για μένα. Μέχρι και κακομαθημένη που τα βρήκα όλα έτοιμα και κάθομαι και παίζω με χαρακτήρισαν. Ούστ μωρή κουράδα, που έχεις και άποψη. Που αν έχεις κάνει τα μισά από αυτά που έκανα, ξεκινώντας από το απόλυτο μηδέν, θα κάτσω να με χέσεις. Αυτός και άλλοι σαν αυτόν, ξεκινούν με όρεξη για γνωριμία, σε βομβαρδίζουν τον πρώτο καιρό στα like, δε χάνουν ευκαιρία να σου λένε καλημέρες ή ό,τι άλλο μπορούν για να τους προσέξεις κι αν δεν τους προσέξεις αρκετά, σε διαγράφουν. Χέστηκες; Έκανα ένα ψαχούλεμα στο προφίλ μου και σε όσα έγιναν το τελευταίο τρίμηνο. Εντόπισα καμιά δεκαριά περιπτώσεις που ανήκουν σ' αυτήν την κατηγορία.

Άλλη περίπτωση κουλαμάρας είναι κάποιες γυναίκες που ήρθαν να με γνωρίσουν και να μου ανοίξουν την ψυχή τους. Χωρίς να γράφει πουθενά ότι είμαι εδώ για να ακούσω τον πόνο τους. Προφανώς είδαν το "η κατσγούμαν συμβουλεύει" και θεώρησαν ότι κάνω αυτή τη δουλειά. Βέβαια, ως ζυγός, ευχαρίστως ακούω το συνάνθρωπο και προσπαθώ να βοηθήσω. Αλλά έχουμε και έναν Κρόνο πάνω απ' το κεφάλι μας αυτόν τον καιρό. Που επιμένει να μου δίνει χειρότερα προβλήματα από αυτά που έχουν οι άλλοι. Κι από την άλλη, δεν είμαι και ίδρυμα. Θυμάμαι περίπτωση νεαράς που είχε κολλήσει πάνω μου πριν από κάνα μήνα. Μηνύματα, σχόλια, όπου κι αν γυρνούσα, πάνω της έπεφτα. Αλλά τελευταία, δεν είχα νέα της. Μόλις διαπίστωσα ότι με διέγραψε και με μπλόκαρε. Τι καημός! Τι ισχυρό πλήγμα! Τι βαθιά πληγή!

Όταν έγραψα τους πέφτουλες, περίμενα ότι θα γίνουν διαγραφές. Από τους πέφτουλες. Έγιναν. Και έγιναν κι από τους επίδοξους πέφτουλες που η ψυχρότητά μου δεν τους έδωσε περιθώρια να προχωρήσουν. Ε, ναι αγάπη μου. Τι να σου πω όταν έρχεσαι και με ρωτάς από πού είμαι και με τι ασχολούμαι; Τα γράφω όλα στο προφίλ μου κι αν δε ρωτήσεις κάτι πρωτότυπο, δεν έχω λόγο να ασχοληθώ μαζί σου. Παράλληλα, με προσέγγισαν καινούργιοι φίλοι για να βγάλουν τη χολή τους και τα κόμπλεξ τους. Ο τοίχος μου είχε γίνει αποδέκτης προσβλητικών σχολίων του κάθε παπάρα που με χαρακτήριζε αγάμητη, ανοργασμική και άλλα τέτοια. Αν του καθόμουν -που ήξερε κι ο ίδιος ότι δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση- θα με αποκαλούσε πουτάνα, γαμιόλα... Έτσι γίνεται πάντα μ' αυτούς τους τύπους. Δεν προλάβαινα να διαγράφω. Αλλά κάτι μου λέει ότι ορισμένοι έχουν επιστρέψει. Ως άλλοι. Κάποια ψεύτικα προφίλ χωρίς φίλους, που τα δέχομαι, αλλά δεν έκατσα ποτέ να τα ψάξω. Κι άντε να βγάλω άκρη τώρα με τόσους που μάζεψα.

Έχω διαγράψει πολύ κόσμο. Όποιον με προσέβαλε και δε σεβάστηκε τον τοίχο - σπίτι μου, τον έστειλα από κει που ήρθε. Αλλά παρατηρώ ότι κάποιοι διαγράφουν αβέρτα. Κάθονται και παρακολουθούν τους εικονικούς τους φίλους και τους ανακυκλώνουν διαρκώς. Σε κάποια φάση σε διαγράφουν και μετά από λίγο καιρό σου ξαναστέλνουν αίτημα φιλίας. Αν έχετε ανταλλάξει και μια καλημέρα από πριν, σου ρίχνει και μια δικαιολογία τύπου "διέγραψα το προφίλ μου και όταν επέστρεψα έλειπαν επαφές" και άλλες τέτοιες πίπες. Νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν άλλα ενδιαφέρονται και παίζουν με τις φεϊσμπουκικές επαφές τους. Το θεωρώ βαριά αρρώστια.
Και κλείνω με την υπερπερίπτωση. Άντε να σε διαγράψουν οι άγνωστοι - άρρωστοι που σε προσεγγίζουν και μετά το μετανιώνουν, να πω, γάμα το, μια ασθένεια είναι. Όταν στις επαφές σου υπάρχει φίλος κανονικός από τα παλιά που μέσα από σένα έχει προσεγγίσει καμιά τριανταριά ακόμη άτομα, τους πούλησε ξυπνηλίκι, σου έριξε θάψιμο (όπως έμαθες αργότερα) προφανώς για να μη σε πιστέψουν στην περίπτωση που θα διαψεύσεις τις πίπες που λέει για τη δήθεν επαγγελματική του επιτυχία, τον οποίο όλο και θα ξανασυναντήσεις κάποια στιγμή και στο μέλλον, αφού δεν έχουν διακοπεί η σχέσεις του με την οικογένειά σου, και σου ρίχνει μια διαγραφή την ώρα που διαγράφει και τη φίλη σου που δεν ανταποκρίνεται στο εξυπνακίστικο φλερτ του, μιλάμε για ιδιαίτερα σοβαρή πάθηση που χρήζει νοσηλείας.
Όλοι αυτοί, μήπως θα ήταν εύκολο να μη με πλησιάζουν; Προτιμώ στους φίλους μου ανθρώπους με διάθεση για παιχνίδι, ανταλλαγή απόψεων, ακόμα και συγκρούσεις, αν υπάρχει λόγος. Αλλά έλεος, αν είναι τόσο ψυχωτικοί που αρέσκονται στο να παίζουν με τις επαφές τους, προτείνω να παίξουν με το πουλί τους. Θα ξεχαρμανιάσουν καλύτερα.