Εντάξει, περήφανε Έλληνα. Σε καταλαβαίνω. Ήσουν αγανακτισμένος και δεν πήγες να ψηφίσεις. Ή, πάνω στην αγανάκτησή σου, έριξες λευκό και άκυρο. Και τα κατάφερες. Λιγότεροι από τους μισούς εγγεγραμμένους θα καθορίσουν το μέλλον σου.
Ανήκεις στην πλειοψηφία, αλλά η πλειοψηφία δεν εκπροσωπείται. Εσύ τους απαξίωσες, τα κομματόσκυλα όμως τους στήριξαν. Και εφόσον δεν ήσουν εκεί για να προτείνεις κάτι άλλο, τους έβγαλες και πάλι μπροστά. Τους έδωσες το δικαίωμα να βγουν και να σου πουν ότι μαζί τα φάγατε. Τους έδωσες το δικαίωμα να βγουν από βδομάδα και να ανακοινώσουν νέα μέτρα. Έδωσες συγχωροχάρτι σ' αυτούς που ρήμαξαν τη χώρα σου. Ζήτω ο δικομματισμός και στην περιφέρεια.
Απορώ ποιοι είναι αυτοί που ψήφισαν τα δυο μεγάλα κόμματα και αυτή τη φορά. Τη στιγμή που δεν ήξερα ούτε έναν που να μην είναι αγανακτισμένος, να μη νιώθει αδικημένος και προδομένος. Να μην τους βρίζει όλη μέρα. Πού ήταν κρυμμένοι αυτοί οι φοβισμένοι που τους ψήφισαν; Υποψιάζομαι ότι μ' αυτούς τα φάγανε. Ήταν οι αποδέκτες των ρουσφετιών. Προφανώς βολεμένοι από την πίσω πόρτα και οι συγγενείς αυτών. Δεν υπάρχει άλλος λόγος να τους ψηφίσει κανείς, πέρα από το να κρατήσει τη θέση που απέκτησε μ' αυτόν τον τρόπο. Αυτοί τελικά καθορίζουν τα πράγματα σ' αυτή τη χώρα. Κι εσύ, δυσαρεστημένε και περήφανε, τους αφήνεις να αλωνίζουν και να καθορίζουν την τύχη σου. Δε σηκώνεις τον κώλο σου από τον καναπέ σου να πας μέχρι το εκλογικό σου τμήμα. Προτιμάς από εκεί να δείξεις την αντίδρασή σου. Βρίζοντας τη μαύρη σου τη μοίρα και την κατάντια της χώρας σου. Να θυμάσαι όμως ότι εσύ την κατάντησες έτσι.
Κι εσύ περήφανε Αθηναίε, ήσουν δυσαρεστημένος με την κατάσταση στην πόλη σου και το έδειξες. Δεν πάτησες στο εκλογικό σου τμήμα. Τα κατάφερες. Κράτησες τον ίδιο άχρηστο και αλαζόνα δήμαρχο. Ετοιμάσου να ζήσεις τα χειρότερα. Με τον αέρα του πετυχημένου θα μπορεί να γαμάει και να δέρνει με μεγαλύτερο θράσος.
Ας παρηγορηθούμε με το γεγονός ότι η δεύτερη μεγάλη δύναμη, μετά την αποχή, ήταν η αριστερά. Έστω και διαμελισμένη. Κι ας ευχηθούμε ότι η πρώτη και η δεύτερη δύναμη αυτών των εκλογών, θα ρίξουν σύντομα την κυβέρνηση. Που μπορεί να κάνει πως ικανοποιείται με την πλασματική πρωτιά της, αλλά στην ουσία έχει πιάσει πάτο. Ας ελπίσουμε ότι όσοι απείχαν από τις εκλογές, δε θα απέχουν από τη ζωή. Κι ότι δε θα δεχτούν τη ζωή που μας προτείνουν.
Πράσινα άλογα και πούτσες μπλε είναι η επιλογή των λίγων. Και σύντομα θα τα βάλουν εκεί που ξέρουν.
Όλοι γνωρίζουμε ότι η σχέση σου με αυτό το υπέροχο κράτος, βασίζεται στο σεξ. Και ξέρουμε ότι σου αρέσει. Γι' αυτό ανοίγεις τα πόδια σου ή στήνεις τον κώλο σου αδιαμαρτύρητα. Αλλά παρατηρούμε ότι το κράτος - γαμιάς έχει ένα μικρό σεξουαλικό πρόβλημα. Δεν μπορεί να περαιώσει.
Αυτό μπορεί και να οφείλεται σ' αυτή την ευκολία σου στο να στήνεσαι για να τη φας. Να ξέρεις ότι μπορεί να το μπλοκάρεις μ' αυτή σου την άνεση. Κάνε και λίγο το ζόρικο. Πες ένα "αχ μη" για να το κάνεις να νιώσει λίγη αντίσταση και να θελήσει να σε ξεσκίσει με μεγαλύτερη ορμή, έτσι για να σε υποτάξει. Μην του το δίνεις στο πιάτο. Εγώ βρε θα σου μάθω τα κόλπα;
Από την άλλη πάλι, διαπιστώνουμε ότι το ελληνικό κράτος έχει βίτσια. Είναι νεκρόφιλο. Και είναι λογικό αυτό. Γι' αυτό δεν μπορεί να περαιώσει με σένα που του το δίνεις στο πιάτο. Γι' αυτό και άρχισε να ψάχνει να βρει το δρόμο του το σεξουαλικό. Ναι ρε γαμώτο. Έχει κι αυτό δικαίωμα στην περαίωση. Θα ασελγήσει στους νεκρούς μπας και περαιώσει. Βέβαια, μπορεί να αντιδράσουν οι συγγενείς τους. Αυτό είναι καλό. Είναι η αντίσταση που λέγαμε. Στην ανάγκη θα τους βάλει κάτω με το ζόρι και θα περαιώσει μαζί τους.
Το ελληνικό κράτος δε θα μείνει μόνο στους νεκρούς για να αδειάσει τα πρησμένα του αρχίδια. Θα ψάξει να βρει και άνεργους, εκτιμώντας ίσως ότι για να μπορούν να συντηρούνται, μάλλον από κάπου κλέβουν. Φίλη, άνεργη το τελευταίο διάστημα και χωρίς σπουδαία εισοδήματα, καλείται να πληρώσει 5.000 για τα τελευταία 9 χρόνια. Ε, ναι. Από κάπου κονομάει και μας το κρύβει. Διαφορετικά θα είχε πεθάνει από ασιτία. Άρα κάνει αντίσταση. Άρα δεν το δίνει στο πιάτο. Άρα μαζί της έχει ελπίδες να περαιώσει το ανοργασμικό κράτος.
Και μένει σε μας τους πολυγαμημένους πολίτες να διαχειριστούμε την κατάσταση. Θα κάτσουμε να το φάμε; Δε θα περαιώσουν ποτέ. Θα κάνουμε τους ζόρικους αλλά θα τους αφήσουμε να μας γαμήσουν; Θα περαιώσουν αλλά θα μας περαιώσουν κι εμάς. Εγώ λέω να αλλάξουν οι ρόλοι μας. Να τους γαμήσουμε εμείς. Κι έτσι όπως έχουμε μάθει μόνο να μας γαμάνε, η πρωτόγνωρη αυτή εμπειρία θα μας κάνει να περαιώσουμε εύκολα.
Σάββατο, νωρίς το απόγευμα. Μόλις έχω κλείσει το μαγαζί και κατευθύνομαι με τα πόδια προς το σπίτι να πέσω στο κρεβάτι μου, να χωθώ στο πάπλωμα, να χτυπήσω ένα φασκόμηλο, μετά δεύτερο, μετά τρίτο, να πλακωθώ στη βιταμίνη C και μ' ένα κωλόχαρτο αγκαλιά (τέλειωσαν και τα χαρτομάντιλα με τέτοια κατάχρηση) να περάσω το υπόλοιπο της ημέρας.
Ερημιά στη Σόλωνος. Άντε, να συνάντησα δύο ανθρώπους μέχρι την Ιπποκράτους. Εκεί έκανε την εμφάνισή του ο... και μάλλον κι εκείνος είχε παρατηρήσει την ερημιά. Από την άλλη μεριά του δρόμου, πέρασαν απέναντι δύο κοπέλες. Ο... κοίταξε δεξιά κι αριστερά, εγώ ήμουν από πίσω, επιβεβαίωσε ότι πάντα υπάρχει ερημιά και προχώρησε. Ακόμα δεν έχω πάρει χαμπάρι ότι ο... είναι...
Έχουμε μπει στη σειρά στο στενό πεζοδρόμιο και κατευθυνόμαστε προς Εξάρχεια. Μπροστά οι δύο κοπέλες, πίσω ο... και στο τέλος εγώ. Στη Χαριλάου Τρικούπη ο... κοιτάει πάλι δεξιά κι αριστερά, ποτέ πίσω. Οι κοπέλες στρίβουν στη Ζωοδόχου Πηγής δεξιά, ο... κοιτάει πάλι δεξιά κι αριστερά και ποτέ πίσω και στρίβει κι αυτός. Στρίβω κι εγώ, γιατί είναι ο δρόμος μου.
Λίγα μέτρα πιο κάτω, τα κορίτσια περνάνε απέναντι, ο... κοιτάει πάλι δεξιά κι αριστερά και ποτέ πίσω και περνάει κι αυτός. Εγώ λέω να μην περάσω ακόμη. Εξάλλου μιλάω στο τηλέφωνο και δεν είναι ανάγκη να με ακούνε όλοι. Καλύτερα να τους έχω απέναντι.
Τώρα τους βλέπω διαγωνίως. Ο... έχει πλησιάσει αρκετά κοντά στα κορίτσια. Βλέπω ότι η στάση του σώματός του έχει αλλάξει. Το ίδιο και το βάδισμά του. Πάει με ανοιχτά τα πόδια και το σώμα του έχει μια κλίση, πώς να την περιγράψω... ε, να... η κοιλιακή του χώρα, ας πούμε, πάει μπροστά και το υπόλοιπο σώμα έχει μείνει πίσω. Τον κοιτάω καλύτερα. Το χέρι του έχει μπει κάτω από το μπουφάν του και παίζει το πουλί του.
Ο... δε βλέπει τι γίνεται γύρω του. Τα μάτια του έχουν καρφωθεί στα οπίσθια των δύο κοριτσιών. Εγώ είμαι σε σημείο που βλέπω και τη φάτσα του. Τον παίζει με μανία. Τα μάτια του γλαρώνουν κι ένας μορφασμός χαράς και ικανοποίησης ζωγραφίζεται στη μουτσούνα του. Έχυσε ο λεβέντης μου. Άξιος βρε! Είναι χαμογελαστός, αλλά δείχνει χαμένος. Κοντοστέκεται. Να στρίψει αριστερά; Να γυρίσει πίσω; Κι εγώ, δεν το κρύβω, ένα χάσιμο το έχω μ' αυτό που είδα, αλλά ξέρω ότι θα συνεχίσω στην ίδια κατεύθυνση.
Υ.Γ. 1: Μετά απ' αυτό, θεωρώ ασήμαντη τη χτεσινοβραδινή μου συνάντηση με κάποιον που κατουρούσε και συγχρόνως μιλούσε στο πουλί του, μέσα στη μέση της Ακαδημίας με τον κόσμο να πηγαινοέρχεται δίπλα του. Ασήμαντη και η συνάντησή μου με έναν άλλο που κατουρούσε ένα βράδυ στην Μπενάκη ανάμεσα σε δύο αυτοκίνητα και κοιτούσε με γενναίο τρόπο εμένα και κάποιον άλλο που περπατούσε πίσω μου. Ο άνθρωπος είχε τακτ. Είχε στραμμένη την πλάτη στους πελάτες εστιατορίου της περιοχής. Μην ξεράσουν κιόλας με το θέαμα.
Υ.Γ. 2: Θυμήθηκα τον Τσόκλη που είχε πει για την πρόκληση που δικαιολογεί το βιασμό. Τα κορίτσια που βοήθησαν, χωρίς τη θέλησή τους, να εκσπερματίσει ο... δεν ήταν καθόλου προκλητικά. Δεν ήταν καν ελκυστικά. Ήταν δύο κορίτσια που, απ' ότι κατάλαβα, δε δίνουν και μεγάλη σημασία στην εμφάνισή τους, από αυτά που συναντά κανείς συχνά στα Εξάρχεια. Ήταν καθημερινά κορίτσια από αυτά που δε θα γυρίσει κανείς να τα κοιτάξει άμα περάσουν δίπλα του. Και τα οπίσθιά τους στα οποία είχε καρφώσει το βλέμμα του ο... ήταν καλυμμένα και κρυμμένα κάτω από μακριά πανωφόρια. Ή μήπως το ότι ο... δεν τις άγγιξε, κάνει τη διαφορά από το βιαστή;
Περπατούσα πριν από λίγες μέρες στη Χαριλάου Τρικούπη και τον είδα από μακριά. Ήταν εντυπωσιακά όμορφος και καλοντυμένος, αλλά όσο πλησίαζα, η χλωμάδα στο πρόσωπό του με τρόμαζε. Συνέχισα να τον κοιτάω σαστισμένη. Αυτός με πλησίασε και μου είπε: "Συγνώμη, μια μικρή βοήθεια...". Με τάραξε. Φαινόταν ότι είναι από σπίτι. Και μάλλον από το σπίτι του τού κόψανε την επιχορήγηση για την πρέζα του. Και μάλλον από το σπίτι του δεν έκαναν κάτι για να τον σώσουν απ' αυτήν.
Το φαινόμενο "ζήτουλας για την πρέζα" το συναντώ πενήντα φορές τη μέρα. Αλλά από τελειωμένους τοξικομανείς που κανείς δε φρόντισε να απαλλαγούν απ' αυτό που κάνουν και τους οδηγεί στην αθλιότητα. Και, άντε να του το δώσω το κέρμα, θα τον σώσω ή θα τον βυθίσω ακόμα πιο βαθιά στο βούρκο που έχει χωθεί; Εδώ η παρέμβαση πρέπει να γίνει από αυτό το κράτος που μεριμνά για όλους. Και ήδη μου τα έχει πάρει από φόρους για να κάνει ΚΑΙ αυτή τη δουλειά σωστά.
Στα Εξάρχεια οι ζήτουλες για την πρέζα είναι πολλοί. Και συχνά εφευρίσκουν τρόπους για να μη φανεί ότι ζητάνε ελεημοσύνη. Έτσι κάποιοι πουλάνε φυλλάδια κατά των ναρκωτικών. Έχω μαζέψει δεκάδες τέτοια όταν, ως δημοσιογράφος, παρακολουθούσα τις δράσεις του ΟΚΑΝΑ. Ε, αυτοί τα μαζεύουν, δηλώνουν απεξαρτημένοι και τα πουλάνε. Κάποτε είχα πέσει σε δύο τύπους που έκοβαν και αποδείξεις. Όχι, ούτε τρυπημένες ήταν, ούτε καμιά σφραγίδα είχαν. Αλλά υπήρχε μια επισημότητα στην όλη υπόθεση. Και ζητούσαν τη συνδρομή του συνανθρώπου για καλό σκοπό. Δήλωναν σπουδαστές του ΟΑΕΔ (γύρω στα 35 με 40 η ηλικία τους) και μάζευαν χρήματα για το φίλο τους που έπεσε με τη μηχανή και χτύπησε. Κι όταν με τη φίλη μου αρνηθήκαμε, κοντέψαμε να φάμε ξύλο επειδή το παιδί χαροπαλεύει κι εμείς δε νοιαζόμαστε. Και βέβαια να μην ξεχάσω να αναφερθώ και στο ζήτουλα για το ούζο. Ναι. Σε σταματάει ο τύπος και σου ζητάει μισό ευρώ (όχι παραπάνω) για να συμπληρώσει και να πάρει ένα ούζο. Κάθε φορά που τον συναντάω, μόνο μισό ευρώ του λείπει.
Άλλη ωραία ιστορία είναι ο ζήτουλας για το παιδί του. Συνήθως πρόκειται για γυναίκες που στρώνονται σε μια γωνιά, παίρνουν και το βρέφος αγκαλιά και ζητάνε ψωμί και γάλα για το παιδί τους. Μια μέρα πέτυχα κάποιον που τη ρωτούσε τι γάλα θέλει να της πάρει για το παιδί. Αυτή επέμενε για μετρητά. Ε, πάρτε τ' αρχίδια μου μανδάμ. Εξάλλου μια χαρά αρτιμελής μου φαίνεστε, μπορείτε να εργαστείτε και σε χωράφια που θέλουν χέρια και σε σκάλες που θέλουν καθάρισμα. Θυμάμαι μια γριά στα μέρη μου που ζούσε από την επαιτεία. Όταν πέθανε, τα παιδιά της κληρονόμησαν μεγάλη περιουσία.
Εκεί που δεν μπορεί κανείς να μη συγκινηθεί, είναι τα παιδιά στα αναπηρικά καροτσάκια που φωνάζουν για βοήθεια. Μετρό Πανεπιστήμιο τα πετυχαίνω συνήθως. Φυσικά, αυτός που θα δώσει το κέρμα, δεν πρόκειται να τα βοηθήσει. Γιατί ποιος είναι αυτός που πιστεύει ότι αυτά τα παιδιά φτάσανε μόνα τους εκεί για να ζητήσουν ελεημοσύνη; Εκεί, πάλι αυτό το κράτος πρόνοιας, τρομάρα του, θα πρέπει να κάνει την παρέμβασή του. Και να εξασφαλίσει αξιοπρεπή διαβίωση σ' αυτά τα παιδιά κι αυτοί που τα εκμεταλλεύονται να πάρουν αυτό που τους αξίζει.
Ασφαλώς είναι και πολλοί οι άστεγοι κι ανήμποροι που περιμένουν το κέρμα του αγνώστου για να παραμείνουν στη ζωή. Τους βλέπω και σκέφτομαι ότι έτσι όπως πάμε, ο αριθμός τους θα αυξηθεί. Και δε θέλω σε καμία περίπτωση να βρεθώ στη θέση τους. Εντάξει, έχω περάσει ζόρια, δεν έχω λύσει το οικονομικό μου πρόβλημα (και μάλλον δε θα το λύσω ποτέ) αλλά μπορώ και δουλεύω για να ζω. Και αυτό είναι το σημαντικό. Δουλεύω.
Το ότι όποιος δουλεύει δε γίνεται ζήτουλας ήρθε να μου θυμίσει η υπόθεση με τους ζήτουλες του φέισμπουκ και ευχαριστώ τη φίλη Αμελί που εμπλούτισε τις κατηγορίες μου. Ναι, υπάρχει και αυτή η κατηγορία. Γι' αυτό είναι οι φίλοι. Τώρα και οι διαδικτυακοί. Η αλήθεια είναι ότι φίλη μου έδωσε κι εμένα ένα ποσό, το οποίο όμως ξέρει ότι θα της επιστραφεί, πώς θα της επιστραφεί και από πού. Εδώ έχουμε άνεργο με αναρτήσεις στο προφίλ του από μπλάκμπερι που αφορούν σε επισκέψεις με εκλεκτά μενού σε εστιατόρια. Αν το ακριβό τηλέφωνο ήταν δώρο με την ανανέωση του συμβολαίου (φαντάζομαι το πιο ακριβό συμβόλαιο δίνει τέτοιο κινητό), απορώ τι τη θέλει τη σύνδεση ένας άπορος. Εγώ την έκοψα. Κι έμεινα με το κινητό τεχνολογίας πενταετίας, φτου σκόρδα, τη δουλειά του την κάνει. Κι αν στο εστιατόριο πήγε για δουλειά, ε τότε δεν είναι άνεργος. Εγώ όταν δεν είχα, δεν έτρωγα. Την έβγαζα με τραχανά στο σπίτι. Και ξέρω ότι και η συντάκτρια του κειμένου έκανε το ίδιο. Όπως κι ότι, αν κάτι μας πήγαινε στραβά και μέναμε από δουλειά, θα κάναμε οτιδήποτε για να συντηρηθούμε αξιοπρεπώς και όχι περιμένοντας από τους άλλους. Εξάλλου, το κάνω ήδη. Δε με χαλάει καθόλου που δουλεύω ως πωλήτρια, αγαπώ τη δουλειά μου, ζω αξιοπρεπώς από αυτή κι έχω χεσμένα τα περασμένα μεγαλεία της δημοσιογραφίας και της επικοινωνίας.
Οι εποχές είναι δύσκολες κι εμείς είμαστε σκληροί. Γιατί πρέπει να επιβιώσουμε. Κι οι άλλοι πρέπει να επιβιώσουν. Κι αν είναι σε ζόρικη στιγμή, μπορούμε να τους σταθούμε. Αρκεί να μην το κάνουν τρόπο ζωής. Μετά καταντάει παρασιτισμός. Κι όταν προσπαθείς να απαλλαγείς από ένα παράσιτο, δεν είσαι απαραίτητα ανθρωποφάγος.
Έχω κάνει πολλές μαλακίες στη ζωή μου. Ένα μήνυμα που ήρθε σήμερα στο κινητό μου μού θύμισε μία απ' αυτές.
Είχα πάει τότενες, για χάρη της παρέας, να ψηφίσω για πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Με φακέλωσαν ως Κομοτηναία φίλη του κόμματος. Κι από τότε φροντίζουν να με ειδοποιούν για όσα "σπουδαία" γίνονται από το ΠΑΣΟΚ στη Θράκη. Όπως έγινε σήμερα που με ειδοποίησαν ότι μιλάει ο πρωθυπουργός στην Αλεξανδρούπολη (τολμάει και εμφανίζεται ζωντανά σε κόσμο, ο ξεδιάντροπος) και πρέπει όλοι να είμαστε εκεί.
Χέστηκα. Αλλά δε δέχονται απαντήσεις αυτά τα μηνύματα για να τους το πω. Και να τους πω ότι το σκυλομετάνιωσα που συμμετείχα σ' αυτή τη διαδικασία κι ότι ακόμα κλαίω τα 2 ολόκληρα ευρώ (αν θυμάμαι καλά) που τους ακούμπησα.
Τελικά πρέπει να στηρίζω με πάθος τον Αλαβάνο για να συγχωρεθεί το αμαρτωλό μου παρελθόν.
Δηλώνω νταλικέρισσα. Δεν το κάνω τυχαία. Από μικρή έκανα πολλά ταξίδια στην νταλίκα του μπαμπά. Και μάλλον πάντα είχα τάσεις φυγείς -δεν ξέρω από πού ήθελα να φύγω- και γι' αυτό ένιωθα τόσο καλά όταν φεύγαμε μέσα στη νύχτα κι όταν κινούμασταν στην εθνική, βλέποντας τον κόσμο από ψηλά κι ακούγοντας δεύτερο πρόγραμμα.
Η φίλη μου η Αμελί δε με θέλει νταλικέρισσα. Παραείμαι ντελικάτη για νταλικέρισσα. Κι ας το γαμάω το θέμα όταν ρίχνω μπινελίκια. Ούτε η μαμά μου με ήθελε νταλικέρισσα. Γι' αυτό με μεγάλωσε με γαλλικά και πιάνο.
Με το πιάνο δεν τα πήγα καλά. Εκείνη μικρή αναπηρία στο σπασμένο χέρι μου μού τη χάλασε τη δουλειά. Τα γαλλικά τα αγάπησα. Δεν ξέρω αν φταίει η Κατρίν Ντενέβ στην ωραία της ημέρας, αλλά πολύ κέφι την έκανα αυτή τη γλώσσα. Χώρια ότι μέσω της γλώσσας, είχα επαφή και με τη γαλλική ιστορία και κουλτούρα. Κι έτσι βρέθηκα να θαυμάζω τη γαλλική επανάσταση και το Μάη του 68.
Λίγο έλειψε να καταγραφεί και στην Ελλάδα ο Μάης του 2010. Αν η καφρίλα (ή μήπως η προβοκατορίλα;) που έσπειρε το θάνατο, δεν άφηνε την προσπάθεια στη μέση. Μετά ήρθε το καλοκαίρι. Και το ελληναριό ξεχύθηκε στις παραλίες. Επιστρέφοντας από αυτές, έπρεπε να μπει στο κλίμα των εκλογών. Ποιος υποψήφιος έχει πιο πολλές πιθανότητες να εκλεγεί; Να πάμε στην αυλή του να μας βλέπει που κάνουμε αγώνα γι' αυτόν. Και όλο και κάπου θα μας βολέψει. Στην ανάγκη, αν είμαστε καλά παιδιά, θα δημιουργήσει θέση εργασίας για χάρη μας. Λίγοι το έχουν κάνει;
Να βολέψουμε τον κώλο μας σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς και ας πάνε να καούν όλοι οι άλλοι κώλοι. Γιατί ναι, σε λίγο καιρό, οι μισοί Έλληνες θα συντηρούνται από τον ΟΑΕΔ. Δεν είναι καιρός για αλληλεγγύη.
Για να μην ξεχάσουμε και τα συνδικάτα. Στη Γαλλία διεκδικούν. Στην Ελλάδα οι συνδικαλιστές στήνουν τις πολιτικές τους καριέρες. Οι Γάλλοι, έχουν ξεσηκωθεί για να μη χάσουν τα κεκτημένα τους. Καμία σχέση με εμάς που περιμέναμε να φάμε το αγγούρι, και αφού το φάγαμε, προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να μας αρέσει. Και συνεχίζουμε να τρώμε αγγούρια, αφήνοντας τους άλλους να απολαμβάνουν τα παντεσπάνια τους. Ε, άμα γουστάρετε αγγούρι, καλοφάγωτο μωρά μου! Εγώ στηρίζω επανάσταση.
Αγαπώ τους Γάλλους και θέλω να τους μοιάσω. Όλοι πρέπει να τους μοιάσουμε.
Ήταν κάτι που όλο έλεγα να το κάνω -και σιγά τη δουλειά δηλαδή- και όλο το ξεχνούσα. Ήθελα λοιπόν να μάθω πώς έφτασαν όσοι έφτασαν σ' αυτό το μπλογκ και όλο ξεχνούσα να κοιτάξω τις στατιστικές. Και επιτέλους το έκανα. Και τι είδαν τα μάτια μου. Ξεκινάω από τα λογικά και φυσιολογικά:
Κάποιοι έκριναν ότι παίζει να συλλέγω φωτογραφίες από το φέισμπουκ. Ναι, γιατί;
"του φεισμπουκ"
Ε, μα τι τις θέλω κι εγώ τις αναφορές μου στο φατσοβιβλίο, ρε παιδί μου!
"βιζιτες μεσω φειςμπουκ"
Ε ναι λοιπόν. Άμα γκουγκλάρεις αυτή τη φράση, θα βγεις στο μπλογκ μου. Κατσγούμαν, τώρα και νταβατζού. Ήταν τότε που έγραφα για τις κορασίδες του φέισμπουκ και είχα αναφερθεί και σ' αυτήν την κατηγορία. Τελικά ο κόσμος εκεί ψάχνει για βίζιτες.
Και τώρα, αναγνώστη μου, κρατήσου.
"γαμαω τη μαμα μου"
Πού να πάει το μυαλό μου, όταν έγραφα για μανόδουλους, ότι το γκουγκλ θα στέλνει στο μπλογκ μου αυτούς που... δεν τολμώ να το πω καν.
"+"σουρης"+"μυρωμενοι στιχοι""
Σουρής, Πετρόπουλος και άλλοι αγαπημένοι, κυκλοφορούν εδώ μέσα.
"entopistis gia lires"
Έτσι με βρίσκουν στα φόρουμ ψαχτιρτζήδων. Επειδή πέρασα αποσπάσματα από το βιβλίο μου.
"αγαμητες παντρεμενες"
Τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα. Δεν περίμενα ότι έχουν τέτοια πέραση. Εντάξει, έχω δώσει πολλές συμβουλές κατά καιρούς, αλλά αυτό το θέμα δεν τόλμησα να το πιάσω. Ακόμη. Τώρα μου μπήκαν ιδέες.
"ασθενεια μπερμπερι"
Δεν το αναφέρω σαν ασθένεια, αλλά αυτοί που πιστεύουν σ' αυτό φανατικά, ε, καταντούν ασθενείς.
Εντάξει, υπήρξαν και κάποιοι που έφτασαν ως εδώ κάνοντας αναζήτηση για katswoman.
Συμπέρασμα: Το μπλογκ μου απευθύνεται σε ανώμαλους, βιτσιόζους, μερακλήδες, που ψάχνουν βίζιτες, γαμάνε τη μάνα τους, και θέλουν να δώσουν χαρά σε αγάμητες παντρεμένες. Τόσα πολιτικά σχόλια, τόσα κοινωνικά σχόλια, τόση αντίσταση, τόση κουλτούρα, τόσες συμβουλές σε πονεμένες ψυχές, τόσος προβληματισμός, πήγαν όλα χαμένα.
