Εκτεθείτε ανεπανόρθωτα

Έχω πάει σε πολλές εκθέσεις, αλλά στη Philoxenia δεν είχε τύχει μέχρι τώρα. Με πήρε η κυρία διευθύντρια, που είναι χρόνια στο χώρο, από το χέρι και μου είπε: «Έλα να γνωρίσεις τον καινούργιο σου κόσμο, όλο μαζί κι από κοντά».

Φανταζόμουν ότι θα βρεθώ στο μαγικό κόσμο του τουρισμού, όπου δε θα ξέρω πού να πρωτοκοιτάξω και πού να βρω να αποθηκεύσω τόση πληροφορία που θα συλλέξω... travelvoice.gr

Καλώς ήρθε το ευρώ

Άντε πάλι να κάνεις μετατροπές τα ευρώ σε δραχμές. Είδαμε και πάθαμε μέχρι να συνηθίσουμε το ευρωπαϊκό νόμισμα. Στο τέλος καταλήξαμε στη στρογγυλοποίηση. Αντικαταστήσαμε τις 100 δραχμές με το ευρώ και ησυχάσαμε. Αναρωτιέμαι, αν επιστρέψουμε στη δραχμή, το μικρό μπουκάλι το νερό θα εξακολουθεί να κάνει 50 δραχμές όπως τότε, που ξαφνικά το πενηντάρικο έγινε πενηντάλεπτο; Τώρα βέβαια, μπορεί να φτάσει και στις 50.000. Ποτέ μην υποτιμάς μια υποτίμηση.

Δεν είναι δικά μου σενάρια αυτά. Όχι πως δεν πέρασαν από το άρρωστο μυαλό μου, αλλά ήρθε η πραγματικότητα και απέδειξε ότι δεν είναι τόσο άρρωστο... travelvoice.gr

Αθλητισμός, άθλος και αθλιότητα

Όταν κάποιος θέλει να παρακολουθήσει κάποιον, φοράει καμπαρντίνα, καπέλο και μαύρα γυαλιά και (λέμε τώρα) περνάει απαρατήρητος. Όταν κάποιος συμμετέχει σε αθλητικό γεγονός, ντύνεται αθληταράς. Μαύρο ελαστικό αθλητικό σύνολο, πορτοκαλί πατούμενο ασορτί με το χρώμα των ακουστικών και το γυαλί αεροτομή, γιατί ένα σπιντ το έχεις, ο φιτ ο άνθρωπος... travelvoice.gr

Ούτε φασίστες – ούτε κομμουνιστές… Απλώς… μαλάκες!

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα μόλις άκουσα τον Πάγκαλο να μιλάει σε γαλλική εκπομπή, ήταν το πόσο ωραία το δουλεύει το γαλλικό. Με αξάν Παριζιάνου. Εντυπωσιάστηκα. Ακουγόταν σχεδόν πολιτισμένος.

Εκεί που έλεγα ότι δε γίνονται αυτά τα πράγματα, τσουπ! ξύπνησε ο Πάγκαλος που όλοι αγαπήσαμε. Έγινε αναφορά στους αγανακτισμένους, αγανάκτησε ο άνθρωπος, με το δίκιο του κατέβασε καντήλια... tsantiri.gr

Η μόδα και η ρόδα. Αυτή που γυρίζει.

Αχ, Λάκη μου. Πού να το 'ξερες ότι από τον Διογένη όπου γλεντοκοπούσες, θα βρισκόσουν κλεισμένος σε πιθάρι. Ούτε καν απ' τα σαλόνια στα αλώνια.
Είναι τραγικό. Να γλεντάς αμέριμνος, ξοδεύοντας τα λεφτά που χρωστάς σε δημόσιο και ιδιώτες, έτσι, για να κινείται η αγορά της νύχτας, και να γυρνάς επίσης αμέριμνος στο σπίτι σου τα ξημερώματα και να σου έρχονται εκείνοι οι ξεπεσμένοι τύποι και να σε συλλαμβάνουν. Και το χειρότερο, να λες το περίφημο "ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε" και να μη δίνουν σημασία.
Αλλά κι εσύ, βρε μάνα μου, φέσωσες το σύμπαν και το διασκέδαζες με τόση άνεση; Δεν είχες μάθει ότι σε ψάχνουν οι φεσωμένοι; Δεν είχες υποψιαστεί τίποτα, να τα μαζέψεις και να φύγεις, να στήσεις την ίδια πετυχημένη καριέρα και στο εξωτερικό; Ή μήπως εκεί δεν πιάνουν αυτά τα κόλπα;
Αχ, Λάκη μου. Ξέρω. Ήταν η κακιά στιγμή. Γι' αυτό κι εγώ, έτσι, ως ένδειξη διαμαρτυρίας, θα κάψω όλα μου τα Burberry στη μέση της πλατείας Κολωνακίου. Θα σκίσω όλα μου τα D&G. Το Κολωνάκι δε θα είναι πια το ίδιο χωρίς εσένα. Η Μύκονος δεν έχει λόγο ύπαρξης μετά την τραγωδία σου. Μαύρα Χριστούγεννα θα κάνουμε, Λάκη μου. Κανένα πάρτι δε θα έχει επιτυχία, αν δεν είσαι κι εσύ μέσα. Δε θα μου κατεβαίνει η σαμπάνια και το foie gras.
Δε σου ταιριάζει, Λάκη μου, η φυλακή. Αυτή είναι για κάτι ρεμάλια αναρχικούς που διαμαρτύρονται για το χάλι της χώρας. Χάλι στο οποίο φτάσαμε γιατί πολλοί σαν εσένα κερδοσκοπούν και δεν πληρώνουν, Λάκη μου.
Αλλά μην ανησυχείς. Θα βρεις κι άλλους σαν εσένα εκεί μέσα. Τώρα που πήραν φόρα και άρχισαν οι συλλήψεις των καθωσπρέπει επιχειρηματιών, που ελπίζω να ακολουθήσει και η δήμευση των περιουσιών τους, εμείς, το φανατικό σου κοινό, είμαστε πιο ήσυχοι. Θα σας μαζέψουν όλους μαζί στο ίδιο κλουβί και μετά ελπίζω να σας βγάλουν μια βόλτα στην πόλη για να σας δείξουμε τη συμπαράστασή μας με τις ροχάλες μας.
Όλα τα καλά παιδιά μαζί. Γιατί μαζί τα φάγατε. Και ΜΑΣ φάγατε.

Οι Δράκουλες των Εξαθλίων

Πέμπτη βράδυ στις 9. Ο κόσμος στα Εξάρχεια, πάει κι έρχεται. Στο πιο πολυσύχναστο σημείο, στη μέση της Μπενάκη, σε νεανικό εστιατόριο, μπουκάρουν καμιά δεκαριά τύποι με καλυμμένα πρόσωπα, τσεκούρια και άλλα ζοριλίκια και το κάνουν καλοκαιρινό. Κανείς δεν προλαβαίνει να αντιδράσει. Αλλά και πώς να αντιδράσει κάποιος σ' αυτήν την περίπτωση. Φεύγουν τρέχοντας και διαλύονται λίγο πιο πάνω.
Πέμπτη βράδυ 20 λεπτά αργότερα. Στο ίδιο σημείο. Ο κόσμος είναι μουδιασμένος. Αστυνομία δεν έχει φανεί. Το Α.Τ. Εξαρχείων βρίσκεται 5 στενά πιο πάνω. Προφανώς μας προστατεύουν τόσο πολύ από τους εγκληματίες αναρχικούς που απειλούν τη ζωή των κατοίκων της περιοχής, που δεν προλαβαίνουν να ασχοληθούν με τίποτα άλλο.
Θυμάμαι κι άλλα περιστατικά. Σπάνε τζαμαρίες δίπλα από το σπίτι μου (δυο βήματα από το αστυνομικό τμήμα) και αστυνομία δεν πλησιάζει. Αρπάζουν τσάντα μπροστά στο σπίτι μου και αναλαμβάνουν δράση οι περαστικοί. Ευτυχώς, στα Εξάρχεια υπάρχει αλληλεγγύη και οι άνθρωποι καθαρίζουν μόνοι τους. Πλακώνονται πρεζόνια έξω απ' το σπίτι σου που γίνεται η διακίνηση, τους παίρνεις τηλέφωνο και σου ζητάνε να τους κάνεις περιγραφή. Για να τσακιστούν να έρθουν να το δούνε με τα μάτια τους, δεν υπάρχει περίπτωση.
Γυρνούσα ένα βράδυ αργά στο σπίτι μου. Πάλι στην εξωτική, πολυσύχναστη Μπενάκη. Έξω από ένα μπαρ, τρία κωλόπαιδα, αφού είχαν πιει τα άντερά τους, αποφάσισαν να γαμήσουν το σύστημα. Όχι ολόκληρο. Μόνο ενός αυτοκινήτου. Έσπασαν τζάμια και καθρέφτες. Δεν είχα κάρτα, ούτε σταθερό να καλέσω την αστυνομία. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ενοχές για αυτόν που θα ξυπνούσε το πρωί και θα αντίκριζε το διαλυμένο του αυτοκίνητο. Μετά σκέφτηκα ότι η αστυνομία δε θα ερχόταν ποτέ και μου έφυγαν. Στην Μπενάκη και τα περάσματα όσων κατεβαίνουν από το Στρέφη, απαγορεύεται η στάθμευση. Ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να βγάλει ο άλλος την καύλα του και την οργή του για το σύστημα, όταν έχει πιει κανείς δεν ξέρει τι. Παρεμπιπτόντως, η έξοδος του Στρέφη είναι στην Καλλιδρομίου. Όπως και η έξοδος του Α.Τ. Εξαρχείων. Κι έτσι όπως είναι στην ανηφόρα, έχουν και πανοραμική θέα. Αλλά σιγά μην κάτσουν ν' ασχοληθούν με το ποιος σπάει τι. Είναι αναρχικοί; Όχι. Απλώς, τα παιδιά ρημάζουν εξαρχειώτικα αυτοκίνητα.
Φεύγω από το σπασμένο εστιατόριο και κατεβαίνω τη Στουρνάρη. Έξω από το Πολυτεχνείο έχει κόσμο μαζεμένο. Πλησιάζοντας διαπιστώνω ότι δεν πρόκειται για κάποια κινητοποίηση. Προφανώς, είχε τόσο μεγάλη κίνηση στην παράλληλη Τοσίτσα, που δε χωρούσαν όλοι εκεί και κάποιοι μετακινήθηκαν. Πρώτη φορά βλέπω να γίνεται νταλαβέρι και στη Στουρνάρη. Αγοράζουν και τρυπιούνται μπροστά στα μάτια μου. Έχω ξεχωρίσει τα βαποράκια από τους χρήστες. Κι εκεί που ρωτάω πού είναι η αστυνομία σ' αυτή τη γαμημένη περιοχή, σταματάει ένα μπατσάδικο βαν. Ένας τύπος με στολή και βαρύ περπάτημα κατεβαίνει. Σκέφτομαι ότι θα τους διαλύσουν. Με τη σκέψη έμεινα. Αυτό μπορούν να το κάνουν μόνο οι κάτοικοι, όπως το έκαναν και πριν από δύο χρόνια στην πλατεία. Ο αστυνομικός πλησίασε στο χώρο που γινόταν το νταλαβέρι, προφανώς διαπίστωσε ότι όλα κυλούν ομαλά και έφυγε. Αυτό ακριβώς που γίνεται και στην Τοσίτσα, στη διασταύρωση με την Μπουμπουλίνας. Όπου βρίσκεται η κλούβα που, υποτίθεται, φυλάει το Υπουργείο Πολιτισμού και πάντα δυο μπάτσοι στέκουν άγρυπνοι φρουροί στην είσοδο της Τοσίτσα όπου γίνεται η εμποροπανήγυρη.
Πριν από τέσσερα χρόνια, όταν κατέβηκα από την Κομοτηνή, επέλεξα να κατοικήσω στα Εξάρχεια. Τα διάλεξα για τα ανοιχτά μυαλά, τα κοινωνικά και καλλιτεχνικά κινήματα και τους ελεύθερους ανθρώπους (δηλαδή το αντίθετο των ναρκωτικών). Ήξερα ότι θα κινούμαι όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας χωρίς να φοβάμαι. Τα πράγματα άλλαξαν. Είμαι σίγουρη πλέον ότι, για κάποιο λόγο, τα Εξάρχεια πρέπει να γίνουν περιοχή όπου κινδυνεύει η σωματική σου ακεραιότητα. Το σχέδιο είναι οργανωμένο.

Άντε SPAσε, ρε μαλάκα

Ήθελα τις προάλλες να κάνω ένα δώρο σε άτομο που τραβούσε ζόρι κι ήταν ταλαιπωρημένο και κουρασμένο, το καημένο. Και το βρήκα. Θα το βάζανε κάτω και θα του αλλάζανε τη ζωή με μασάζ ή κάτι τέτοιο. Μετά μου ήρθε κι άλλη έμπνευση. Θα πηγαίναμε μαζί. Από τη μία θα ήταν κοινή δράση κι από την άλλη, τι; Δεν είμαι εγώ ταλαιπωρημένη και κουρασμένη; Δε χρειαζόμουν εγώ ένα λιώσιμο;
Πήγα λοιπόν σε ένα κέντρο ομορφιάς που έχει και τέτοια καλούδια, όπου είχα ξαναπάει για άλλη δουλειά κάποτε. Τι σκατά, δικός τους άνθρωπος είμαι, θα μου κάνουν και μια καλή τιμή, σκέφτηκα. Παπάρια.
"Έχετε ραντεβού;" με ρωτάει η νεαρά στη ρεσεψιόν. "Όχι, ήρθα να κλείσω ραντεβού" της απαντάω. "Θα περιμένετε" μου λέει. Στρώνομαι και περιμένω.
Αισθητικοί - πωλήτριες πηγαινοέρχονταν περπατώντας με δυσκολία πάνω στα ψηλοτάκουνά τους (ναι, σ' αυτά τα μαγαζιά δεν επιτρέπεται να φοράνε πιο χαμηλό από δωδεκάποντο) αλλά καμιά δε γύρισε να με κοιτάξει. Δυο τύποι, τύπου μάνατζερ, παρακολουθούσαν την κίνησή τους και μιλούσαν χαμηλόφωνα καμιά φορά μαζί τους. Σε κάποια φάση, αφού είχε περάσει μισή ώρα και είχα αρχίσει να κοιτάω προς την έξοδο, με πλησίασε ο ένας και με καλοσυνάτο χαμόγελο μου είπε ότι επειδή δεν έκλεισα ραντεβού, δεν μπορούν να με εξυπηρετήσουν άμεσα, αλλά σε πέντε λεπτά είναι η σειρά μου. Εγώ πάλι δεν τους είδα να έχουν και την τρελή δουλειά. Ποιος τρελός ξοδεύει για τέτοιες ιστορίες με τέτοια κρίση;
Στα πέντε λεπτά ακριβώς, με πλησίασε μια τύπισσα ντυμένη γιατρός. Μάλλον είχαν καταλάβει ότι στο έκτο λεπτό θα έφευγα τρέχοντας. Με έμπασε σε ένα γραφείο και μου ζήτησε να βγάλω τα παπούτσια μου για να μου κάνει λιπομέτρηση. "Δεν ήρθα εδώ για λιπομέτρηση" της δηλώνω, "σε όλους το κάνουμε" μου απαντάει. Άμα βρεις λίπος πάνω μου θα κάτσω να με χέσεις, σκέφτηκα καθώς ανέβαινα στο μηχάνημα.
Έβγαλε κι ένα έντυπο και σημείωνε εντυπώσεις απογοητευμένη. "Δεν έχεις καθόλου λίπος. Τι ύψος έχεις; Και τα κιλά σου για το ύψος σου είναι πολύ καλά. Καλά, δεν τρως;". "Το στομάχι μου ακόμα πονάει από το χτεσινοβραδικό ντερλίκωμα" της είπα, νομίζοντας ότι θα την αποτελειώσω. "Ναι, αλλά έχεις χαμηλή μυική μάζα" βρήκε να συμπληρώσει. "Ναι, είμαι τεμπέλα και δε γυμνάζομαι. Θα το κοιτάξω άλλη φορά, τώρα βαριέμαι" της το ξέκοψα. "Και τα μάτια σου δεν τα βλέπω καλά, έχεις μαύρους κύκλους". "Έχω τρεις μέρες να κοιμηθώ σαν άνθρωπος. Θα το διορθώσω". "Και το δέρμα σου στο πρόσωπο είναι αφυδατωμένο" έκανε διάγνωση εξ αποστάσεως με την πρώτη ματιά. Δεν της είπα να κοιταχτεί στον καθρέφτη που ήταν έτοιμο να σκάσει το δικό της. Αποφάσισα να είμαι ευγενική. "Ε, δεν είναι έτσι τα αφυδατωμένα δέρματα. Έχω δει πώς είναι" της είπα. "Θέλω να πω ότι είναι θαμπό" διόρθωσε. "Α, από την πολλή την πούδρα θα είναι. Είναι τόσο λιπαρό το δέρμα μου και γυαλοκοπάει. Αναγκάζομαι και βάζω τόνους πούδρας για να το συμμαζέψω". Κανονικά, θα έπρεπε να μου πεί ότι χρειάζομαι ρύθμισης λιπαρότητας. Μάλλον δεν υπάρχει στις θεραπείες τους. Ή έχουν μάθει να κάνουν σε όλες τα ίδια: Ενυδάτωση, μάτια, ρυτίδες. "Ρυτίδες δεν έχεις, αλλά έχεις μια χαλάρωση, αυτή η πτώση στα μάγουλα, που είναι κληρονομική". Τώρα την παραδέχτηκα. Πουτάνα κληρονομικότητα. Καλά που μου άνοιξε τα μάτια γιατί ήμουν έτοιμη να βρίσω την πουτάνα τη βαρύτητα.
Με πήρε και με πήγε στην ειδική. Επιτέλους, ήρθε η ώρα να ζητήσω αυτό που θέλω. Ζήτησα συγκεκριμένα και με κάθε λεπτομέρεια αυτό που θέλω. ΜΙΑ επίσκεψη, ΔΥΟ άτομα, κάτι από τα χαλαρωτικά τους. Ξέρω ότι υπάρχουν διάφορα. Από λουτρά της Κλεοπάτρας, για χαλάρωση στην μπανιέρα με τα καλούδια, από μασάζ διάφορα, κάτι παπαρίτσες με πέτρες, σοκολάτες και άλλα ανανεωτικά. Ήθελα ΕΝΑ από αυτά.
Μου βγάζει ένα πακέτο που περιλαμβάνει ΔΥΟ επισκέψεις για το δεύτερο άτομο ΠΕΝΤΕ για μένα και ΟΛΑ μαζί τα χαλαρωτικά τους. Στα 450 ευρά. Της εξηγώ και πάλι τι θέλω, μήπως και δεν ήμουν αρκετά σαφής την πρώτη φορά, ή μήπως τα ελληνικά μου δεν είναι καλά, ή μήπως ο λόγος μου είναι προβληματικός, βρε αδερφέ. Μου λέει ότι μου δίνει όλα αυτά γιατί η μία επίσκεψη είναι ακριβή. Φεύγει και πάει στους κυρίους που στέκονταν και κόβανε κίνηση, να τους ρωτήσει τι καλύτερο μπορεί να κάνει. Επιστρέφει και μου λέει ότι, επειδή είμαι εγώ και με συμπάθησε, η μία θα μου κοστίσει 170 ευρά. "170 ευρώ για δύο μασαζάκια; Υπάρχουν και φτηνότερα. Υπάρχουν μόνο φτηνότερα, αλλά σας προτίμησα επειδή σας ξέρω και επειδή είστε στο κέντρο και δεν έχω όρεξη να τρέχω αλλού" της δηλώνω. "Δεν είναι δύο μασαζάκια, είναι όλο το πακέτο" μου απαντάει. "Κάτι σε μεμονωμένο δεν πουλιέται σ' αυτό το μαγαζί;" συνεχίζω εκνευρισμένη. "Όχι, δε γίνεται έτσι" απαντάει με απόλυτα κατηγορηματικό ύφος.
Το κουλό στην υπόθεση είναι ότι κυνηγάνε τους πελάτες στο δρόμο. Τους αρπάζουν, τους ανεβάζουν πάνω και λυσσάνε για να τους πουλήσουν ένα ανάλογο πακέτο. Τους κάνουν και δώρο -λέμε τώρα- δοκιμή δωρεάν. Στο μεταξύ, οι πωλήσεις τους έχουν πιάσει πάτο, έμαθα από φίλη που δούλευε σε τέτοιο μαγαζί και απολύθηκε για αυτόν το λόγο. Κι εγώ, που πήγα με δική μου πρωτοβουλία, έφαγα μισή ώρα στην αναμονή και απαίτηση να αγοράσω αυτό που αυτοί ήθελαν. Επίσης, στα μαγαζιά που πουλάνε είδη πολυτελείας μέσα στην κρίση, αν δεν μπορούν να αρπάξουν το μεγάλο το ποσό, δεν καταδέχονται το μικρό. Έτσι μπράβο. Δε θα ξεπέσετε σε ψιλικατζίδικες δουλειές. Θα πάτε που θα πάτε αδιάβαστοι σύντομα, τουλάχιστον να πάτε με το κεφάλι ψηλά.
Ξεκουμπίστηκα. Πήγα παραδίπλα και αγόρασα σιντί με χαλαρωτική μουσική, διότι έχει και η χαλάρωση τα όριά της.