Περί μπινελικίων

Εντάξει. Το χέσιμο το λέω χέσιμο και όχι αφόδευση, εκκένωση, ξαλάφρωμα ή όπως σκατά θα μπορούσα να το πω για να φανώ ευγενής. Χέστηκα για το αν θα φανώ ευγενής.

Άλλο είναι το θέμα. Όλοι νομίζουν ότι είμαι ένας άνθρωπος που βρίζει. Ακόμα κι η μάνα μου, όταν διάβασε το βιβλίο μου, ταράχτηκε. Τζάμπα πήγαν τα γαλλικά και το πιάνο, σκέφτηκε.

Όχι. Δε βρίζω για να βρίσω. Είμαι πραγματικά ευγενής. Με το σεις και με το σας. Δηλαδή, μπορώ να πω "έχετε την ευγενή καλοσύνη να φάτε έναν κουβά σκατά;" ή με απεριόριστη συμπάθεια και σεβασμό προς το συνομιλητή μου, να πω τη λέξη "κώλος". Γιατί αυτή είναι η λέξη που εκφράζει αυτό που θέλω να πω.

Δεν είμαι ο τύπος που θα πει το "άντε ρε μαλάκα". Αν όμως εντοπίσω το μαλάκα, θα τον ξεμπροστιάσω. Και θα τον στολίσω κανονικά.

Καμιά φορά, χρησιμοποιώ τα μπινελίκια για να ταράξω όσους ταράζονται με τις λέξεις, αλλά οι πράξεις τους (που γίνονται πάντα στη ζούλα) είναι πιο χυδαίες από αυτό που τους πετάω στα μούτρα. Κι απολαμβάνω την ταραχή που τους προκαλεί η υποκρισία τους.

Έλεγε ο Ηλίας Πετρόπουλος: "Πάντοτε μιλάω από μνήμης και τίποτα δεν καταφέρνω να αποδείξω. Ωστόσο, νιώθω πως οι αναγνώστες μου εξαγριώνονται από τις κακές λέξεις. Γι' αυτό, εφεξής, θα χρησιμοποιώ υποκοριστικά: μουνάκι, κωλοτρυπιδούλα, ψωλίτσα κτλ. Οι μινατούρες, ανέκαθεν ήσαν προτιμητέες και αποδεκτές". Συμφωνώ για τις μινιατούρες, τους χαμηλούς τους τόνους και τα νιαουρίσματά τους. Αλλά ελάχιστα τις εκτιμώ. Και δε θα γίνω μια απ' αυτές. Κι ας μην είμαι αποδεκτή.

Κυρίως χρησιμοποιώ μπινελίκια για να κάνω λεπτομερείς περιγραφές, χωρίς πολλά λόγια. Εδώ μπορεί και μια μινιατούρα να κάνει τη δουλειά της. Για να γίνω αντιληπτή, ας πάρω μια λέξη: Αρχίδι. Δεν αποκαλώ τον άλλον "αρχίδι". Δε μου φταίει σε τίποτα ο αδένας αυτός. Θα τον αποκαλέσω όμως "αρχιδάκι" για να δείξω ότι πρόκειται για κάποιον ασήμαντο που φέρεται άσχημα. 

Θα χρησιμοποιήσω χαρακτηρισμούς ανάλογα με το φύλο: "Αρχίδης" και αρχίδω". Για να δείξω ότι πρόκειται για κάποιον που τα καταφέρνει μια χαρά να φερθεί άσχημα. Που είναι κωλοχαρακτήρας από τη φύση του. Από την άλλη, θα χρησιμοποιήσω τη λέξη "αρχιδάτος" για να μιλήσω για τον ξηγημένο, που τιμάει αυτά που κουβαλάει. 

Η κατηγορία αυτή, ξέρουμε ότι βρίσκεται υπό εξαφάνιση. Έτσι έκαναν την εμφάνισή τους και οι "αρχιδάτες" που καλύπτουν το κενό. Όλοι ξέρουμε ότι μια γυναίκα δεν έχει αρχίδια από τη φύση της. Τα αποκτάει όμως από ανάγκη. Δεν μπορώ να την πω "μουνάτη" γιατί είναι ούτως ή άλλως.

Τέλος, θα χρησιμοποιήσω τη λέξη "αρχιδιά" για να χαρακτηρίσω τον ασήμαντο, τον τελευταίο, τον τίποτα. Για κάτι ευτελές, χωρίς αξία και λόγο ύπαρξης. 

Μη μου ξαναπεί λοιπόν κανείς ότι ρίχνω μπινελίκια, γιατί θα τον μπινελικώσω. Είναι λέξεις γεμάτες ουσία που μας απαλλάσσουν από κουραστικές και ανούσιες περιγραφές.

Τράβα μου μία...

...φωτογραφία. Και να πείθει. Ότι εγώ τώρα ζω μια τρελή χαρά και μια ευτυχία. Ή ότι εγώ είμαι πολύ σκεπτόμενο άτομο (κι έχω ακουμπήσει το χέρι στο πηγούνι. Ή ότι έχω θυμώσει κι έχω οργιστεί. Ή ότι η σκύλα δαγκώνει. Ή ότι έχω μια θλίψη στο βλέμμα. Και μετά θα τη βάλω στο φέισμπουκ.
Το έχω παίξει κι εγώ αυτό το παιχνίδι. Για πλάκα. Για να είμαι έτσι, να είμαι και αλλιώς. Αλλά κοντά στην πλάκα, βρίσκεις και το βλάκα. Που θα μπει να σχολιάσει.
Κάποτε, ένας τέτοιος βλάκας πήγε να με πλησιάσει με τέτοιον τρόπο. "Γιατί τόσο σοβαρή;" ήταν η ερώτηση που έκανε και ποτέ δεν πήρε απάντηση και αγνόησα και την ύπαρξή του. Απαντάω μόνο σε έξυπνα και ευγενικά μηνύματα. Απαντάω και σε εξυπνακίστικα για να τους στείλω από κει που ήρθαν. Αλλά σε βλακώδη μηνύματα δεν απαντάω ποτέ. Έχουμε και δουλειές. Αργότερα, αυτός ο βλάκας έστειλε μια χαριτωμενιά και του απάντησα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ξεκίνησε και μια ιστορία που κατέληξε άσχημα. Και όταν ανακάλυψα αυτό το βλακώδες μήνυμα, απέκτησα άλλον ένα λόγο για να γίνω έξαλλη με τον εαυτό μου που ασχολήθηκα μαζί του.
Τέτοιοι βλάκες κυκλοφορούν πολλοί στο φβ και ψάχνουν τρόπο να ξεκινήσουν μια συζήτηση, μια ιστορία, κάτι, από μια φωτογραφία. Έχει πχ η άλλη το θλιμμένο βλέμμα σε όλες τις φωτογραφίες της. Γούστο της. Ο βλάκας θα σταθεί στην πιο θλιμμένη και θα τη ρωτήσει "Γιατί; Μα γιατί αυτά τα ωραία μάτια να κρύβουν τόση θλίψη;" και η άλλη, αν τσιμπήσει. θα απαντήσει "............" ή ":)" ή ":(" ή δε θα απαντήσει. Σε καμία περίπτωση δε θα το αναλύσει. Δε θέλει να μιλάει γι' αυτό.
Αν ο βλάκας δεν τολμήσει να σχολιάσει τη θλίψη, θα βρει ευκαιρία για σχόλιο μόλις βάλει καμιά γελαστή φωτογραφία. "Έτσι, να γελάς πάντα. Σου πάει". Εδώ, παρεμπιπτόντως, θα σχολιάσουν και οι φίλες: "Επιτέλους, βρε αγαπούλα, γέλασες. Κούκλα είσαι. Μία Θεά". Εδώ ο βλάκας θα βρει την ευκαιρία να της μιλήσει. Θα της πει για το ωραίο της χαμόγελο που φώτισε την οθόνη του και ότι φαντάζεται πόσο θα φωτίζει τη ζωή αυτού που βρίσκεται δίπλα της. Μα... κανείς δε βρίσκεται δίπλα της. Γι' αυτό κι αυτή η θλίψη στο βλέμμα. Μην ανησυχείς, κούκλα μου, ο βλάκας είναι εδώ για σένα, έτσι και τολμήσεις να του απαντήσεις. Εκτός κι αν διασκεδάζεις κι εσύ μ' αυτούς.
Θα συνεχίσω να βγάζω τέτοιες φωτογραφίες. Η επόμενη λέω να έχει ένα σφίξιμο στα δόντια, ένα σμίξιμο φρυδιών (αν και θα γίνει πιο έντονη εκείνη η γαμημένη η ρυτίδα) ένα ζόρι, ένα σφίξιμο, μια δυσκολία. Να έρχεται ο βλάκας και να με ρωτάει τι ζόρι τραβάω. Και να του απαντάω ότι δεν είναι τίποτα. Από το χέσιμο είναι. Χέστηκα που τον γνώρισα.

Το ξινό το αγαπώ μα μ' αρέσει και το γλυκό

"Βρήκα έναν γκόμενο, νέο, ωραίο, περνάμε καλά δυο φορές την εβδομάδα, αλλά εκείνη η γκόμενά του τού 'χει ζαλίσει τ' αρχίδια. Όλη μέρα τηλέφωνο τον παίρνει" μου είπε μια φίλη μου που είχα να τη δω αρκετό καιρό λόγω διακοπών. Προσπαθώ να συνέλθω για να τη ρωτήσω: "Τι τον θέλεις τον γκόμενο με την γκόμενα;" και να μου απαντήσει: "Επειδή δεν έχω χρόνο να αφιερώσω σε άντρα, δε μ' ενδιαφέρει".

Εντάξει, σιγά μη θέλει και αποκλειστικότητες, ακόμα δεν τον γνώρισε. Αλλά είναι πολύ φυσιολογικό να τις θελήσει αργότερα, αν προχωρήσει το θέμα. Η φίλη μου όμως, είναι ανώτερος άνθρωπος. Κάνει και τη σύμβουλο σχέσεων, άμα λάχει. Του λέει να κάτσει με την γκόμενά του (την επίσημη ντε) και να βρούνε ποιο είναι το πρόβλημά τους. Γιατί αυτή είναι τόσο καταπιεστική και δεν τον εμπιστεύεται; Γιατί αυτός, στον ένα χρόνο που είναι μαζί, την έχει τρελάνει στο κέρατο και στο ψέμα; (Η φίλη μου είναι η τρίτη γκόμενα με την οποία κεράτωσε την γκόμενά του, την επίσημη ντε).

Μου περιέγραψε σκηνικά με την επίσημη να τον παίρνει τηλέφωνο κάθε τρεις και λίγο και να τον ρωτάει πού είναι και τι κάνει. Δηλαδή, τι ήθελε να της πει; Ότι είναι με γκόμενα και επιτέλους πηδάει ένα μουνί που δεν είναι ξινό σαν το δικό της; Όχι. Ψέματα της έλεγε: "Είμαι σε ένα επαγγελματικό ραντεβού, αγαπούλα μου. Μόλις ξεμπερδέψω, θα σε πάρω εγώ". "Είμαι με το φίλο μου τον Μπάμπη και κάνουμε καφρίλες, μωρό μου. Θα τον ξεφορτωθώ σύντομα και θα 'ρθω να χωθώ στην αγκαλιά σου, τζουτζουρινιλίνι μου". 

Τρέμει το φυλλοκάρδι του κάθε φορά που συναντιούνται. Μην τύχει και πάρει χαμπάρι η γκόμενα (η επίσημη ντε) ότι ξενοπηδάει και του κάνει τη ζωή κόλαση. Ή μήπως τον χωρίσει και πώς θα ζήσει χωρίς γκρίνια και ξινίλα. Η φίλη μου το αντιμετωπίζει ψύχραιμα. "Εγώ μια χαρά είμαι και δεν έχω να δώσω λογαριασμό σε κανέναν. Αυτός έχει το πρόβλημα".

Μια νύχτα, αργά, μετά τα μεσάνυχτα, χτύπησε το κινητό της φίλης μου με απόκρυψη. Ήταν αυτή. Πήρε το κινητό του γκόμενού της και το ψαχούλεψε. "ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΤΗΣ ΜΙΛΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΕΡΩ ΕΓΩ;" του είπε. "Αχ, μωρό μου, μην κάνεις έτσι. Είναι η κουμπάρα του μπατζανάκη του ανιψιού της πεθεράς του ξάδερφου του Αλέκου. Δουλεύει στην τράπεζα από την οποία θα πάρουμε το δάνειο να χτίσουμε τη φωλίτσα μας, τσιριπιριπιτσίνι μου".

Ναι, υπάρχουν κάτι άντρες, με τόσο λίγα αρχίδια, που κάτι τέτοιες γκόμενες τις έχουν, τις παιδεύουν, τους παιδεύουν και στο τέλος τις παντρεύονται. Επειδή ξέρουν ότι βρήκαν ένα κορίτσι για σπίτι. Για να φτιάξουν μαζί μια ευτυχισμένη οικογένεια. Στο μεταξύ, γιατί πριν τις παντρευτούν (αλλά και μετά το γάμο) ψάχνουν περιστασιακές ευτυχίες στα βρακιά άλλων γυναικών, κανείς δεν ξέρει.

Είπα στη φίλη μου να τον σχολάσει επειγόντως. Αυτοί οι φτωχαρχίδηδες δεν αξίζουν να τους δίνουμε τίποτα. Ένα πήδημα και πολύ τους είναι. Που εγώ δε θα το έδινα ούτε αυτό. Αλλά, αφού έφτασε ως εκεί, ας ήταν ένα και μοναδικό. Και ας ήξερε ότι του έκανε μεγάλη χάρη που του έδωσε την ευκαιρία να πηδήξει μουνί που δεν είναι ξινό. Ένα και να το θυμάται.

"Ναι, η αλήθεια είναι ότι έπαθε πλάκα την πρώτη φορά" μου είπε η φίλη μου και μ' έκανε ακόμα πιο έξαλλη. Και τώρα τα θέλει όλα. Να έχει και το ξινό και το γλυκό. Να έχει και το κορίτσι για σπίτι και την γκόμενα για τα καλά γαμήσια. Και ποιος είσαι, ρε φίλε; Δεν είσαι καν άντρας. Σκατά είσαι. Και σου αξίζει να τα χάσεις και τα δύο. Το τίποτα αξίζει στα λειψά αρχίδια που κουβαλάς. 

Δε θα άντεχα ποτέ να δώσω το σώμα μου (για την ψυχή μου δεν το συζητώ) σε τέτοιο μαλάκα. Τον άντρα τον θέλω αρχιδάτο. Όποια μορφή κι αν έχει η σχέση μου μαζί του. Γκόμενος με γκόμενα ή σύζυγο που θέλει ξενοπηδήματα επειδή βαρέθηκε το ξινό μουνί, θέλει δυνατή κλωτσιά στα αρχίδια. Έτσι κι αλλιώς, του είναι περιττά.

Ιστορίες του ακάλυπτου: Ενοικιάζεται

Τις τελευταίες μέρες ακούω φωνές από το διπλανό, προς ενοικίαση διαμέρισμα. Συνομιλίες υποψηφίων ενοικιαστών με αυτόν που τους το δείχνει. Δεν ξέρω αν είναι ο ιδιοκτήτης ή μεσίτης, αλλά κάνει πολύ καλή δουλειά. Περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τα του διαμερίσματος, της πολυκατοικίας και της γειτονιάς.
Με την ευκαιρία, μαθαίνω κι εγώ αυτά που δεν ήξερα. Για παράδειγμα, απέναντι έχει χώρο που φιλοξενούνται πρώην τοξικομανείς που μπήκαν στη φάση αποκατάστασης. Έμαθα ποια είναι και η παραδιπλανή μου, αυτή που όλη μέρα μιλάει στο τηλέφωνο ή μαλώνει με τις κόρες της και, καμιά φορά ρίχνει και λίγο ξύλο για να ξεδώσει.
Για μένα δεν έκανε πλήρη περιγραφή. Δεν είχε αρκετές πληροφορίες. Είμαι μια κυρία, καινούργια στην πολυκατοικία. Αν ήξερε κι άλλα, θα ανησυχούσα. Όχι ότι κρατάω και κάτι κρυφό, αλλά θα ένιωθα ότι με παρακολουθεί. Με εντυπωσιάζουν ορισμένοι με τόσα που ξέρουν. Εγώ, τρεις μήνες τώρα, το μόνο που έμαθα είναι ότι έχω κάτι τρελούς γείτονες που όλη μέρα φωνάζουν, έναν που ακούει Μαρινέλλα κάθε απόγευμα, έναν με τη φωνή του Χριστιανόπουλου και κάποιους που ακούνε σκυλάδικα και φλωράδικα. Ποιοι, τι και πώς, ιδέα δεν έχω. Ενώ έπρεπε να περάσουν δυόμισι μήνες, να αλλάξουμε κλειδαριά στην εξώπορτα και να κλειστώ απ' έξω και να χρειαστεί να ψάξω τα κουδούνια, για να ανακαλύψω το όνομα φβ φίλης, η οποία ωστόσο, πάει καιρός που μετακόμισε και με άφησε μόνη σ' αυτό το χάος.
Σε κάποια φάση έλεγε για την ήσυχη γειτονιά. Η παραδιπλανή μάλλον έλειπε. Οι απέναντι όμως ήταν στη θέση τους, έτοιμες να υποστηρίξουν το ρόλο τους ως τρελές της γειτονιάς. Η μία άρχισε να ουρλιάζει και η άλλη της έλεγε "σκάσε μωρή". Είπαν κι άλλα, από αυτά που μόνο αυτές καταλάβαιναν.
Ο κύριος βγήκε στο μπαλκόνι και ζήτησε ευγενικά να κάνουν λίγη ησυχία. Τον έγραψαν ξέρεις πού. Κι ο υποψήφιος ενοικιαστής, μετά απ' αυτό, νομίζω θα τον γράψει στο ίδιο σημείο.

Αχ ναι! Αχ ναι! Αχ ναι! Αχ ναι!

Το έχω αναφέρει πολλές φορές, αλλά λόγω της ημέρας, λόγω της ημέρας λέω, κορίτσια, θα το ξανακάνω θέμα. Μη με ρωτάς, κούκλα μου, τι μέρα είναι. Θ' αρχίσω να ανησυχώ. Μόνο με τους γλυκανάλατους κι ανοργασμικούς Βαλεντίνους ασχολείσαι και με τα γλυκανάλατα κι ανοργασμικά τους αρκουδάκια; Τάραξέ με κι άλλο, μέρα που 'ναι. Παγκόσμια ημέρα οργασμού είναι, για να μη σε παιδεύω άλλο. Πώς λέμε αρκουδάκι; Καμία σχέση.
Δε λέω. Και η ρομαντζάδα καλή είναι, αρκεί να μην είναι προγραμματισμένη μόνο για κείνη τη μέρα του Φλεβάρη. Και μια χαρά κολλάει με τον οργασμό. Που, ναι, έχει κι αυτός τη μέρα του, είναι μέσα στον Αύγουστο, γιατί του ταιριάζει το καλοκαίρι. Τουλάχιστον, έτσι αποφάσισε αυτός ο εικαστικός που καθιέρωσε αυτήν τη μέρα. (Μπορώ κι εγώ να καθιερώσω μια παγκόσμια ημέρα; Πολύ θα ήθελα να γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα μπακλαβά).
Βέβαια, έχω να προτείνω: Όπως δε λέει να περιμένουμε τη δεκατεσσεροφλεβαριάτικη ρομαντζάδα, έτσι δεν πρέπει να περιμένουμε τον οχταυγουστιάτικο οργασμό. Θα στεγνώσουμε και δε θα τον νιώσουμε. Άσε που άμα δεν είμαστε σε θέση να τον νιώσουμε, θα φτάσουμε στο σημείο να στεγνώσουμε. Φαύλος κύκλος.
Και, όπως έχω ξαναπεί, το στεγνό μουνί καταστρέφει τη γυναίκα. Αρχίζει να το ρίχνει στη μόρφωση και σύντομα έρχεται η παραμόρφωση. Άλλες φορές, το ρίχνει στη γυναικοπαρέα με κουτσομπολιό και θάψιμο της μιας στην άλλη. Αν δε βρεθεί ο σωστός υδραυλικός που θα αποκαταστήσει τη βλάβη, η κατάστασή της θα χειροτερέψει. Θα φτάσει στο σημείο να βλέπει υδραυλικό και να φεύγει τρέχοντας. Εκεί, θα χρειαστεί και παρέμβαση ζαχαροπλάστη, διότι, πέρα από την ξηρασία, θα αποκτήσει και ξινίλα. Μουνί στεγνό και ξινό = θάνατος. Και για την κάτοχο και για τους γύρω της.
Τώρα βέβαια, μπορεί κάποια να βγει και να μου πει ότι τα πάει καλά με τα μαστορέματα κι ότι άμα πιάσει τον κάβουρα στα χέρια της, κάνει καλύτερη δουλειά από υδραυλικό. Το πιστεύω. Η χειρωνακτική εργασία είναι ένας είδος εκτόνωσης. Για λίγο. Μετά, πάλι σκύλα θα γίνει.
Γι' αυτό σας λέω, κόρες. Μέρα που είναι σήμερα, δείτε το σαν αφορμή για να οργανωθείτε. Μην ψάχνετε μόνο για επιτυχία, καλλιέργεια, γαμβρό και ό,τι άλλο σας κρατάει στεγνή και καθαρή. Ψάξτε και για υδραυλικό. Κι όταν τον βρείτε, ανοίξτε του το μυαλό σας, την καρδιά σας και τα πόδια σας και βάλτε τον μέσα. Και νιώστε.

Φύγε, κακέ λεκέ, φύγε!

Την ανακοπή τη γλίτωσα, αλλά η ανάσα μου κόπηκε όταν το είδα. Το πορσελάνινο δέρμα μου απέκτησε ένα λεκέ από τον ήλιο (μόνο εγώ τον βλέπω, αλλά δεν έχει σημασία) να με το συμπάθιο. Και να φανταστείς ότι δε βγαίνω ούτε για πλάκα χωρίς να βάλω αντηλιακό με δείκτη προστασίας να με το συμπάθιο. Αλλά πού να μείνει κρέμα στο πρόσωπο, όταν ιδρωκοπιέμαι μ' αυτήν τη ζέστη. Είναι κι αυτό το λιπαρό το δέρμα, που να 'ναι καλά ο μπαμπάς, κατά τ' άλλα, που μου το κληροδότησε -κι αυτό και τα πόδια- και δε σταφιδιάζω εύκολα, αλλά με παίρνουν τα ζουμιά και δε μένει τίποτα. Ούτε μακιγιάζ ούτε αντηλιακή.

Και να φανταστείς ότι δεν ανήκω στις επικίνδυνες κατηγορίες. Μη με βλέπεις άσπρη. Άμα κάτσω να λιαστώ, θα γίνω σαν την ανιψιά του Γκάντι. Αλλά δεν εκτίθεμαι στον ήλιο. Μπορώ να εκτεθώ παντού και με κάθε τρόπο. Δεν έχω θέμα. Όμως τον ήλιο τον φοβάμαι. Και καλά κάνω, όπως αποδείχτηκε. 

Απορώ με κάποιες που επιδεικνύουν με καμάρι το γκαγκανιασμένο τους δέρμα. Η αφυδάτωση, η ζάρα, το τζατζάλιασμα, η φακίδα κι η πανάδα σε όλο τους το μεγαλείο. Ντιπ γκαβές είναι; Ή εντελώς ηλίθιες; Ή απλώς το θράσος τους έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Μας ρωτάνε αν αντέχουμε να μας πετάνε στα μούτρα την πλάτη τους και τη σταφιδιασμένη μούρη τους; 

Σ' αυτές τις περιπτώσεις, λεκέδες σαν αυτόν που αντίκρισα στο καθαρό μου κούτελο, υπάρχουν σε όλο τους το σώμα. Τους προτείνω, λοιπόν, εκτός από θεραπεία στο μυαλό, να κάνουν και μια θεραπεία για το δέρμα τους. Εγώ θα χρησιμοποιήσω μια μικρή ποσότητα, αυτές ας ξοδέψουν μια σοδειά από τα υλικά που θα χρειαστούν. 

Πρόκειται για μια συνταγή της γιαγιάς, που ευτυχώς τη βρήκα και απέφυγα τη βουτιά στη χλωρίνη, την οποία ωστόσο προτιμώ για να διώξω τις κιτρινίλες από τη νικοτίνη στα δάχτυλα.

Εδώ χρειαζόμαστε μαϊντανό και λεμόνι. Κι έχουμε δύο συνταγές:

Ψιλοκόβουμε το μαϊντανό, τον ρίχνουμε σε νερό και το αφήνουμε να κάτσει κάνα δίωρο. Στίβουμε και το λεμόνι, στραγγίζουμε και έχουμε μία ωραιότατη φυσική λευκαντική λοσιόν για τα σημεία του χαλασμένου δέρματος. 

Άμα το έχουμε παραχέσει και, ενώ είδαμε λεκέδες, συνεχίσαμε το τσουρούφλισμα, θα κάνουμε μάσκα με τα ίδια υλικά. Θα τα ρίξουμε στο μούλτι, θα ρίξουμε και λίγη φλούδα λεμονιού για να πήξει και θα την απλώσουμε στο δέρμα. Κι άλλη φορά να προσέχουμε.

Ήταν μία ευγενική προσφορά του οίκου Κατσγούμαν. Με αγάπη και κατανόηση προς όλους αυτούς που ψάχνουν ένα ανώδυνο και χαλαρό θέμα να διαβάσουν. Είτε γιατί δε θέλουν να χαλάσουν τις διακοπές τους, είτε γιατί δεν καταλαβαίνουν κάτι πιο σύνθετο, είτε επειδή είναι τόσο κάφροι που πάντα είναι έτοιμοι να γαμήσουν το κέρατο αυτού που έγραψε ένα κείμενο που δεν τους βρίσκει σύμφωνους.

Γιούχου!

Η ώρα του νοικοκυροκόριτσου

Νοικοκυρούλες μου
Τα κόβω τα θέματα που προκαλούν αναστάτωση. Ε, είχα καταντήσει ενοχλητική. Άσε που για να με καταλάβει ο μέσος άνθρωπος, πρέπει να πάει ξανά στην πρώτη δημοτικού. Είναι κι ο ανάδρομος Ερμής, που μέχρι να έρθει στα ίσα του, λέω να ασχολούμαστε με ανώδυνα θεματάκια. Με το νοικοκυριό μας, με την κουζίνα μας, με τα νύχια μας...
Τώρα λοιπόν, θα είμαι εδώ και για εσάς. Για να δίνω λύσεις στα προβλήματά σας. Σαν αυτό που έχει να κάνει με το αιώνιο πρόβλημα του τι θα μαγειρέψετε και πώς. Μη νομίζετε ότι επειδή καταπιάνομαι με άλλα θέματα, είμαι καμιά ανοικοκύρευτη. Στην κουζίνα κάνω θαύματα -άμα θέλω. Και θα σας το αποδείξω. Πάρτε μια συνταγή για μπάμιες, προσφορά του οίκου Κατσγούμαν.
Ένας τρόπος είναι να καθαρίσετε τις μπάμιες. Σιγά σιγά με το μαχαιράκι, αφαιρείτε το κοτσάνι με προσοχή. Μια λάθος κίνηση μπορεί να γεμίσει τον τόπο μύξα και γλίτσα. Τώρα, αν βαριέστε το εργόχειρο, πάρτε έτοιμες κατεψυγμένες. Για το στραβό το κόψιμο και τις μύξες που θα βρείτε, δεν έχω καμία ευθύνη.
Ωστόσο μπορείτε και πάλι να αποφύγετε τη μύξα. Δεν τις κάνετε μπλουμ, αλλά τις σωτάρετε πρώτα. Σε ελαιόλαδο, εννοείται. Μη μου κάνετε τσιπιές με τα λάδια. Το σπορέλαιο είναι αηδία και το πυρηνέλαιο καρκίνος. Όταν μαλακώσουν, προτείνω να τις ρίξετε στο ταψί. Αν προτιμάτε κατσαρόλα, φροντίστε να μην τις ανακατώσετε την ώρα που θα βράζουν, γιατί τη μύξα που αποφύγατε με το προσεκτικό καθάρισμα και το σωτάρισμα, θα τη βρείτε μπροστά σας. Ρίξτε νερό, όσο για να τις καλύψετε, κόψτε και κάνα δυο κρεμμύδια, σκόρδο όσο για να μη λιποθυμάτε εσείς από την υπόταση και οι γύρω σας από την μπόχα, τρίψτε και καμιά ντομάτα, ρίξτε και μαϊντανό και ψήστε το για κάνα μισάωρο. Λέω μισάωρο. Μπορεί και παραπάνω. Κάντε και καμιά δοκιμή, μη βασίζεστε κι απόλυτα σ' αυτά που λέω. Εννοείτε ότι ρίχνουμε αλάτι και πιπέρι. Διαφορετικά, θα φάτε μια αηδία.