tag:blogger.com,1999:blog-57230711194231578112012-02-16T13:12:36.791+02:00ΧΩΣΙΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑkats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.comBlogger1861100tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-43017953062176307642012-02-13T23:43:00.001+02:002012-02-14T00:50:40.642+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Qi4PGwz32x4/TzmDloTtDVI/AAAAAAAAAXE/IS28eNsFaAw/s1600/Picture+096.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-Qi4PGwz32x4/TzmDloTtDVI/AAAAAAAAAXE/IS28eNsFaAw/s320/Picture+096.jpg" width="320" /></a>Έμεινα μια μέρα μουγκή, προσπαθώντας να αποφασίσω με ποιον πρέπει να θυμώσω.<br />Ο θυμός υπήρχε καιρό τώρα γι' αυτούς που μας οδηγούν στην εξαθλίωση για να εξυπηρετήσουν συμφέροντα άλλων. Δεν είναι θέμα να το αναλύσω τώρα. Τα ξέρουμε.<br />Είχα θυμό μεγάλο με τα κανάλια και την προσπάθειά τους να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Φαντάζομαι πόσες θείτσες που ενημερώνονται από την τηλεόραση, χέστηκαν από το φόβο τους μήπως κλείσει ο Σκλαβενίτης κι ανοίξει στη θέση του ο Μαυραγορίτης. Θα ξεμέναμε από πετρέλαιο κι από φάρμακα γιατί... δεν ξέρω. Άσε που δε θα είχαν να πληρώσουν τις συντάξεις. Και για να σώσει η θείτσα τον κώλο της, έπρεπε να συμφωνήσει στο να καούν οι κώλοι των παιδιών και τον εγγονιών της και να κάτσει στ' αυγά της, που μου ήθελε και διαμαρτυρίες.<br />Την Κυριακή, μέχρι κάποια στιγμή ήμουν θυμωμένη με την καταστολή. Με τα πιστά σκυλιά που σκοτώνουν για το ξεροκόμματο που τους δίνει το αφεντικό τους. Μ' αυτούς που έπεφταν με τις μηχανές τους πάνω σε ανθρώπους κι αμέσως μετά τους ψέκαζαν και τους χτυπούσαν με λύσσα. Που χτυπούσαν αδιακρίτως, απλώς επειδή κάποιοι (που δεν ήταν και λίγοι) τόλμησαν να πάνε σε συγκέντρωση. Που για δεύτερη φορά, δε δίστασαν να ψεκάσουν το Γλέζο. Που ο σκοπός τους ήταν να διαλύσον τη συγκέντρωση, με κάθε τρόπο.<br />Στο τέλος θύμωσα με τις φωτιές, ενώ κανονικά δε με ενοχλεί καθόλου μια καμένη τράπεζα. Αλλά κοντά στην κακιά την τράπεζα, κάηκαν και μαγαζιά που ήδη είχαν να αντιμετωπίσουν την κρίση. Ενώ δε με ενοχλεί ένα σπασμένο ΑΤΜ με το περιεχόμενό του να μοιράζεται, με ενοχλεί μια σπασμένη βιτρίνα κι ένα πλιατσικολογημένο μαγαζί.<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Vd2prn9X20U/TzmCLeO51aI/AAAAAAAAAWs/P6WTLsfMvY0/s1600/Picture+087.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-Vd2prn9X20U/TzmCLeO51aI/AAAAAAAAAWs/P6WTLsfMvY0/s320/Picture+087.jpg" width="320" /></a>Μέχρι χτες λέγαμε για τα κλειστά μαγαζιά στο κέντρο, για το ένα εκατομμύριο άνεργους, για την απόγνωση που δημιουργεί η κρίση και η ανέχεια και για την αλληλεγγύη. Παπάρια αλληλεγγύη δείχνει το λεηλατημένο μαγαζί. Μόνο για αλληλεγγύη του κώλου μπορούμε να μιλήσουμε όταν δημιουργούνται κι άλλοι άνεργοι.<br />Γι' αυτό και δε θέλω να πιστέψω ότι αυτές οι καταστροφές ήταν επαναστατικές πράξεις. Όταν μια παρέα μπουκάρει σε ένα μαγαζί για να το αδειάσει, είναι καγκουριά και αρχιδιά. Όταν καις ένα ιστορικό κτίριο που στεγάζει κινηματογράφο (χώρο πολιτισμού) είσαι τουλάχιστον κάγκουρας κι αν νομίζεις ότι κάνεις επανάσταση, είσαι και γελοίος.<br />Βγήκα σήμερα στο κέντρο να δω τι απόμεινε. Τα μαγαζιά στο Atrium δεν ξέρω πόσο υπηρετούσαν το σύστημα και έπρεπε να καταστραφούν, ούτε το Αττικόν και τα γειτονικά καταστήματα.<br />Θυμήθηκα τη δήλωση του Θεοδωράκη, μετά την επίθεση δακρυγόνων: "Τέτοια χημικά έχω να δω από όταν πέθανε ο Πέτρουλας". Τι το 'θελε και το μελέτησε; Στο ίδιο σημείο έγινε το μεγαλύτερο μακελειό.&nbsp;Όταν άκουσα στην τηλεόραση για φωτιά στη Χρήστου Λαδά, πριν δω εικόνα, το μυαλό μου πήγε στο μαγαζί του Λαμπράκη, το οποίο εξακολουθεί να στέκει περήφανο και να μας περνάει την πληροφορία που θέλει. Επανάσταση σε άσχετα κτίρια δεν είναι επανάσταση.<br />Συνέχισα κατεβαίνοντας την Ερμού για να δω άσχετα μαγαζιά και πάλι να έχουν γίνει κάρβουνο. Αλλά στην Αθηνάς φαίνεται πως έγινε πιο οργανωμένη επίθεση. Εκεί η καγκουριά μειώθηκε, αφού όντως χτύπησαν τράπεζες.<br />Με όλα αυτά, ο μεγάλος κερδισμένος ήταν το μνημόνιο. Είχε γίνει πλέον το δεύτερο θέμα που μας απασχολούσε. Κερδισμένοι βγήκαν και οι πολιτικοί που το ψήφισαν. Η συγκέντρωση διαλύθηκε, πήγαν κι αυτοί ήσυχοι στα σπίτια τους και θα ζήσουν ήσυχοι κι από δω και πέρα. Αφού πλέον οι πολίτες ξέχασαν το θυμό που είχαν γι' αυτούς και είναι περισσότερο θυμωμένοι με όσους καταστρέφουν την Αθήνα.<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-FSjUa3ZLmgc/TzmDfSixF6I/AAAAAAAAAW8/UjPvFZWaBm8/s1600/Picture+092.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="242" src="http://3.bp.blogspot.com/-FSjUa3ZLmgc/TzmDfSixF6I/AAAAAAAAAW8/UjPvFZWaBm8/s320/Picture+092.jpg" width="320" /></a>Όταν άλλος σου φταίει κι αλλού ξεσπάς, πάσχεις από κάψιμο. Ενώ το αρχικό σύνθημα ήταν "να καεί το μπουρδέλο η Βουλή" πράγμα που νομίζω ότι δε βρίσκει και πολλούς αντίθετους, είτε πρόκειται για συμβολικό κάψιμο, είτε για πραγματικό, κάηκαν άσχετα κτίρια.<br />Βέβαια, άμα το δούμε κι αλλιώς, οι καμένοι άνθρωποι, αυτοί που τους κατέστρεψε η κρίση, είναι περισσότεροι από τα καμένα κτίρια. Ο άνθρωπος αξίζει περισσότερο από το κτίριο και αξίζει περισσότερο να θρηνούμε για αυτόν.<br />Μπορούμε να σκεφτούμε κι ότι σε περίοδο πολέμου, υπάρχουν παράπλευρες απώλειες. Και ναι, έχουμε πόλεμο. Ποτέ δεν κατακτήθηκε τίποτα με ειρηνικό τρόπο. Και χρειαζόμαστε πολεμιστές. Αλλά πόλεμος χωρίς στρατηγική είναι μπάχαλο και καταλήγει σε αποτυχία.<br />&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-4301795306217630764?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-79531397707657220352012-02-05T05:33:00.001+02:002012-02-05T05:47:12.911+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-JADMr6pc_y8/Ty34Yz2T8VI/AAAAAAAAAWk/cd_4SyFjBvo/s1600/teacher_clipart_5.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-JADMr6pc_y8/Ty34Yz2T8VI/AAAAAAAAAWk/cd_4SyFjBvo/s1600/teacher_clipart_5.gif" /></a></div>Γαμημένα παιδικά τραύματα. Δεν ξέρω πώς, αλλά ήρθε στην κουβέντα η δασκάλα μου στις τρεις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Αυτή η ανάμνηση με τσάκισε. Ένιωσα να τρέμω. Με έριξε στο αλκοόλ, η σκατοπουτάνα, για να ηρεμήσω.<br /><div>Θυμήθηκε η αδερφή μου, που κι αυτή δεν είχε γλιτώσει από τη σκύλα, ότι τη συνάντησε μια μέρα που έβγαλε το σκυλί για πιπί. Η σκατόγρια την είδε και κρύφτηκε πίσω από μια κολώνα. Λογική αντίδραση δασκάλας που γέμισε τις παιδικές ψυχές με τα σκατά που κουβαλούσε στη δική της και τώρα που γερνάει και βρίσκεται κοντά στον ψόφο (δεν ξέρω αν ψόφησε στο μεταξύ, κι αν το ξέρει κανείς, ας με ενημερώσει να κάνω κάνα πάρτι) δεν έχει μούτρα να τα κοιτάξει στα μάτια.</div><div>"Μην κρύβεστε κυρία Νίκη, σας βλέπω" της λέει η αδερφή μου.</div><div>"Φαντάστηκα ότι δε θέλεις να με βλέπεις" της απάντησε καλοσυνάτα το μουνόσκυλο.&nbsp;</div><div>"Με μπερδεύετε με τη Νάντια. Εγώ σας έχω ξεπεράσει" διευκρινίζει.</div><div>"Η Νάντια δε θέλει να με βλέπει, το ξέρω". Γαμώτο. Ούτε ένα Αλτσχάιμερ να τη χτυπήσει την πατσαβούρα. Θυμάται τη συνάντησή μας πριν από χρόνια μέσα στο μαγαζί της φίλης μου. Εγώ να προσπαθώ να κοιτάξω αλλού για να μην ξεράσω πάνω της κι αυτή να με καρφώνει.&nbsp;</div><div>"Νάντια, εσύ είσαι;" τόλμησε να με ρωτήσει.&nbsp;</div><div>Το ξερατό έφτασε στο λαιμό. Μου ήρθε να το εκτοξεύσω όλο πάνω στην άσχημη, μουσάτη μούρη της και τη φαλακρή κεφάλα της. (Όπως καταλαβαίνεις, είχε ορμονικές διαταραχές, προφανώς από την αγαμία). Πρέπει να κατάλαβε ότι μου προκάλεσε αναγούλα.&nbsp;</div><div>"Με θυμάσαι;" συνέχισε να με ρωτάει, η καριόλα.&nbsp;</div><div>Μια ζωή σαδίστρια ήταν, η ψώλα, τώρα θ' αλλάξει; σκέφτηκα. Ντε και καλά να της μιλήσω.</div><div>"Δεν ξεχνιέστε" της απάντησα, νιώθοντας το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι μου.</div><div>"Έλα βρε Ναντιούλα μου, περασμένα ξεχασμένα" δικαιολογήθηκε.&nbsp;</div><div>Εδώ να σημειώσω ότι ήμουν η Ναντιούλα κάθε φορά που συναντούσε τη μητέρα μου. Το καλό κορίτσι, το φρόνιμο, το συνεσταλμένο, η καλή μαθήτρια. Δεν είχε λόγο να πει ψέματα. Από την άλλη, είχε πολλούς λόγους να ξεσπάει πάνω στα πιο αδύναμα παιδιά της τάξης. Και ήμουν ένα από αυτά.</div><div>"Περασμένα, αλλά οι εφιάλτες δεν ξεχνιούνται" είπα, δίνοντάς της να καταλάβει πως δεν έχω όρεξη για πολλές κουβέντες. Δεν το συνέχισε. Και δεν το ξέχασε.</div><div>Φαντάζομαι έχει φάει πολλές ροχάλες από παλιούς της μαθητές, της έχουν ρίξει πολλά μπινελίκια στο δρόμο που περπατούσε και γι' αυτό νιώθει άσχημα κάθε φορά που τους συναντάει. Σιγά μην κρύβεται επειδή νιώθει τύψεις και ντροπή, η σκατόγρια. Θα είμαι ευτυχής αν επιβεβαιώσω ότι δεν έχει μούτρα να κυκλοφορήσει στην πόλη. Θα είμαι ακόμα πιο ευτυχής αν μάθω ότι ψόφησε μετά από κακιά αρρώστια και έχοντας γίνει ερείπιο.</div><div>Όπως χάρηκε κι ο γιος μου όταν σκοτώθηκε σε τροχαίο ο δάσκαλος που του είχε γαμήσει την ψυχή.&nbsp;</div><div>"Τώρα μένει να ψοφήσει και η Ρένα" είχε πει σε μία φίλη του, χωρίς να έχει πάρει χαμπάρι ότι δίπλα του καθόταν η κόρη της Ρένας. Το πολύ πολύ, να μάθει κι αυτή η καριόλα ότι οι μαθητές της τη μισούν και να κρύβεται όταν τους συναντάει.</div><div>Η Ρένα. Κακιά και κακομούτσουνη. Με όψη φιδιού. Φίδι μέσα κι έξω. Όλη η τάξη είχε καταλάβει ότι τον μισούσε. Το πιο ήσυχο και πιο έξυπνο παιδί της τάξης. Δε μιλάω ως ψωνάρα μάνα. Έτσι γίνονται τα παιδιά που κυκλοφορούν σε θέατρα, εκθέσεις και ωδεία κι έχουν διαβάσει τουλάχιστον εκατό βιβλία, πριν καν πάνε σχολείο. Μάλλον αυτό το πρόβλημα είχε η αμόρφωτη βλαχάρα - ναι, ήταν κι αμόρφωτη. Μικρό παιδί, αλλά πάντα είχε μια απάντηση που την έκανε να νιώθει λίγη.&nbsp;</div><div>Το ίδιο μίσος είχε και για μένα, η τσουλάρα. Με ανέφερε συχνά στην τάξη. Της καθόταν στραβά το ότι η μάνα του μαθητή της δούλευε στην τηλεόραση. Είμαι σίγουρη ότι πετούσε βελάκια στην οθόνη της κάθε φορά που εμφανιζόμουν. Το σημαντικότερο που την ενοχλούσε στο μαθητή της ήταν το ότι καμιά φορά ήταν ακούρευτος. Δεν έβρισκε άλλο παράπτωμα. Το ότι δεν είχε καμία όρεξη να κάθεται στο μάθημα, ήταν δικαιολογημένο.&nbsp;</div><div>Αργότερα, ευτυχώς, συνάντησε καθηγητές που τον έκαναν να ξαναβρεί το ενδιαφέρον του για τη μάθηση και τη γνώση.&nbsp;</div><div>Εγώ ήμουν γκαντέμω και σ' αυτό. Αν και μετά την ύαινα με την αυξημένη τεστοστερόνη, έπεσα στον απίστευτα καλοσυνάτο δάσκαλο, καλή του ώρα, μετά από λίγα χρόνια, στην πρώτη λυκείου, ο καθίκης ο φιλόλογος μού χώθηκε με το που με είδε. Στην πορεία, δεν ήθελε να πιστέψει ότι εγώ, που τόσο ήθελε να με τσακίσει, έγραφα καλές εκθέσεις. Και στα διαγωνίσματα έγραφα καλά. Είμαι σίγουρη πως ήθελε να τα κάψει. Μόνο έγραφα. Δε μιλούσα. Μάλλον από εκεί το έπαθα. Μάλλον αυτό το εφηβικό τραύμα είναι ο λόγος που μόνο γράφοντας μπορώ να εκφραστώ και δυσκολεύομαι με τα προφορικά.</div><div>Θυμήθηκα το Χρόνη Μίσσιο που είχε δηλώσει πως αν είχε παιδιά, θα αναλάμβανε ο ίδιος τη μόρφωσή του και δε θα τα έστελνε στο σχολείο, μην τύχει και πέσουν σε ανέραστη δασκάλα ή βλάκα δάσκαλο. Δίκιο έχει. Δε λέει να ρισκάρεις με την ψυχή του παιδιού σου. Αν ξανακάνω παιδί, θα το εφαρμόσω.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-7953139770765722035?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-23264964660041551922012-01-19T13:42:00.000+02:002012-01-19T13:42:48.707+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-yzoZ6SQOywA/TxgAtub-X-I/AAAAAAAAAWc/gqCn_5YWWWE/s1600/57df33cb99.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-yzoZ6SQOywA/TxgAtub-X-I/AAAAAAAAAWc/gqCn_5YWWWE/s1600/57df33cb99.jpg" /></a></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">geia...ti kaneis…apo pou eisai…me ti asxoleisai…eisai poli omorfi!!!!!!!<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">thelo na se gnoriso…pare thl…69463….</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">geia…enoxlo???????<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">goustaro na se gamiso…psinese???????<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">eisai trelo mounaki<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">eisai</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">gia</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">glipsimo</span>……</div><div class="MsoNormal">Αυτά και άλλα έξυπνα, πάντα σε άψογα γκρίκλις, είναι μηνύματα που λαμβάνουν γυναίκες στα ίνμποξ τους από άτομα τα οποία ψάχνουν απεγνωσμένα μια τρύπα να αδειάσουν το περιεχόμενο των όρχεών τους, το οποίο ενδεχομένως έχει συσσωρευτεί και το βάρος του είναι ασήκωτο. </div><div class="MsoNormal">Στην πρώτη περίπτωση, δεν πιστεύω να είναι πολλές αυτές που θα απαντήσουν στον καταιγισμό ερωτήσεων. Εκτός κι αν πεθαίνουν από πλήξη και μοναξιά, οπότε μια βαρετή συζήτηση είναι προτιμότερη. </div><div class="MsoNormal">Στη δεύτερη, θα πάρουν τηλέφωνο το μαλακοπέφτουλα μόνο αν πεθαίνουν και πάλι από πλήξη και μοναξιά και δεν έχουν μιλήσει τον τελευταίο μήνα ούτε με τον περιπτερά.</div><div class="MsoNormal">Στην τρίτη περίπτωση, για να κάνει ο άλλος αυτήν την ερώτηση, σημαίνει ότι έχει φτάσει ή στην αυτογνωσία ή του έχουν πει πολλές φορές ότι ενοχλεί και ζει με αυτό το άγχος. Όπως και να ‘χει, θα ενοχλήσει, οπότε δεν το ρισκάρεις.</div><div class="MsoNormal">Στις άλλες τρεις περιπτώσεις, δεν έχω λόγια. Μένω άφωνη από την ευθύτητα και την ειλικρίνεια αυτών των ανθρώπων. Βέβαια, άμα πάρει απάντηση ο γαμηκοπέφτουλας, σημαίνει ότι η γκόμενα ψάχνει το ίδιο και δεν το κρύβει.</div><div class="MsoNormal">Σε όλες τις περιπτώσεις έχουμε ένα μήνυμα που το στέλνουν με κόπι πέιστ σε καμιά πενηνταριά ίνμποξ την ημέρα και ό,τι πιάσει το δίχτυ. </div><div class="MsoNormal">Αυτοί οι τύποι έχουν βρει τη χαρά τους με το ίντερνετ. Στην πραγματική τους ζωή, αν είναι θαρραλέοι, άντε να πλησίαζαν δυο τρεις γυναίκες ημερησίως, αν έβγαιναν και τις συναντούσαν σε κάνα μπαρ. Για να κάνουν και το χουβαρνταλίκι τους και να δείξουν το κιμπαρλίκι τους, θα κερνούσαν κι ένα ποτό. Είναι ασύμφορος τρόπος προσέγγισης και με λιγότερες πιθανότητες επιτυχίας. </div><div class="MsoNormal">Μιλάμε για τις τρεις πρώτες περιπτώσεις. Γιατί δε νομίζω να πλησιάζει κανείς γυναίκα έξω, λέγοντάς της στην ψύχρα ότι θέλει να τη γαμήσει. Θέλει, αλλά δεν το λέει. Θα κρατήσει τους τύπους.</div><div class="MsoNormal">Επομένως, το ίντερνετ βοήθησε τους άντρες, που έπαψαν να είναι κυνηγοί, να πλησιάσουν το θήραμα πιο εύκολα, πίσω από την οθόνη τους. Τους βοήθησε να αφήσουν και τα προσχήματα, να αποφύγουν τα περιττά έξοδα, τις εξόδους και τις περιττές συζητήσεις για τον καιρό και άλλα βαρετά θέματα. Με την οθόνη για φερετζέ, μπαίνουν κατευθείαν στο ψητό: «Θέλω να σε γαμήσω». Όλη η αλήθεια με την πρώτη επαφή.</div><div class="MsoNormal">Αυτά γίνονται στη μια περίπτωση. Έχουμε και την άλλη:</div><div class="MsoNormal">«Καλημέρα, γλυκιά μου! &lt;3» (+<span lang="EN-US">like)<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal">«Αγαπημένη μου, μια όμορφη μέρα να έχεις! &lt;3» (+<span lang="EN-US">like</span>)</div><div class="MsoNormal">«Πόσο τυχερή είμαι που σε έχω φίλη! &lt;3»<span lang="EN-US"> (+like)<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal">«Σ’ ευχαριστώ, αγαπούλα, να είσαι πάντα καλά! &lt;3» (+<span lang="EN-US">like</span>)</div><div class="MsoNormal">Μετά από τόση αγαπούλα, με πιάνει αναγούλα, γιατί δεν είναι δύσκολο πίσω από το φερετζέ, το ίδιο άτομο να σε αποκαλέσει τσούλα. Χτίζουν προφίλ δημοσιοσχετίστικο, δεν ξέρω για ποιο λόγο. Κάποιοι για να προωθήσουν τη δουλειά τους. Κι εμένα, αυτός είναι ο σκοπός μου, αλλά χωρίς σαλιάρισμα. Κάποιοι το κάνουν απλώς για να νιώθουν πως βρίσκονται σε ένα ευχάριστο περιβάλλον, γεμάτο καρδούλες, γιρλάντες και θαυμαστικά. </div><div class="MsoNormal">Να μην ξεχάσω και τους κακιασμένους. Στον έξω κόσμο, ποιος θα μπορούσε στα καλά καθούμενα, εκεί που δε σε ξέρει, να σε κριτικάρει, να σε ειρωνευτεί, να σου χωθεί, να σε βρίσει, έτσι για να νιώσει καλύτερα; Κανείς. Ενώ πίσω από το φερετζέ, μπορεί άνετα να ξεφορτωθεί πάνω σου τα σκατά που κουβαλάει στην ψυχή του. </div><div class="MsoNormal">Λες μια μαλακία, μπαίνουν φίλοι, λένε τις δικές τους, γίνεται χαβαλές, το ανακαλύπτει ο σκατοφόρος και τσουπ! σου κουβαλιέται από το πουθενά να ρίξει την εξυπνάδα του. Αν βρισκόταν κάπου έξω και άκουγε την ίδια συζήτηση στο διπλανό τραπέζι, θα έκανε την πάπια, η κότα. Και κανείς δε θα τον είχε προσέξει. Ενώ πίσω από το φερετζέ, μπορεί να πεταχτεί σαν την τσουτσού για να πουλήσει πνεύμα και να νιώσει ξεχωριστός.</div><div class="MsoNormal">Είπα να αποφύγω αυτό το θέμα και να μην ξαναγράψω για κάνα χρόνο. Αλλά δεν κρατήθηκα. Λίγο μια σχετική συζήτηση με φίλη, λίγο τα σχόλια σε φιλικό τοίχο που είδα χτες, μπήκα ξανά στη διαδικασία. Έτσι, για να επιβεβαιώσω το πόσο σπουδαία υπόθεση είναι το να κινείσαι με φερετζέ. Δε σε βλέπουν, οπότε μπορείς να είσαι ο πραγματικός εαυτός σου. Ή αυτός που θα ήθελες να είσαι. Σε κάθε περίπτωση, έχεις κάνει ψυχοθεραπεία ανώδυνα κι ανέξοδα. Άσε που, άμα είσαι τυχερός, μπορεί και να γαμήσεις.</div><div class="MsoNormal"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-2326496466004155192?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-37862765960731824332012-01-14T17:21:00.000+02:002012-01-14T17:21:18.165+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-SunDD7nGUD4/TxGbVntbJ7I/AAAAAAAAAWU/_wwnx73grXU/s1600/led1copy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="253" src="http://2.bp.blogspot.com/-SunDD7nGUD4/TxGbVntbJ7I/AAAAAAAAAWU/_wwnx73grXU/s320/led1copy.jpg" width="320" /></a></div>Έχω βρει τι φταίει και μας τελείωσαν οι μεγάλοι ποιητές, τη στιγμή μάλιστα που κάθε σπίτι έχει και τον ποιητή του (που συνήθως είναι ποιήτρια). Η Λίνα Νικολακοπούλου ως πρότυπο. Πρόσεξε γιατί.<br />Είναι γυναίκα κι έχει μιλήσει στην καρδιά των γυναικών. Εξάλλου, μόνο οι γυναίκες έχουν την ευαισθησία και την αντίληψη να πιάσουν το βαθύ νόημα των στίχων της. Και είπαμε. Γι' αυτό ξαφνικά γεμίσαμε ποιήτριες. Η Λίνα Νικολακοπούλου ξύπνησε την ποιήτρια στην κάθε ακροάτρια των τραγουδιών που έχουνε τους στίχους της. Και βέβαια, έδωσε τα φώτα και τις κατευθύνσεις. Αυτό το ακατανόητο που υπάρχει και πλανάται, αλλά όλοι νιώθουμε τι θέλει να πει η ποιήτρια κι ότι είναι γεμάτο πόνο και δάκρυ και σπαραγμό.<br />Δεν ακυρώνω την ποιήτρια, έχει κάνει πολλές καλές δουλειές. Για παράδειγμα, μ' αρέσουν τα καντήλια, αλλά είναι και άλλοι στίχοι τύπου γαμώ το καντήλι μου. Για να καταλάβεις, θα σου κάνω ανάλυση σε ένα πολύ γνωστό και πετυχημένο τραγούδι της. Το διθέσιο. Που όταν βγήκε, δεν άκουγες τίποτα άλλο. Όπου κι αν πήγαινες, άσχετα με το τι νόμιζες εσύ, περνούσες απ' τ' απαίσιο ξυστά. Μα όχι, έξω από ένα μαγαζί που παίζει Πρωτοψάλτη περνάω. Ε, γι' αυτό είναι απαίσιο. Κι επίσης άσε την πολυλογία και πέρνα στην ανάλυση των στίχων.<br />"Ακριβό μου διθέσιο καλό μου αμάξι"<br />Καταλαβαίνουμε όλοι πως πρόκειται περί πλουσίας κυρίας που κανακεύει την αμαξάρα της. Ομολογώ πως εμένα αυτός ο στίχος ποτέ δε με άγγιξε γιατί ποτέ δεν είχα ούτε πατίνι, αλλά δείχνω κατανόηση και συμπάσχω με την ηρωίδα.<br />"που περνάς απ' τ' απαίσιο ξυστά"<br />Εδώ είναι το μεγάλο δράμα. Έχει την αμαξάρα και περνάει από το απαίσιο; Είναι απαίσιο το απαίσιο. Συμπάσχω και συμπονώ όσο δεν πάει.<br />"κινητήρα και πλαίσιο στα 'χω πειράξει για να τη βγεις πιο μπροστά"<br />Που σημαίνει ότι εκτός από γκαζιάρα, θέλει να είναι και αρχηγοπούλα. Και πάλι όμως, δείχνει δυστυχισμένη. Για να δούμε παρακάτω.<br />"Τη στιγμή που σ' αγόραζα για να τριπάρω"<br />Δεν έχει κανένα βαθύ νόημα. Είχε τάσεις φυγής, είχε και την οικονομική δυνατότητα και κατέληξε στο διθέσιο.<br />"το κενό μου εξαγόραζα δειλά"<br />Και ζμπραφ, σου έρχεται ο σπαραγμός στα μούτρα. Κι αν θέλει να τριπάρει κι αν θέλει να τη βγει πιο μπροστά, στο βάθος υπάρχει ένα κενό εξαγοράσιμο και μια δειλία. Γι' αυτό σου λέω. Μην κοιτάς την επιφάνεια. Κοίτα τι υπάρχει στο βάθος.<br />"την καρδούλα που χώρισα ίσως να πάρω"<br />Αυτά τα ζητήματα καρδιάς είναι τα πιο σπαρακτικά, όπως ξέρουμε. Πάντα βάζουμε και μια καρδούλα, είτε στο στίχο, είτε στο σχόλιο.<br />"σ' άλλη ζωή πιο καλά"<br />Εδώ ομολογώ ότι αυτό το "πιο καλά" δεν είναι αρκετά ποιητικό, αλλά αυτή η ανάγκη για ρίμα τα χαλάει όλα. Γι' αυτό οι σύγχρονες ποιήτριες, ναι μεν αντιγράφουν τη Λίνα, αλλά αποφεύγουν τη ρίμα.<br />"Μη με πας απ' το σπίτι, τ' ακούς, στο Θεό να με πας"<br />Είναι γεγονός ότι, καθώς περνούν τα χρόνια, γινόμαστε θεούσες. Νομίζουμε ότι εξασφαλίζουμε εισιτήρια για τον παράδεισο.<br />"μυρωδιά καταλύτη εσύ μοναχά μ' αγαπάς"<br />Άλλο ένα σπαρακτικό σημείο. Είναι αυτή και το διθέσιό της στη ζωή. Κανείς δεν την αγαπάει. Μόνο η μυρωδιά του καταλύτη. Άμα δεν έχεις νιώσει τέτοια αγάπη, δεν μπορείς να πιάσεις το βαθύ νόημα.<br />"α ρε χρόνε αλήτη, π' ανθρώπους κι αγάπες σκορπάς"<br />Για να πετύχει η συνταγή, πρέπει να πούμε και καμιά βαριά κουβέντα. Στην προκειμένη περίπτωση, τον κακό το χρόνο το λέμε αλήτη. Προς Θεού, έχουμε και όρια. Δε θα πούμε ποτέ "πουτάνα εμμηνόπαυση, αν ήξερα τι ζημιά κάνεις, θα φρόντιζα να μην την προκαλέσω μόνη μου από πριν".<br />"Μη με φέρνετε σπίτι, τ' ακούς, κάπου αλλού να με πας"<br />Εδώ είναι ολοφάνερο το παραλήρημα. Προφανώς κάποιοι προσπαθούν να τη μαζέψουν και να την πάνε στο σπίτι της (πληθυντικός), μετά μιλάει σε κάποιον (ενικός) και του ζητάει να την πάει κάπου, αλλά δεν ξέρει πού. Έχει χάσει την μπάλα κι αυτό είναι συγκλονιστικό.<br />Για τη συνέχεια θα κάνω μια σύντομη ανάλυση. Λέγοντας ότι θα ξαγρυπνήσει στον αερόσακο, υποψιαζόμαστε ότι θα πάει να στουκάρει και δε θα τη βρει κανείς όλη νύχτα. Εκεί συγκλονιζόμαστε. "Μη, μην το κάνεις αυτό", λέμε για να ακούσουμε ότι στη συνέχεια θα πάει να αράξει σε πάρκινγκ ώστε να λύσει τα υπαρξιακά της. Οι ζάντες γυαλίζουν στο φεγγάρι, τι ωραία εικόνα. Και τώρα πρόσεξε "δοκιμή στις αβάντες σου, μικρό". Δεν ξέρω για ποιο μικρό μιλάει, αλλά αυτή η δοκιμή στις αβάντες πρέπει να έχουν ένα πολύ βαθύ νόημα. Θα μπορούσε για την επιτυχή ρίμα να πει "δοκιμή στις τιράντες σου" αλλά δεν είναι ποιητικό. Είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό να δοκιμάζει κανείς τιράντες και δε θα συγκινούσε ένας τέτοιος στίχος. Άσε που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι το μικρό είναι ο Σαββόπουλος, πράγμα όχι απλώς αντιποιητικό, αλλά και αντιερωτικό.<br />Το ποίημα καταλήγει με το μηδέν στο διακόσια κι όλη τη γη στο φτερό. Επειδή είμαι πεζός άνθρωπος, δεν μπορώ να το ερμηνεύσω. Αλλά η ποίηση δε θέλει ερμηνεία. Πρέπει να τη νιώθεις. Κι άμα νιώσεις τη γη στο φτερό, έχεις πιάσει το νόημα της ζωής. Διαφορετικά είσαι πεζός και αναίσθητος.<br />Κι εγώ δηλώνω πεζή και αναίσθητη. Κι οπισθοδρομική. Γιατί επιμένω να προτιμώ τους παλιούς ποιητές που δεν έψαχναν το βαθύ το νόημα, αλλά το βάθος και την ουσία στη σκέψη και στην έκφραση. Κι από τραγούδια προτιμώ αυτά που θα σου πούνε την πιο μεγάλη κουβέντα με τον πιο απλό τρόπο. Χωρίς φανφάρες και προσπάθειες εντυπωσιασμού.<br />Το είχε πει κι ο πορνόγερος Μπουκόφσκι: "Διανοούμενος είναι ο άνθρωπος που λέει ένα απλό πράγμα με δύσκολο τρόπο. Καλλιτέχνης είναι ο άνθρωπος που λέει ένα δύσκολο πράγμα με απλό τρόπο". Πέρα από το ότι προτιμώ τους καλλιτέχνες από τους διανοούμενους, προτιμώ τη δυσκολία στην ουσία κι όχι στον τρόπο.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-3786276596073182433?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-37050458383368125502012-01-12T23:59:00.006+02:002012-01-13T02:10:34.313+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-VFJcETTx5aU/Tw9WBvAsJbI/AAAAAAAAAWM/gdU_MQNkc64/s1600/Zevgari+krebati+enoxlisi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="219" src="http://4.bp.blogspot.com/-VFJcETTx5aU/Tw9WBvAsJbI/AAAAAAAAAWM/gdU_MQNkc64/s320/Zevgari+krebati+enoxlisi.jpg" width="320" /></a></div>Το σκεφτόμουν αυτές τις μέρες με την ιστορία ενός φίλου μου που χώρισε με την γκόμενα. 33 αυτός, 25 αυτή. Ναι μεν η γκόμενα γουστάρει, την ακουμπάει και καυλώνει, λέει και τον πιστεύω, αλλά δεν πρέπει λέει να συνεχίσουν μαζί. Ή μπορούν να είναι μαζί και να ψάχνουν κάτι άλλο. Έψαξα και το βρήκα. Η γκόμενα τώρα τελείωσε τις σπουδές της και πρέπει σιγά σιγά να ψάχνει να αποκατασταθεί κι ο φίλος μου (κλασικό αναρχόπουλο) είναι εντελώς ακατάλληλος για να την αποκαταστήσει.<br />Βρήκα λοιπόν ποιο είναι το θέμα μας και δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι με τις σχέσεις μας. Αλλάζουν οι επιθυμίες μας μαζί με τις ηλικίες μας. Η μαλακία ξεκινάει από την ενηλικίωση. Από αυτήν ξεκινάω κι εγώ. (Και για να μην παρεξηγηθώ, θα αναφερθώ στο μέσο όρο των ανθρώπων που ζούνε γύρω μας).<br />Άντρες 18-25: Αυτό που έχουν στο μυαλό τους είναι το γαμήσι. Ο μόνος τρόπος να φύγουν τα καυλόσπυρα κι ο κάλος από την παλάμη. Δεν κάνουν διακρίσεις. Γαμάνε ό,τι έχει τρύπα. Θα γαμήσουν τον σύμπα. Αφού έχουν μάθει να το χώνουν σε τρύπα και καθώς τους έχει κουράσει το καθημερινό κυνήγι του μουνιού, το οποίο δύσκολα τους κάθεται σ' αυτήν την ηλικία, καταλήγουν με γκομενίτσα. Την κυκλοφορούν και σε κλαμπ όπου κωλοχτυπιούνται και κάνουν πειράματα ο ένας στον άλλο, προσπαθώντας να μάθουν να γαμιούνται.<br />Γυναίκες 18-25: Σκέφτονται συνέχεια το γαμήσι, αλλά δεν το παραδέχονται. Ωστόσο ενδόμυχα ξέρουν ότι είναι ο μόνος τρόπος να φύγουν τα καυλόσπυρα και να στρώσει το δέρμα στο σαφρακιασμένο δάχτυλο. Η διαφορά με τους άντρες της ηλικίας τους είναι ότι κάνουν διακρίσεις. Θα διαλέξουν κάποιον από τους προσφερόμενους. Αφού γαμηθούν με αρκετούς και αφού αποκτήσουν εμπειρίες (έτσι εκτιμούν τουλάχιστον) καταλήγουν με γκόμενο. Τον κυκλοφορούν και σε κλαμπ όπου κωλοχτυπιούνται και κάνουν πειράματα ο ένας στον άλλο προσπαθώντας να μάθουν να γαμιούνται.<br />Άντρες 25-30: Τους πιάνει ένα πράμα ότι πρέπει να στήσουν καριέρες και να γίνουν πετυχημένοι. Έτσι θα έχουν και μεγαλύτερη επιτυχία στις γκόμενες. Το ξέρουν γιατί βλέπουν και τις φίλες τους που όλες κυνηγάνε φτασμένους και πετυχημένους καριερίστες. Το ίδιο και η γκόμενα που τον έφτυσε για κάποιον φραγκάτο και αμαξάτο. Δε γαμιέται. Εξάλλου δεν άντεχε την πίεση. Θέλει να είναι ελεύθερος να ζήσει τη ζωή του. Ανακαλύπτει τις μεγαλύτερες γυναίκες, οι οποίες δεν είναι πιεστικές και γαμιούνται και καλύτερα.<br />Γυναίκες 25-30: Τις πιάνει ένα πράμα ότι πρέπει να κάνουν οικογένεια και να γίνουν μάνες. Μέχρι τα 30 πρέπει να τελειώσει αυτή η ιστορία. Ασφαλώς, ο πατέρας του παιδιού της δε θα είναι ο κάθε τυχαίος. Θα πρέπει να της παρέχει ασφάλεια, να τη φροντίζει κι άμα τη βοηθήσει να ανέβει επαγγελματικά και κοινωνικά, έχει βρει τον ιδανικό άντρα. Ψάχνουν δηλαδή τον επίσημο χορηγό. Χτυπάνε κι ό,τι κάτσει.<br />Άντρες 30-35: Έχουν βρει το δρόμο τους επαγγελματικά και κοιτάνε με επιφύλαξη τις γκόμενες που τους προσεγγίζουν. Όλες είναι πουτάνες. Αλλά και πουτάνες να μην είναι, προτιμούν κάτι χαλαρό. Ενώ μια MILF ξέρει τι θέλει. Παραμένουν σταθερά σ' αυτήν την κατηγορία. Εξάλλου, καλά γαμήσια κάνει, δε θα του φάει την προίκα, δε θα του πρήξει τ' αρχίδια για το πού πήγε και τι έκανε και έχει το κεφάλι του ήσυχο να ασχοληθεί με την καριέρα του.<br />Γυναίκες 30-35: Άμα έχουν βρει χορηγό, έχουν κάνει και οικογένεια, είναι ήσυχες και πιστεύουν ότι έπιασαν το νόημα της ζωής. Και με ύφος κυρίας Κοκοβίκου, κάνουν παρέα με την κυρία Ξι Παπαμήτρου και πίνουν καφέδες στους παιδότοπους, μιλώντας για κουρτίνες και χαλιά. Βγαίνουν με το σύζυγο, φορώντας τα καλά τους και πάνε σε γάμους και άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις. Τι ωραία που περνάνε. Άμα δεν έχουν βρει χορηγό, καταλήγουν να παντρεύονται τον πρώτο μαλάκα που θα βρεθεί στο δρόμο τους, προκειμένου να γίνουν μάνες, γιατί τα καμπανάκια χτυπάνε αλύπητα. Χώρια ότι θα τις λένε στέρφες, γεροντομούνες και ποιος ξέρει τι.<br />Άντρες 35-40: Ήρθε η ώρα να χτυπήσουν τα δικά τους καμπανάκια. Έχασαν τόσα χρόνια στήνοντας καριέρες και αποφεύγοντας τις στενές επαφές με τα θηλυκά. Ακόμα διατηρούν τις επιφυλάξεις τους και γι' αυτό είναι πολύ προσεκτικοί με αυτήν που θα επιλέξουν ως αιώνια σύντροφο. Άμα βρούνε τη μικρή και άβουλη που θα τη χειραγωγήσουν όπως θέλουν για να έχουν και το κεφάλι τους ήσυχο, έχουν βρει τη γυναίκα της ζωής τους. Κάνουν τα πάντα για να την τυλίξουν. Γίνονται χορηγοί. Αν δεν τη βρουν, ας είναι καλά οι MILF. Τουλάχιστον έχουν να γαμήσουν.<br />Γυναίκες 35-40: Για αυτές που έχουν χορηγό, η οικογενειακή ζωή άρχισε να τις πνίγει. Τα παιδιά άρχισαν να πηγαίνουν στο σχολείο κι έχουν άλλη μια έννοια. Η δουλειά τους είναι η ξεκούρασή τους. Το μόνο γαμήσι που βλέπουν, είναι αυτό της πίεσης που τρώνε καθημερινά. Για αυτές που παντρεύτηκαν το μαλάκα, έκαναν το παιδί και, αν δεν τον έτζασαν, είναι στα πρόθυρα. Τη δουλειά του την έκανε. Και οι δύο περιπτώσεις, το γαμήσι είναι στη σκέψη τους συνέχεια. Αλλά όχι με το μαλάκα που φορτώθηκαν. Είναι πλέον MILF και αρχίζουν να γαμιούνται με τους γκόμενους των ηλικών που ανέφερα πιο πάνω. Όσες δεν παντρεύτηκαν και δεν έκαναν παιδί, είναι σε φάση υστερίας. Θέλουν και σύντροφο, θέλουν και παιδί, θέλουν και πήδημα, όλα μαζί. Θα πέσουν με τα μούτρα σε ότι τους κάτσει πρώτο.<br />Άντρες 40-45: Τους πιάνουν τα υπαρξιακά τους, οι μοναξιές τους και η μαλακία τους. Τόσα χρόνια ήταν σχεσοφοβικοί και τι κατάλαβαν; Έμειναν μόνοι. Αναζητώντας την αγάπη, προσφέρουν τα πάντα. Φαντασμαγορικές εξόδους, δώρα και παπαρίσματα στις γκόμενες που γνωρίζουν. Τι στο καλό. Με τέτοια προσφορά και με τόση αυταπάρνηση, όλο και κάποια θα του δώσει αυτό που ζητάει. Τ' αρχίδια μου θα του δώσει. Το πολύ πολύ να τον κάνει επίσημο χορηγό, όπως είδαμε και πιο πάνω.<br />Γυναίκες 40-45: Αν δεν έχουν κάνει οικογένεια, έχουν ηρεμήσει. Το πήραν απόφαση ότι έτσι θα ζήσουν. Αν έχουν κάνει οικογένεια και δεν ανήκουν στο ποσοστό 0,1% που ζούνε ευτυχισμένοι, δύο πράγματα μπορούν να συμβούν: Ή ξεφορτώνονται το μαλάκα (αυτόν που τον πήραν για να κάνουν παιδί) ή τον κρατάνε αλλά κάνουν τη ζωή τους (αν είναι χορηγός, γιατί ένας χορηγός, όλο και κάπου μπορεί να χρειαστεί). Και στις τρεις περιπτώσεις, θέλουν να ζήσουν τον έρωτα. Ναι, σ' αυτήν την ηλικία ξαναχτυπάνε αυτά τα καμπανάκια. Και μάλιστα, τώρα μπορούν να τον ζήσουν χωρίς ενοχές και άγχη, όπως τότε στα νιάτα τους, που ο έρωτας ήταν μπροστά τους κι αυτές έψαχναν το χορηγό. Στις περισσότερες περιπτώσεις δε θα τα καταφέρουν γιατί είναι MILF και η αποστολή τους είναι διαφορετική. Δεν πειράζει. Τουλάχιστον δε θα μείνουν αγάμητες. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο, προτιμούν μικρότερες ηλικίες. Διότι σ' αυτήν την ηλικία η γυναίκα είναι στα ντουζένια της. Αντιθέτως, ο άντρας έχει πάψει να είναι τούρμπο.<br />Άντρες 45-50: Αν έχουν παντρευτεί, έχουν βαρεθεί τη φασολάδα τους και κυνηγάνε το φιλέτο μπας και τους σηκωθεί. Λεφτά υπάρχουν άλλωστε και τα φιλετάκια εντυπωσιάζονται με το χρήμα. Δεν παίρνω όρκο για το αν τους κάνει κούκου τελικά. Αν παραμένουν μπάκουροι, ζητάνε απεγνωσμένα κι αυτοί να ζήσουν τον έρωτα. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, γιατί σ' αυτήν την ηλικία μόνο ως χορηγοί μπορούν να αξιοποιηθούν.<br />Γυναίκες 45-50: Οι περισσότερες είναι μόνες. Αν κρατιούνται καλά, γαμιούνται κιόλας. Αν όχι, τρέχουν σε ποιητικές βραδιές και άλλες εκδηλώσεις, ανάλογα με τα γούστα τους (μην ξεχνάμε και τις μπουζουκόβιες) μαζί με άλλες μόνες φίλες τους.<br />Άντρες και γυναίκες άνω των 50: Είτε είναι μπάκουροι είτε είναι παντρεμένοι, ψάχνονται. Ψάχνουν την &nbsp;επικοινωνία και την αγάπη που δεν πήραν ή δεν έδωσαν τότε που οι αναζητήσεις τους και οι επιθυμίες τους ήταν διαφορετικές. Ξέρουν τι θέλουν, αλλά άντε να το βρούνε έτσι σκατά που τα 'καναν.<br />Εκτός από την κατηγορία του 0,1% που διάλεξε σύντροφο με κριτήρια την επικοινωνία σε πνευματικό επίπεδο και την αμείωτη καύλα που είχαν ο ένας για τον άλλον.<br />Οι θεσμοί, η ηθική, οι ανασφάλειες, οι απαγορεύσεις και η κοινωνία που καθορίζει τις πράξεις μας, μας οδηγούν σε λάθος δρόμο. Όταν τα ξεπεράσουμε όλα αυτά, είναι αργά. Γι' αυτό ποτέ δεν είμαστε ευτυχισμένοι. Αν δούμε τις σχέσεις μας ως μαθηματικά, θα καταλήξουμε να κάνουμε διαιρέσεις. Χημεία είναι οι σχέσεις μας και οι πιο εκρηκτικές ενώσεις είναι κι αυτές που μας κρατάνε ζωντανούς.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-3705045838336812550?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-24904245556626931572012-01-10T01:33:00.001+02:002012-01-10T01:35:21.046+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-P_pNQajUdwM/Twt5SwdZscI/AAAAAAAAAWE/thCCrE-ogs8/s1600/facebook.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="196" src="http://3.bp.blogspot.com/-P_pNQajUdwM/Twt5SwdZscI/AAAAAAAAAWE/thCCrE-ogs8/s320/facebook.jpg" width="320" /></a></div>Ξαφνικά, θυμήθηκα ότι στα νιάτα μου ήθελα να σπουδάσω ψυχολογία. Είχα το βίτσιο να βουτάω στην άβυσσο (έτσι δε λένε την ψυχή του ανθρώπου;) και να την εξερευνώ. Αλλά επειδή είμαι ανάποδος άνθρωπος και ποτέ δεν εκτίμησα τα ελληνικά πανεπιστήμια, δεν το κυνήγησα. Σκεφτόμουν το εξωτερικό, αλλά στην πορεία έγιναν άλλα, η ζωή μου έγινε αλλιώς και δεν έγινα ψυχολόγα. Το ξέχασα κιόλας, γιατί είχα πολλά άλλα να κάνω.<br />Αλλά αυτή η πουτάνα η ζωή (το "πουτάνα" το λέω με εκτίμηση, ωστόσο το τονίζω) δε μ' άφησε να γλιτώσω από τις εξερευνήσεις. Έχω τον τρελομαγνήτη. Τραβάω κάθε είδους τρέλα. Από την καλύτερη, που δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτήν, μέχρι την πιο βαριά αρρώστια. Το παρατηρούν κι όσοι με γνωρίζουν. Άμα δεν έχει τη λόξα του ο άλλος, δεν κάνουμε χωριό. Κι όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα την έχουν και είμαι πολύ ευτυχής που τα συνάντησα.<br />Συνάντησα και άρρωστους. Πολλούς. Είπαμε, η πουτάνα η ζωή μού δίνει θέματα, να έχω να ασχολούμαι. Και η φεϊσμπουκική ζωή μού τα πετάει στα μούτρα. Δεν έχω παράπονο. Εκεί μέσα γνώρισα τους καλύτερους. Εύκολο είναι. Συναντάς τον άλλον ανάμεσα στα πλήθη που σχολιάζουν, διαπιστώνεις ότι η λόξα του ταιριάζει με τη δικιά σου και προχωράς στη σύναψη σχέσεων που μπορεί να καταλήξουν ιδανικές. Και σκέφτεσαι ότι, αν δεν ήταν αυτό το μαραφέτι, δεν υπήρχε περίπτωση να συναντήσεις αυτές τις περιπτώσεις στον έξω κόσμο.<br />Το θέμα είναι ότι συναντάς και άλλες περιπτώσεις. Αναφέρω δείγματα αρρώστιας:<br />1. Γράφω ένα μαλακισμένο στάτους για το παστίτσιο που μαγειρεύει η γειτόνισσα και δε χτυπάει την πόρτα να μου δώσει ένα τεμάχιο και πετάγεται ο άγνωστος Χ, ο οποίος είναι υποψήφιος για διαγραφή, αφού έχει πει και στο παρελθόν μαλακίες, με την ατάκα: "Κι εσύ μας δείχνεις τα κάλλη σου αλλά δε μας δίνεις να τα φάμε". Ομολογώ ότι ήμουν λίγο αγενής. Του είπα ότι αυτή τη φάτσα μου έδωσε ο Θεός και δεν μπορώ να γίνω μπάζο για να μην τον πιάνει λιγούρα το λιγούρη, ούτε να επιτρέπω στον καθένα να εκφράζει την επιθυμία του να με φάει. Ο τύπος συνεχίζει με τις εξυπνάδες του κλασικού παντρεμένου πέφτουλα που φτιάχνει ανώνυμο προφίλ μπας και πηδήξει καμιά γκόμενα. Και πάνω που ετοιμάζομαι να τον τζάσω, εμφανίζεται ο ευγενικός μέχρι τότε κύριος που δεν άφηνε τίποτα χωρίς λάικ, χωρίς θαυμαστικά και χωρίς σχόλια θαυμασμού (και παπαρίσματος), αυτή τη φορά όχι για να με παπαρίσει, αλλά για να με βρίσει. Είμαι ανάγωγη και κακομαθημένη, χώρια ότι τα βρήκα όλα έτοιμα και δε σέβομαι κανέναν. Να σημειώσω ότι εκείνον τον καιρό, τα είχα βρει όλα τόσο έτοιμα, που έμενα σε ένα υπόγειο 20 τετραγωνικών, το οποίο ούτε για γαμιστρώνα δεν το νοικιάζει κάποιος. Πήραν κι οι δυο έναν πούλαρο, να με το συμπάθιο.<br />2. Μου έχει στείλει δεν ξέρω πόσα μηνύματα με ιδέες του για να αλλάξουμε τον κόσμο. Για να έχουμε ανθρώπους πολιτισμένους και με ανοιχτά μυαλά. Ποστάριζε τα κείμενά μου αβέρτα, σχολιάζοντας την τελειότητά τους. Εντάξει, σε όλους αρέσει να αρέσουν αυτά που γράφουν. Αλλά αυτό ήταν υπερβολή. Κάτι δε μου καθόταν καλά. Εγώ δεν του έδινα και πολλή σημασία. Αποφεύγω όσους δείχνουν να έχουν εμμονή μαζί μου. Και εκδηλώθηκε. Ξεκίνησε σχολιάζοντας τα ακριβά μου ρούχα σε μια φωτογραφία (πολύ μου αρέσει να νομίζουν ότι φοράω ακριβά ρούχα όταν το κόστος των ενδυμάτων και αξεσουάρ, με καπέλο και παλτό, δεν ξεπερνούν τα 50 ευρώ στο σύνολό τους) κι ότι είμαι πολύ δήθεν επαναστάτρια μ' αυτά τα ρούχα. Κατάλαβα ότι σύντομα θα πέσει το μπινελίκι. Με γαμωσταύρισε με την πρώτη ευκαιρία. Πάει κι αυτός.<br />3. Ένα βράδυ Παρασκευής, διαφώνησε με κάτι που έγραψα και δικαίωμά του. Έστησε κουβέντα στον τοίχο μου, στην οποία άρχισε να εμφανίζεται η υστερία του. Δήλωσα ότι θα αποχωρήσω, ωστόσο παρότρυνα τους υπόλοιπους συνομιλητές να συνεχίσουν να τα λένε. Είμαι δημοκρατικός άνθρωπος εγώ. Αυτός θεώρησε ότι τους έβαλα στην κουβέντα (που αυτός ξεκίνησε) και τους έφτυσα. Δεν είχα και πολλές εναλλακτικές. Ποιον να έφτυνα; Το μωρό ή τον υστερικό παπάρα; Το επόμενο μεσημέρι που άνοιξα το φβ, βρήκα τον τοίχο μου καταχεσμένο. Άφησε τα απίστευτα μπινελίκια. Ανάμεσα σ' αυτά μου πρότεινε να αποκτήσω πραγματική ζωή και τόνιζε και ξανατόνιζε ότι είμαι αγάμητη. Όλα αυτά τα έγραφε την ώρα που ζούσα εκτός φβ, ενώ μόνο αγάμητη δεν έμεινα εκείνο το βράδυ (και πρωί). Έφαγε ένα γενναίο μπλοκάρισμα και αναφορά και συνέχισε να αμολάει σκατά στον τοίχο του μιλώντας για την αγάμητη Κατσαρού.<br />4. Δεν μπορώ να αφήσω έξω το Χριστινάκι. <a href="http://kats-woman.blogspot.com/2011/02/blog-post_20.html" target="_blank">Έχω ξαναμιλήσει για αυτό</a>. Αλλά έχει και συνέχεια. Έμαθα ότι οργάνωσε σταυροφορία για να με εξαφανίσει από το ίντερνετ. Οι περισσότεροι στους οποίους απευθύνθηκε, της πρότειναν να την κοιτάξει γιατρός. Τελευταία, με λύπη μου διαπιστώνω ότι με απατά. Χώνεται σε άλλους συγγραφείς. Μεγάλους. Κι εμένα, το ταπεινό συγγραφάκι, σταμάτησε να με βρίζει. Βέβαια, όπου αντιλαμβάνεται την παρουσία μου (δε με βλέπει, γιατί είναι κι αυτή μπλοκαρισμένη) παθαίνει υστερία. Αυτό είναι καλό σημάδι. Δείχνει ότι η καψούρα της για μένα δεν έχει τέλος.<br />5. Ιστορία φρέσκια και δροσερή. Με το αγόρι που ξημεροβραδιαζόταν στον τοίχο μου τις τελευταίες μέρες, σχολιάζοντας τα πάντα. Κυρίως τα κείμενά μου στο <a href="http://eyedoll.gr/index.php?option=com_k2&amp;view=itemlist&amp;layout=category&amp;task=category&amp;id=48&amp;Itemid=91" target="_blank">eyedoll.</a>&nbsp;Εγώ και πάλι δεν ασχολήθηκα μαζί του, γιατί είχα διαπιστώσει παπάρισμα. Ενδεικτικά αναφέρω σχόλια (με κόπι πέιστ και τα ορθογραφικά δικά του, τα σχόλια δικά μου): <br />"<span style="background-color: white; color: #333333; font-family: Tahoma; font-size: 8.5pt; text-align: -webkit-auto;">ευτυχώς που δεν γράφεις λουλουδιαστά ποιήματα, θα μας γ@μ0Υς3σ την ψυχή, αντιθέτος είναι πολύ ευεργετικά, αυτά που γράφεις"</span><br />(Βάλσαμο! Βάλσαμο τα λόγια σου, μάνα μου).<br /><span style="background-color: white;">"<span style="color: #333333; font-family: Tahoma; font-size: 8.5pt; text-align: -webkit-auto;">... στον δικό μου πάντως κόσμο, δεν έχει happy end ούτε έρωτας που να μην συνοδεύεται από την προσφορά επιπέδου ζωής, προτιμάται η μοναξιά ως επιλογή</span></span><br /><div class="MsoNormal" style="color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;"><span style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: white; background-image: initial; background-origin: initial; color: #333333; font-family: Tahoma; font-size: 8.5pt;">‎... ξέρεις που να φορτώνεσαι το μαλάκα στο κεφάλι σου, μια χαρά περνάς και έτσι, τι θα σου προσφέρει άλλωστε, αν τώρα βρεις κάποιον που να είναι ο άνθρωπος ... να μπορεί να σου ... να τα βρείτε να περνάται καλά, ε! τότε ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; text-align: -webkit-auto;"><span style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: white; background-image: initial; background-origin: initial; color: #333333; font-family: Tahoma; font-size: 8.5pt;">ξέρω αρκετούς ανθρώπους που δεν παίζουν κανένα ρόλο είναι ο εαυτός τους απλά, αυτό που ήταν πάντα και καμία δεν κόπτεται να τους φυλάξει ως κόρη οφθαλμού, κατόπιν αγοράς καινούργιου οχήματος ή αλαγή εργασίας, λες και το μαγικό ραβδάκι τους αγγίζει και οι ευαίσθητες ψυχές εμφανίζονται η μία μετά την άλλη - εντελώς μαγικό και τόσο μα τόσο ρομαντικό :))"</span></div>(Εδώ έχουμε τρία σπαρακτικά σχόλια για το ίδιο θέμα. Πήγα να τον συμπαθήσω, γιατί φάνηκε παιδί πονεμένο από άκαρδες γυναίκες. Κρίμα).<br /><span style="background-color: white; color: #333333; font-family: Tahoma; font-size: 11px; text-align: -webkit-auto;">1000 like !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!</span> <br />(Εδώ δείχνει ότι το κείμενό μου στο eyedoll του άρεσε πολύ, αλλά δεν του έδωσα θάρρος γιατί μπορεί να πρόκειται για το κλασικό παπάρισμα). <br />Συγχρόνως, τις τελευταίες μέρες, απέκτησα κι άλλον θαυμαστή. Ένα φίλο του. Δεν άφησε και πολύ σάλιο στα σχόλια. Μόνο λάικ. Αλλά φάνηκε ότι με παρακολουθούσε να σχολιάζω το στάτους κάποιας που δεν ήταν φίλη του. Σε κείνο το στάτους είχαμε στήσει τρελό γλέντι. Όλοι ήμασταν φίλοι και στην έξω ζωή και λέγαμε τα δικά μας, κάνοντας τις πλάκες μας, όπως τις κάνουμε και έξω, καταφέρνοντας να ξεπεράσουμε τα 500 σχόλια. Και ξαφνικά εμφανίστηκε ο τύπος από το πουθενά, για να πει κάτι σε μένα. Έδειχνε να με εκτιμάει πολύ. Σε στάτους μου για τις παρθένες που ανακάλυψα και τη λογική τους, και λάικ πάτησε και σχολίασε. Αλλά εγώ απάντησα σε άλλα σχόλια και όχι στο δικό του. Τα ίδια που έκανα και στο φίλο του. Ε, δεν είχα κάτι να του πω, ούτε με εντυπωσίασε.<br />Εδώ να (ξανα)πω ότι δε στέλνω ποτέ αιτήματα φιλίας. Μόνο σε δημόσια πρόσωπα που εκτιμώ και πάλι με μεγάλο δισταγμό. Επειδή είμαι... κάπως. Κι επειδή πολλοί δεν αντέχουν το κάπως μου. Το προφίλ μου είναι ορθάνοιχτο για να βλέπουν αυτοί που θα με προσεγγίσουν ότι έχουν να κάνουν με κάποια που είναι... κάπως. Το πρώτο που βλέπουν στο προφίλ μου είναι η άγρια (για μένα άγια) μουτσούνα του Πετρόπουλου. Από τον πολύ Πετρόπουλο που διάβασα (και ξαναδιάβασα) έμαθα να σκέφτομαι (ελεύθερα) και να μιλάω (ωμά) σαν αυτόν. Πολλοί δεν τον άντεχαν και είναι λογικό κι εμένα πολλοί να μη με αντέχουν. Εγώ πάντως τους δέχομαι όλους. Μέχρι να ανακαλύψω τον κακοπροαίρετο και να τον στείλω από κει που 'ρθε.<br />Επανέρχομαι. Δύο μέρες μετά, καταπιάστηκα με <a href="http://eyedoll.gr/index.php?option=com_k2&amp;view=item&amp;id=866:%CE%9D%CF%85%CF%87%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B9-%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%87%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%BB%CF%85%CE%BA%CE%B9%CE%AC-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%93%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85&amp;Itemid=91" target="_blank">το ίδιο θέμα στο eyedoll</a>. Ξαφνικά, ο πρώτος, σαν να ήταν η πρώτη φορά που μπήκε στο σάιτ, σαν να ανακάλυπτε για πρώτη φορά τη συντάκτριά του, άρχισε να μιλάει για κατινιές, απύθμενες βλακείες και ηλιθιότητες. Επειδή τόλμησα να αναφέρω το αυτονόητο. Ότι το πολυτιμότερο πράγμα που δίνουμε στον άλλον είναι η ψυχή μας. Θυμήθηκα τον πόνο του με τις γυναίκες που δεν του δόθηκαν ποτέ ουσιαστικά και δεν τον γαμωσταύρισα. Απλώς του θύμισα την εμμονή του με το eyedoll και του πρότεινα να μην ξαναμπεί αφού θεωρεί ότι του κατεβάζει το επίπεδο. Με διέγραψε και χέστηκα. Από τον καημό μου, βρε.<br />Μετά από λίγο μπήκε ο φίλος του να με μαλώσει, σε άψογα γκρίκλις, επειδή μάλωσα το φίλο του. Και πάλι ήμουν, εκτός από αγάμητη, πουτάνα στη ζωή. Ο μαλάκας είναι τόσο μαλάκας που αυτό που δήλωνα ως σπουδές, δηλαδή το πανεπιστήμιο της πουτάνας της ζωής (το "πουτάνα" είπαμε το λέω με εκτίμηση) το πήρε αλλιώς. Είπε τόσες χοντράδες που δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να τον βρίσω. Τον έβρισα και τον έτζασα. Μου είπε ότι θα μπει να δει τι θα γράψω για τους μικροτσούτσουνους στο αναρχοπεριοδικό που είμαι αρχισυντάκτρια. Το βόιδι, αν θεωρεί ότι η <a href="http://www.travelvoice.gr/" target="_blank">travel voice</a>, όπου είμαι αρχισυντάκτρια, είναι αναρχοπεριοδικό κι ότι γράφω τέτοια θέματα εκεί μέσα, είναι πιο γελοίος κι από τα σχόλιά του. Αλλά θα γράψω εδώ για τους μικροτσούτσουνους.<br />Δεν είχα ιδέα για το ποιο είναι το φυσιολογικό μέγεθος αντρικού μορίου. Σε κάποιο φίλο είπα ότι το φυσιολογικό είναι... τόσο. Μου είπε ότι αυτό ανήκει στα μεγάλα μεγέθη κι ότι το φυσιολογικό είναι... τόσο. Κι αν είναι τόσο το φυσιολογικό, πόσο είναι το μικρό; Μου είπε ότι ανήκω στην κατηγορία των γυναικών που οι κάτω του μετρίου δε με πλησιάζουν. Λίγο η εμφάνιση, λίγο ο χαρακτήρας, νομίζουν ότι θα τους χλευάσω; Δεν ξέρω. Πάντως δε με πλησιάζουν. Ωστόσο, την εμμονή τους μαζί μου δεν την κρύβουν. Ξεροσταλιάζουν στον τοίχο μου, ελπίζοντας να τους προσέξω. Έστω να τους ευχαριστήσω για το παπάρισμα.<br />Δεν είμαι αγνώμων. Ευχαριστώ τους φίλους μου για την καλή τους την κουβέντα και κοκκινίζω συγχρόνως. Αλλά το γλείψιμο δεν το μπορώ. Καμιά φορά, ειδικά όταν εμφανίζονται αυτοί που παπαρίζουν, δε μιλάω σε κανέναν. Κάνω πως δεν υπάρχω. Για να μην το συνεχίσουν. Ε, για αυτούς πιστεύω ότι είναι μικροτσούτσουνοι. Αν δεν είναι μικροτσούτσουνοι, έχουν σίγουρα κάποιο πρόβλημα. Ο συγκεκριμένος μας άφησε να καταλάβουμε ότι είναι φετιχιστής σαδομαζόχας. Και όλοι στο τέλος αποκαλύπτονται.<br />Τελικά το φβ είναι σχολείο. Και με αυτούς και άλλους πολλούς που πέρασαν από τη φεϊσμπουκική ζωή μου, νομίζω ότι εκπαιδεύτηκα τόσο, που ήρθε η ώρα να αλλάξω αυτό που δηλώνω ως σπουδές εκεί μέσα. Μπορώ πλέον να δηλώνω ότι σπούδασα στην ανωτάτη φεϊσμπουκική, όπου έκανα έρευνα για πονεμένες ψυχές, κρυμένες πίσω από την οθόνη τους.<br /><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="color: #333333; font-family: Tahoma;"><span style="font-size: 11px;"><br /></span></span></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-2490424555662693157?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-44450728274522363322012-01-05T00:00:00.002+02:002012-01-05T00:11:11.226+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-am957xAOTyk/TwTLvXC_jBI/AAAAAAAAAV8/EJbpwZYS7Sg/s1600/dark_heart.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="243" src="http://1.bp.blogspot.com/-am957xAOTyk/TwTLvXC_jBI/AAAAAAAAAV8/EJbpwZYS7Sg/s320/dark_heart.jpg" width="320" /></a><span style="font-size: 11pt;">Έχω μια φίλη, σχετικά καινούργια, αλλά έχουμε τα ίδια μυαλά. Γι’ αυτό κολλήσαμε. Κι όταν βρισκόμαστε, το ρίχουμε στη φιλοσοφία. Αν υπάρχει και τσίπουρο, το ρίχουμε σε διαλόγους πλατωνικού τύπου.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt;">Την τελευταία φορά καταπιαστήκαμε με τις ανθρώπινες σχέσεις. Και οι δύο πιστεύουμε ότι οι σχέσεις (φιλικές, ερωτικές, επαγγελματικές κλπ) δεν μπορούν να κρατήσουν για πάντα, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις. Και οι δύο πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να κρατήσουμε κανέναν στη ζωή μας με το ζόρι, όπως και κανείς δεν μπορεί να μας κρατήσει με το ζόρι. Και οι δύο πιστεύουμε ότι τακιμιάζουμε με ανθρώπους που έχουμε κάτι να πούμε, κάτι να κάνουμε, κάτι να μοιραστούμε, κάτι να νιώσουμε. Όταν παύει να ισχύει κάτι απ’ αυτά, δεν είναι ανάγκη να συνεχίζουμε μαζί τους. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt;">Το γεγονός ότι κάναμε κάποια πράγματα με κάποιον κάποτε, δεν είναι αρκετό για να τον κρατάμε στη ζωή μας, τη στιγμή που πλέον δεν έχουμε τίποτα κοινό. Ούτε είμαστε απ’ αυτές που κρατάνε τους τύπους. Οι σχέσεις μας με τους άλλους, άμα δεν έχουν ουσία, δεν έχουν και λόγο ύπαρξης. Σ’ αυτήν την περίπτωση, τελειώνουν εύκολα. Εκεί που τραβάμε ζόρι, είναι όταν εμείς βλέπουμε ουσία κι οι άλλοι δεν ξέρουν τι είναι αυτό. Και είναι διαφορετικοί οι λόγοι και τα κίνητρα που τους κρατάνε μαζί μας.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt;">Όπως οι δύο περιπτώσεις σχέσεων που θυμήθηκε, μια φιλική και μια γκομενική, που έληξαν άδοξα. Και στις δύο, το άλλο πρόσωπο, παραδέχτηκε ότι το μέγεθος της αγάπης της ήταν μεγαλύτρο από το μέγεθος της δικής του αγάπης προς αυτήν και γι’ αυτό ένιωθε πληγωμένη. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt;">Πίπες.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt;">Για μένα (και για αυτήν) υπάρχουν δύο περιπτώσεις: Ή αγαπάω κάποιον και ασχολούμαι μαζί του ή τον έχω χεσμένο και προτιμώ να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Υπάρχουν κι άλλες. Εκτιμώ ή δεν εκτιμώ. Συμπαθώ ή δε συμπαθώ. Σε κάθε περίπτωση, ο άλλος είναι σε θέση να καταλάβει τι νιώθω γι’ αυτόν. Δεν προσπαθώ να κρύψω ούτε τα θετικά ούτε τα αρνητικά συναισθήματα. Γιατί δε φοβάμαι αυτά που νιώθω.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt;">Απορούσε με τον πρώην γκόμενο που από τη λατρεία που έδειχνε και δήλωνε, κατέληξε στο «κάποιο λάθος κάνετε, εγώ δεν εννοούσα κάτι τέτοιο». Σκέφτηκε μήπως δεν έπρεπε να αφεθεί και να τον αγαπήσει, μήπως έχει πρόβλημα και πρέπει να μαζέψει, έστω να μετριάσει τα συναισθήματά της. Λες και το συναίσθημα είναι κάτι που πατάς ένα κουμπί και το ρυθμίζεις. Για παράδειγμα, όταν γνωρίζω κάποιον που μου κάνει κάπως, τον μετράω, κάνω τους υπολογισμούς μου και αποφασίζω: Θα πάρει μόνο 2 κιλά αγάπης, γιατί άμα πάρει παραπάνω, μπορεί να πληγωθώ. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt;">Ασφαλώς δε θα δώσω την αγάπη μου σε κάποιον που αδιαφορεί για την ύπαρξή μου. Αλλά θα ξαφνιαστώ όταν από τη μια στιγμή στην άλλη, θα έρθω αντιμέτωπη με την αδιαφορία του. Εκεί θα καταλάβω ότι είχε άλλα κίνητρα ή ότι φοβάται αυτό που του συμβαίνει. Σε κάθε περίπτωση, δε μου ταιριάζει. Θα υπάρξει πόνος. Δεν είναι εύκολο να συνειδητοποιείς ότι τζάμπα ξοδεύτηκες. Αλλά είναι εύκολο να απομακρυνθείς από ό,τι δεν αξίζει.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt;">Δε μας πληγώνουν αυτοί που παίρνουν και δε δίνουν. Μας πληγώνουν αυτοί που δεν ξέρουν να διαχειριστούν αυτό που παίρνουν και δεν έχουν τίποτα να δώσουν. Παρ’ όλα αυτά, σε προκαλούν να δώσεις. Κι αυτό είναι πάθηση και πρέπει να το κοιτάξουν. Οι πάσχοντες λέγονται συναισθηματικά βαμπίρ και το μόνο μας πρόβλημα είναι ότι έχουμε βαμπιρομαγνήτη.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt;">Έχω μια τεράστια λίστα με πρώην. Έχω χάσει το λογαριασμό. Έχω και μια λίστα με νυν που συνεχώς ανανεώνεται. Κι απ’ αυτούς, κάποιοι μπορεί να αλλάξουν, να με δούνε αλλιώς, να τους δω αλλιώς, να φύγουν, να αλλάξουν πορεία, να αλλάξω εγώ πορεία. Δεν είμαστε δεμένοι για πάντα. Μπορεί και με τη φίλη μου που τόσο πολύ το αναλύουμε, σε λίγο καιρό να αλλάξουμε συνήθειες. Αυτό δε σημαίνει πως θα πληγωθούμε ή πως θα τελειώσουμε.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt;">Καταλήξαμε στο ότι θα συνεχίσουμε να δίνουμε όπου κρίνουμε ότι αξίζει τον κόπο. Αν ο άλλος είναι σαν εμάς κι έχει κι αυτός να δώσει, έστω και λιγότερα, θα έχουμε ευκαιρίες να ζήσουμε ευτυχισμένες στιγμές. Αν δεν έχει, το πρόβλημα είναι δικό του. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt;">Η ψυχή είναι κουρσούμι και δεν κουβαλιέται εύκολα. Πρέπει να δίνεις και στους άλλους. Εκτός κι αν δεν έχεις. Εκτός κι αν σου την πήρε η μιζέρια. Εκτός κι αν τρέφεσαι με την ψυχή των άλλων.<o:p></o:p></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-4445072827452236332?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-11227638370927249412011-12-20T00:14:00.000+02:002011-12-20T00:14:17.439+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Iyfe6-CrkAs/Tu-3LCHFiSI/AAAAAAAAAVw/OtMWqyp3yf4/s1600/lady-megan-146012.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-Iyfe6-CrkAs/Tu-3LCHFiSI/AAAAAAAAAVw/OtMWqyp3yf4/s320/lady-megan-146012.jpg" width="266" /></a></div><div><br /></div>Σήμερα διάβαζα ποίηση. Συγκεκριμένα, και δεν ξέρω αν είναι επειδή (επιτέλους) άρχισα να μαθαίνω τούρκικα και επηρεάστηκα, διάβαζα τουρκική ποίηση.<div>Γενικώς μ' αρέσει η ποίηση. Κι έχω διαβάσει πολύ απ' αυτήν. Και πριν από λίγο καιρό, διάβαζα Κατσαρό. Τον αγαπώ. Τι κρίμα που μας συνδέει μόνο μια απλή συνωνυμία. Πολύ θα ήθελα να είναι ο παππούς μου. Από την άλλη, καλύτερα που δεν είχα τέτοιες ρίζες, γιατί νομίζω ότι θα έβγαινα εντελώς σαλεμένη.</div><div>Όσο κι αν μ' αρέσει η ποίηση, κατέληξα πεζή. Μέχρι τώρα δεν έχω γράψει ούτε μια σειρά ποιητικού λόγου. Αντιθέτως, έχει γεμίσει ο τόπος με τις πεζότητές μου.</div><div>Τον τελευταίο καιρό, παρακολουθώντας τον κόσμο του φβ, παρατηρώ ότι ο ποιητικός λόγος, ειδικά αυτός που έχει ευαισθησία ή πολυπλοκότητα, έχει μεγάλο σουξέ. Όσο πιο ευαίσθητος και πολύπλοκος, τόσο πιο πολλά τα λάικ.&nbsp;</div><div>Ναι ρε. Είμαι λαϊκάντζα. Θέλω κι εγώ πολλά λάικ. Αφήνω πίσω το πεζό παρελθόν μου και ξεκινάω από αυτήν τη στιγμή την ποίηση. Με πάθος, μυστήριο, ευαισθησία, υπονοούμενα και πολλά αποσιωπητικά...</div><div><br /></div><div>Σκίρτημα</div><div><br /></div><div>Θα 'ρθεις να με βρεις</div><div>σ' ένα δωμάτιο...</div><div>υγρό και σκοτεινό...</div><div>σα να 'ναι βγαλμένο&nbsp;</div><div>από σκηνή βιβλίου του Ντίκενς</div><div><br /></div><div>Θα φοράω κορσέ με ζαρτιέρες</div><div>και διχτυωτές κάλτσες</div><div>που θα αποκαλυφθούν...&nbsp;</div><div>μόλις τραβήξεις την πατατούκα</div><div>που θα με προστατεύει από το κρύο</div><div><br /></div><div>Θα φοράς το σώβρακο</div><div>με τον Σούπερμαν...</div><div>που σου πήρα&nbsp;</div><div>πέρσι στο Παρίσι...</div><div>τότε...</div><div>που...</div><div>αποκαλύφθηκε</div><div>γενναία και περήφανα...</div><div>εμπρός μου...</div><div>το μεγαλείο...</div><div>της ψυχής σου</div><div><br /></div><div>Η υγρασία του χώρου</div><div>θα αυξηθεί κατακόρυφα</div><div>μα δε θα μπορεί να σβήσει</div><div>τη φλόγα...</div><div>που θα καίει...</div><div>και θα λιώνει...</div><div>ό,τι συναντά στο διάβα της</div><div><br /></div><div>Κι όταν θα σε ονομάσω πύραρχο</div><div>θα βγάλεις...</div><div>τη μάνικα...</div><div>και θα γίνουν όλα...</div><div>θάλασσα...</div><div><br /></div><div>Την επόμενη φορά, θα γράψω κάτι για τ' ολόγιομο φεγγάρι.&nbsp;</div><div>Κι όποιος μου πει ότι γράφω μαλακίες, θα του τις δώσω να τις φάει. Κι αυτές και όσες άλλες έχει λαϊκάρει.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-1122763837092724941?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-45501701034252468262011-12-11T01:56:00.002+02:002011-12-11T15:25:48.736+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-SXNDJeZQjGQ/Tac8Ck3yGgI/AAAAAAAAASo/XwFTsH5Kwd0/s1600/kopp_cunt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-SXNDJeZQjGQ/Tac8Ck3yGgI/AAAAAAAAASo/XwFTsH5Kwd0/s320/kopp_cunt.jpg" width="218" /></a></div>Αυτήν τη φράση χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να πούμε σε κάποιον ότι δεν του αξίζει το καλό το πράμα, στην προκειμένη περίπτωση, το ξυρισμένο μουνί. Κι ας αρκεστεί σ' αυτό που με το ζόρι βρήκε και πολύ του πέφτει.<br />Αυτό σκέφτηκα μετά τα σχόλια που διάβασα σε κείμενο του <a href="http://eyedoll.gr/wikileaks/wikileaks/%CF%84%CE%BF-%CE%BE%CF%8D%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%AD%CE%B6%CE%B7%CF%83%CE%B5%CF%82-wikileaks" target="_blank">eyedoll</a>&nbsp;για αξύριστο μουνί γνωστής ηθοποιού. Πέρα από το ότι είναι δικαίωμά της να το έχει όπως θέλει, να το φωτογραφίζει και γενικώς να μη μας δίνει λογαριασμό για το πως θα το διαχειριστεί, κάποια σχόλια μου φάνηκαν τελείως κουλά.<br />Ξυρισμένο το έχουν οι πορνοστάρ, έμαθα ξαφνικά. Το ξυρισμένο θυμίζει παιδικό (οπότε ότι αυτός που το προτιμάει έτσι είναι παιδόφιλος, αν δεν τον κάνουμε εμείς οι ίδιες παιδόφιλο). Βέβαια, είναι κι αυτοί που το προτιμούν δασύτριχο. Γούστα είναι αυτά και δεν μπορώ να πάω κόντρα στον κάθε μερακλή.<br />Από την άλλη, υπάρχουν πολλά είδη μουνιών: Τα γλυκά και τα υγρά από τη μια, τα ξινά, τα στεγνά και τα φαρμακερά από την άλλη. Κατηγορίες που μπορείς να κάτσεις και να τις αναλύσεις μέσα σε πολλές σελίδες. Μπροστά σ' αυτές τις κατηγορίες, τα ξυρισμένα και τα αξύριστα, θα έλεγε κανείς ότι δεν αξίζουν και τόσο την προσοχή μας. Διαφωνώ. Έχουν κι αυτά το ενδιαφέρον τους.<br />Θυμήθηκα μία πρώην (φανατικά αξύριστη και με το θάμνο να ξεχειλίζει από το μαγιό) φίλη μου από την Κομοτηνή που, έτσι και υποψιαζόταν ότι κάποια το ξυρίζει, ήταν σίγουρη ότι ή πουτάνα είναι ή πηδιέται με Τούρκους, οι οποίοι έχουν μάθει στα ξυρισμένα από τις γυναίκες τους. (Δεν μπορώ να κρίνω ούτε τις πουτάνες ούτε όσες πηδιούνται με Τούρκους). Σκέφτομαι ότι το άτριχο πάει πακέτο με το καθαρό, με δεδομένο ότι η συγκεκριμένη φανατικά αξύριστη, όταν έχει περίοδο, όχι μόνο δεν το πλένει, αλλά και δεν πλένεται. Μην τύχει και ξεκολλήσει το ξεραμένο αίμα από τη μουνότριχα. Στο τέλος της περιόδου, δε γνωρίζω αν τις κόβει έτσι όπως είναι και τις κάνει φυλαχτό.<br />Θυμήθηκα και άλλη φίλη μου από την Κομοτηνή και την Τουρκάλα γειτόνισσά της. Οι Τουρκάλες και γενικά οι λαοί της Ανατολής, δεν έχουν καλές σχέσεις με τις τρίχες. Και, αιώνες τώρα, αποτριχώνουν όλο τους το σώμα, εκτός από φρύδια (τα οποία ωστόσο φροντίζουν) και μαλλιά. Έχουν ανακαλύψει και διάφορες μεθόδους αποτρίχωσης, όπως η ζάχαρη με το λεμόνι, αυτό που ξέρουμε ως χαλάουα. Λόγω της ζέστης που επικρατούσε στις περιοχές τους, οι θάμνοι από τρίχες ήταν μια καλή φωλιά τόσο για τα μικρόβια, όσο και για τις μουνόψειρες, ενώ δεν ταίριαζαν και στην αισθητική τους. Οι νύφες έπρεπε να είναι απολύτως άτριχες. Αυτό σήμαινε καθαριότητα και σεβασμός προς το σύζυγο. Αυτό συνέβαινε και με την Γκιουλτέν (αν θυμάμαι καλά το όνομά της) τη γειτόνισσα της φίλης μου. Δεν υπήρχε περίπτωση να δώσει στον άντρα της μουνί απεριποίητο. Του άξιζε το καλύτερο και το καλύτερο έπρεπε να το έχει αυτή.<br />Κι εγώ, έχοντας ζήσει τόσα χρόνια στην Κομοτηνή, είχα κατανοήσει την κουλτούρα του ξυρισμένου μουνιού, λόγω της παράδοσης. Πέρα απ' αυτό, οι Τουρκάλες δεν έχουν και μεγάλη εκτίμηση στο χαρτί υγείας. Το ότι το σκούπισες, δε σημαίνει κι ότι το καθάρισες. Άμα δεν πλυθεί, καθαρό δε γίνεται. Αν πάλι έχει και τρίχες που συγκρατούν το σκατό, το κάτουρο και τα κολπικά υγρά (τα οποία μπορούν να ξεραθούν εκεί πάνω, παριστάνοντας τα απολιθώματα) θέλει και βούρτσα για να καθαρίσει.<br />Με τον πούτσο είναι διαφορετικά τα πράγματα. Όχι πως με ένα τίναγμα τη βγάζει καθαρή, αλλά είναι εξωτερικό σημείο του σώματος, που μάλιστα προεξέχει. Τον παίρνει τον αέρα του. Οι δε μουσουλμάνοι κάνουν και σουνέτ και ελευθερώνουν τη βάλανο, ώστε να παίρνει περισσότερο αέρα και να αποφεύγεται η παραγωγή τυροκομκών προϊόντων. Το μουνί είναι κρυμμένο, καλυμμένο με δίπλες που, το καλοκαίρι ειδικά, ιδρωκοπιούνται. Άμα ρίξεις και τη γούνα από πάνω, πάει, το έπνιξες. Και το μουνί και όποιον το πλησιάσει. Εκτός κι αν του αρέσει το καμαμπέρ.<br />Η Γκιουλτέν είχε πάθος με την καθαριότητα. Όλα και όλοι της βρωμούσαν. Έτσι και της μύριζε ο ιδρώτας κάποιου, ταραζόταν. Έβρισκε αμέσως τι είχε φάει, ο άπλυτος. Έτσι και πήγαινες στην τουαλέτα και δεν άκουγε μετά το νερό να ρέει, δε δίσταζε να σε πει βρωμιάρα. Όταν έβγαινε έξω, πάντα κουβαλούσε ένα δεύτερο βρακί και σύνεργα καθαρισμού για περίπτωση ανάγκης. Αν, για παράδειγμα, καθόταν κάπου έξω για καφέ και χρειαζόταν να πάει τουαλέτα, δεν μπορούσε να το πλύνει όπως ήθελε, αλλά ένα καθαρό βρακί μπορούσε να βάλει. Μην πάθει και τίποτα στο δρόμο και τη βρούνε ακάθαρτη.<br />Είχε πάει η φίλη μου να χειρουργηθεί. Δεν της έδωσε ευχές για καλό κουράγιο, επιτυχή έκβαση της επέμβασης και άλλα τέτοια άχρηστα. Της έδωσε συμβουλή. Της είπε για μια δική της επέμβαση, όπου είχαν να λένε πως ήταν η ασθενής με το πιο καθαρό μουνί. Κι είναι πολύ σημαντικό να εκτιμούν τη λάμψη του αιδοίου σου. Έτσι κι αυτή έπρεπε να το ξυρίσει και να το πλύνει καλά πριν πάει στο χειρουργείο. Να είναι καθαρό, τριζάτο και μπουζάτο. Μετά την επέμβαση, της τηλεφώνησε. Το πρώτο πράγμα που της είπε: "Είχες μουνί μπουζάτο;". Αφού βεβαιώθηκε ότι δε θα μιλάνε για τη φίλη της χαρακτηρίζοντάς την βρωμόμουνο, τη ρώτησε κι αν είναι καλά.<br />Οι Ελληνίδες τις πουτάνες τις λένε και παστρικές. Επειδή το πλένουν. Φαντάσου πόσο αντίθετες είναι στο πλυμένο μουνί. Πόσο απέχει η κουλτούρα τους από την κουλτούρα της Ανατολής. Η Γκιουλτέν δεν είναι πουτάνα. Ούτε πορνοστάρ.Το έχει για να το δίνει στον άντρα της και να τον ικανοποιεί, ώστε να ικανοποιείται και η ίδια. Διότι δε γίνεται να του δίνεις του ανθρώπου να φάει την τριχάρα που έχει μαζέψει του κόσμου την μπίχλα. Δεν τον σέβεσαι έτσι. Δε σέβεσαι ούτε τον εαυτό σου κι αυτό που κουβαλάς. Έχω παρατηρήσει ότι σε περιόδους αποχής και κατάθλιψης, ξεχνάω το ξυραφάκι για αρκετές μέρες. Είναι το πρώτο σημάδι που με κάνει να σκεφτώ ότι παραμέλησα τον εαυτό μου και πρέπει να επανέλθω. Ο άντρας της Γκιουλτέν είναι ναυτικός. Όμως το ότι λείπει για καιρό από το σπίτι, δεν την κάνει να εγκαταλείπει το ξύρισμα. Μπουζάτο για τον άντρας της, μπουζάτο και για την αφεντιά της. Και είμαι σίγουρη ότι κάνουν σπουδαία γαμήσια για αυτόν το λόγο. Άμα προσέχεις πώς είναι αυτό που δίνεις, ξέρεις και πώς να το δώσεις.<br />Η έκφραση "μουνί μπουζάτο" έμεινε να συνοδεύει τη ζωή μας και την αξιοπρέπειά μας. Γιατί πρέπει να αγαπούμε αυτό που κουβαλάμε και το φροντίζουμε. Γιατί είναι μια ένδειξη ότι αγαπούμε και φροντίζουμε κι αυτόν που το απολαμβάνει. Δεν ξέρω τελικά ποια είναι πιο πουτάνα. Αυτή που σου δίνει το καλύτερο κομμάτι της ή αυτή που σκέφτεται ότι το βρήκες, το θες και ξυρισμένο; Και η δικαιαολογία "έτυχε σήμερις" δεν πρέπει να ισχύει.<br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/MOh2shaGObY" width="420"></iframe></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-4550170103425246826?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-65542778397922708192011-12-07T18:42:00.001+02:002011-12-08T22:21:50.321+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-rcz5pu1044Y/Tt-Xen6dUGI/AAAAAAAAAVE/oKI6HfSHlkI/s1600/MAT-fotia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://3.bp.blogspot.com/-rcz5pu1044Y/Tt-Xen6dUGI/AAAAAAAAAVE/oKI6HfSHlkI/s320/MAT-fotia.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal"><span class="apple-style-span"><span style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;">Αρχικά να ξεκαθαρίσω τη θέση μου. Πιστεύω ότι οι ειρηνικές διαδηλώσεις σε καιρό πολέμου είναι για γέλια. Κι επειδή, καιρό τώρα, μας πολεμούν, πρέπει να αντιδρούμε ανάλογα. Για τα δίκια μας και τα δικαιώματά μας που τα έχουνε τσαλαπατήσει. Το</span></span><span class="apple-style-span"><span style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;"> </span></span><span class="apple-style-span"><span style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;">έλεγε</span></span><span class="apple-style-span"><span style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;"> </span></span><span class="apple-style-span"><span style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;">και</span></span><span class="apple-style-span"><span style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;"> </span></span><span class="apple-style-span"><span style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;">ο</span></span><span class="apple-style-span"><span style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;"> </span></span><span class="apple-style-span"><span style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;">αείμνηστος</span></span><span class="apple-style-span"><span style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;"> </span></span><span class="apple-style-span"><span lang="EN-US" style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;">Peter</span></span><span class="apple-style-span"><span lang="EN-US" style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;"> </span></span><span class="apple-style-span"><span lang="EN-US" style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;">Tosh</span></span><span class="apple-style-span"><span lang="EN-GB" style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;">: “I don't want no peace, I need equal rights and justice”.</span></span><span class="apple-style-span"><span style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span class="apple-style-span"><span style="color: #545559; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 10pt;">Δε γίνεται, κύριε μπάτσε μου, να με ποτίζεις χημικό επειδή τόλμησα... <a href="http://www.tsantiri.gr/nantia-katsarou/i-kagkoures-ton-exarchion.html" target="_blank">tsantiri.gr</a></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-6554277839792270819?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-70901596333032377772011-12-05T04:14:00.000+02:002011-12-05T04:14:46.596+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="itemIntroText" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-family: Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; font-size: 11px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 12px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 4px; text-align: -webkit-auto;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img.eyedoll.gr/media/k2/items/cache/aaa036e4cb16038f90e128d8e39c714f_L.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="257" src="http://img.eyedoll.gr/media/k2/items/cache/aaa036e4cb16038f90e128d8e39c714f_L.jpg" width="320" /></a></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Κυριακή στο Κολωνάκι. Κατευθύνομαι προς το Σύνταγμα.</span></div></div><div class="itemFullText" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-family: Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; font-size: 11px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: -webkit-auto;"><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Μπροστά μου περπατά το ζεύγος. Με την ίδια κατεύθυνση. Μετά τους πρωινούς τους καφέδες, πάνε να πάρουν το μετρό και να επιστρέψουν, Άγιο Αντώνιο μεριά.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Κομψότατο ζεύγος. Το στάιλινγκ ανέλαβαν οι νεωτερισμοί Χατζηπαπαχαραλαμπόπουλος γι αυτόν και η μπουτίκ Λέλα γι αυτήν. Συνοικιακά καταστήματα σίγουρα, γιατί τέτοια ρούχα δεν έχω δει ούτε στην Αιόλου που ψωνίζει η γιαγιά μου.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Αυτό που ξεχωρίζει όμως, είναι η τσάντα που κρατάει εκείνη με καμάρι. Δεν ξέρω γιατί καμαρώνει τόσο. Τη βρίσκω απαίσια. Κι αυτό το «LV» χρώματος σκατουλί -δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει- που επαναλαμβάνεται σε όλη την έκταση της τσάντας, το βρίσκω ακόμα πιο απαίσιο... <a href="http://eyedoll.gr/%CE%B1%CF%8A%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CF%82/%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D/%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CF%88%CE%AE-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AE-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1" target="_blank">eyedoll.gr</a></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-7090159633303237777?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-43534426341856564462011-12-05T04:06:00.000+02:002011-12-05T04:06:58.418+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="itemIntroText" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-family: Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; font-size: 11px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 12px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 4px; text-align: -webkit-auto;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img.eyedoll.gr/media/k2/items/cache/c1011ef61ed9937904f4938c63d014ea_L.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="257" src="http://img.eyedoll.gr/media/k2/items/cache/c1011ef61ed9937904f4938c63d014ea_L.jpg" width="320" /></a></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Μετακόμισα. Από την καρδιά των Εξαρχείων, στη Νεάπολη.</span></div></div><div class="itemFullText" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-family: Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; font-size: 11px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: -webkit-auto;"><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Δυο βήματα θα μου πεις, αλλά και δύο διαφορετικοί κόσμοι. Από κει που άκουγα όλη μέρα μουσικές και φωνές νέων (από γείτονες ή παρακείμενα μπαράκια) τώρα ακούω παιδάκια, παιδάκια, παιδάκια και εκτός από παιδάκια, ακούω και παιδάκια, καθώς επίσης ακούω παιδάκια.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Όχι, δεν πιστεύω ότι η εμφάνιση του Ηρώδη θα με σώσει. Δε μου φταίνε αυτά. Οι γονείς τους φταίνε, που δεν ασχολούνται.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Ουρλιάζει, που λες, το παιδάκι, η μάνα τίποτα. Μαγειρεύει, ξεσκονίζει, μιλάει στο τηλέφωνο, πίνει καφέ, κάνει οτιδήποτε εκτός από το να δει τι θέλει το παιδί της... <a href="http://eyedoll.gr/%CE%B1%CF%8A%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CF%82/%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D/%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1" target="_blank">eyedoll.gr</a></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-4353442634185656446?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-84282237594792341502011-12-05T04:02:00.000+02:002011-12-05T04:02:57.706+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="itemIntroText" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-family: Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; font-size: 11px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 12px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 4px; text-align: -webkit-auto;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img.eyedoll.gr/media/k2/items/cache/a63cd9e38964634741a5a3fe89055308_L.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="257" src="http://img.eyedoll.gr/media/k2/items/cache/a63cd9e38964634741a5a3fe89055308_L.jpg" width="320" /></a></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Είναι κοινωνική, αεράτη, έξυπνη, μορφωμένη, καλλιεργημένη, ματσωμένη και, πάνω απ' όλα, πετυχημένη.</span></div></div><div class="itemFullText" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-family: Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; font-size: 11px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: -webkit-auto;"><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Το σπίτι της τη βλέπει ελάχιστα. Και το παιδί της το ίδιο. Το μεγαλώνει η νταντά με το φόβο του μπαμπούλα. Όταν μεγαλώσει, θα αντιμετωπίζει την αλήθεια με φόβο και την ψευτιά με θράσος.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Δεν έχει χρόνο για πολλά. Γραφείο, ψώνια, δημόσιες εμφανίσεις, πού πρώτα, παντού είναι καλεσμένη.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Παντού φροντίζει να είναι καλεσμένη... <a href="http://eyedoll.gr/%CE%B1%CF%8A%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CF%82/%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D/%CE%B7-%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B1-%CE%B7-%CE%BB%CE%B9%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B7" target="_blank">eyedoll.gr</a></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-8428223759479234150?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-82861468306773348352011-12-05T03:56:00.000+02:002011-12-05T03:56:44.005+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="itemIntroText" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-family: Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; font-size: 11px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 12px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 4px; text-align: -webkit-auto;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img.eyedoll.gr/media/k2/items/cache/063ee9aeb9f60efa02823e51450f82ce_L.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="257" src="http://img.eyedoll.gr/media/k2/items/cache/063ee9aeb9f60efa02823e51450f82ce_L.jpg" width="320" /></a></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Περπατούσα ένα βράδυ στην Αιόλου με δυο σακούλες ψώνια στα χέρια κι ένα τηλέφωνο στο αυτί.</span></div></div><div class="itemFullText" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-family: Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; font-size: 11px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: -webkit-auto;"><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Και τον είδα.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">«Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό μπροστά στα μάτια μου, μπροστά στα μάτια τόσου κόσμου» είπα στο τηλέφωνο.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Ο τύπος κατουρούσε δημοσίως.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Σιγά το πράγμα. Έχει γίνει η Αθήνα ουρητήριο.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Αλλά αυτός δεν πήγε να χωθεί σε κάποιο στενό, ούτε προτίμησε καμιά γωνία. Κατουρούσε στη μέση του πεζοδρόμου, έχοντας επιλέξει ένα παρτέρι για τουαλέτα... <a href="http://eyedoll.gr/%CE%B1%CF%8A%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CF%82/%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CF%86%CF%8D%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5" target="_blank">eyedoll.gr</a></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-8286146830677334835?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-72049206752747510772011-12-05T03:53:00.000+02:002011-12-05T03:53:27.798+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="itemIntroText" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-family: Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; font-size: 11px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 12px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 4px; text-align: -webkit-auto;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img.eyedoll.gr/media/k2/items/cache/63503204d18160dd6a733e989b70c404_L.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="257" src="http://img.eyedoll.gr/media/k2/items/cache/63503204d18160dd6a733e989b70c404_L.jpg" width="320" /></a></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Μου αρέσει όταν η μάνα μου με συγκρίνει με τη γιαγιά μου, λέγοντας "όνομα και πράμα".</span></div></div><div class="itemFullText" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-family: Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; font-size: 11px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: -webkit-auto;"><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Μπορεί αυτή να κακοπέρασε με την κακιά πεθερά (όχι, η σύγκριση δεν έχει να κάνει μ' αυτό) αλλά εγώ πάντα θαύμαζα τον τσαμπουκά της. Μακάρι να της μοιάσω.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Η γιαγιά Κωνσταντία συζούσε με τον παππού, χωρίς γάμο. Είχε κι αυτή μια κακιά πεθερά που δεν ήθελε με τίποτα τη Σμυρνιά την τσιγαρού, που ζούσε μακριά από την οικογένειά της.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Το αποκορύφωμα ήταν όταν, μετά από ένα ταξίδι στο νησί της, επέστρεψε με ένα βρέφος ορφανό που δεν είχε τι να γίνει και τον ανάγκασε να το υιοθετήσει... <a href="http://eyedoll.gr/%CE%B1%CF%8A%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CF%82/%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D/%CF%84%CE%BF-%CF%83%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%AD%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B9" target="_blank">eyedoll.gr</a></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-7204920675274751077?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-67460641915449497362011-12-05T03:50:00.000+02:002011-12-05T03:50:24.718+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="itemIntroText" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-family: Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; font-size: 11px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 12px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 4px; text-align: -webkit-auto;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img.eyedoll.gr/media/k2/items/cache/e44a6f32e15cb53ee479b2697e759e2e_L.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="257" src="http://img.eyedoll.gr/media/k2/items/cache/e44a6f32e15cb53ee479b2697e759e2e_L.jpg" width="320" /></a></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Ποτέ μην υποτιμάς ένα χώρο. Το έκανα και άλλαξα γνώμη.</span></div></div><div class="itemFullText" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-family: Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; font-size: 11px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: -webkit-auto;"><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Καθόμουν ένα απόγευμα με μια παρέα στο Φίλιον. Στον ίδιο χώρο, σύσσωμο το ΚΑΠΗ του Κολωνακίου. Βαρεμάρα.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Με παρηγορούσε μόνο ότι αυτό το μέρος θα μπορούσε να είναι το κέντρο του κόσμου. Ό,τι θες περνάει από κει. Να έχεις μάτια να βλέπεις και αυτιά ν’ ακούς.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Εκείνο το απόγευμα πέρασε Εκείνος. Πρώτα εμφανίστηκε ο φίλος του.</span></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font: normal normal normal 1em/19px Verdana, Arial, Geneva, sans-serif; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Κοίταξα την Ελισάβετ δίπλα μου που δεν της ξεφεύγουν κάτι τέτοια και γέλασα. Μόλις δει πλανόδιο με άχρηστα γκατζετάκια, παθαίνει μια ταραχή και τα θέλει όλα... <a href="http://eyedoll.gr/%CE%B1%CF%8A%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CF%82/%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D/%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B6%CF%89%CE%AE%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%85" target="_blank">eyedoll.gr</a></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-6746064191544949736?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-62975503447336336552011-12-05T03:39:00.000+02:002011-12-05T03:39:55.423+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/11/bitrina.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/11/bitrina.jpg" width="320" /></a></div><div style="background-color: white; color: #222222; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px; margin-bottom: 15px;">Πρώτα πρώτα, αυτό το «γιορτάΖΕΙ» δεν είναι καθόλου πρωτότυπο. Έχω βαρεθεί να το βλέπω, χρόνια τώρα, να το χρησιμοποιούν ταυτίζοντας προϊόντα, υπηρεσίες και καταστάσεις με τη ζωή. Και να υπάρχει ζωή, το δέχεσαι. Αλλά σε μια πόλη σαν την Αθήνα, θα ταίριαζε περισσότερο το «η Αθήνα πενθεί και τιμά τα θύματά της» από το να κάνουμε τόσο αγωνιώδεις προσπάθειες για την προσωρινή, αν όχι εικονική ανάστασή τους λόγω εορτών... <a href="http://www.travelvoice.gr/i-vitrina-kai-i-peina/" target="_blank">travelvoice.gr</a></div><div style="background-color: white; color: #222222; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px; margin-bottom: 15px;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-6297550344733633655?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-64108685613555133312011-12-05T03:36:00.000+02:002011-12-05T03:36:29.254+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/11/100_0760.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/11/100_0760.jpg" width="320" /></a></div><div style="background-color: white; color: #222222; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px; margin-bottom: 15px;">Έχω πάει σε πολλές εκθέσεις, αλλά στη Philoxenia δεν είχε τύχει μέχρι τώρα. Με πήρε η κυρία διευθύντρια, που είναι χρόνια στο χώρο, από το χέρι και μου είπε: «Έλα να γνωρίσεις τον καινούργιο σου κόσμο, όλο μαζί κι από κοντά».</div><div style="background-color: white; color: #222222; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px; margin-bottom: 15px;">Φανταζόμουν ότι θα βρεθώ στο μαγικό κόσμο του τουρισμού, όπου δε θα ξέρω πού να πρωτοκοιτάξω και πού να βρω να αποθηκεύσω τόση πληροφορία που θα συλλέξω... <a href="http://www.travelvoice.gr/ektetheite-anepanorthota/" target="_blank">travelvoice.gr</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-6410868561355513331?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-66450985818944005682011-12-05T03:33:00.000+02:002011-12-05T03:33:18.218+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/11/dolario.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="261" src="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/11/dolario.jpg" width="320" /></a></div><div style="background-color: white; color: #222222; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px; margin-bottom: 15px;">Άντε πάλι να κάνεις μετατροπές τα ευρώ σε δραχμές. Είδαμε και πάθαμε μέχρι να συνηθίσουμε το ευρωπαϊκό νόμισμα. Στο τέλος καταλήξαμε στη στρογγυλοποίηση. Αντικαταστήσαμε τις 100 δραχμές με το ευρώ και ησυχάσαμε. Αναρωτιέμαι, αν επιστρέψουμε στη δραχμή, το μικρό μπουκάλι το νερό θα εξακολουθεί να κάνει 50 δραχμές όπως τότε, που ξαφνικά το πενηντάρικο έγινε πενηντάλεπτο; Τώρα βέβαια, μπορεί να φτάσει και στις 50.000. Ποτέ μην υποτιμάς μια υποτίμηση.</div><div style="background-color: white; color: #222222; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px; margin-bottom: 15px;">Δεν είναι δικά μου σενάρια αυτά. Όχι πως δεν πέρασαν από το άρρωστο μυαλό μου, αλλά ήρθε η πραγματικότητα και απέδειξε ότι δεν είναι τόσο άρρωστο... <a href="http://www.travelvoice.gr/kalos-irthe-to-euro/" target="_blank">travelvoice.gr</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-6645098581894400568?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-44754557929122878512011-12-05T03:26:00.000+02:002011-12-05T03:26:05.913+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/11/trafficking.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="219" src="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/11/trafficking.jpg" width="320" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #222222; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px;">Όταν κάποιος θέλει να παρακολουθήσει κάποιον, φοράει καμπαρντίνα, καπέλο και μαύρα γυαλιά και (λέμε τώρα) περνάει απαρατήρητος. Όταν κάποιος συμμετέχει σε αθλητικό γεγονός, ντύνεται αθληταράς. Μαύρο ελαστικό αθλητικό σύνολο, πορτοκαλί πατούμενο ασορτί με το χρώμα των ακουστικών και το γυαλί αεροτομή, γιατί ένα σπιντ το έχεις, ο φιτ ο άνθρωπος... <a href="http://www.travelvoice.gr/athlitismos-athlos-kai-athliotita/" target="_blank">travelvoice.gr</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-4475455792912287851?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-43812558856071225382011-12-05T03:17:00.001+02:002011-12-05T03:27:43.347+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tsantiri.gr/wp-content/media/2011/12/pagkalos1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.tsantiri.gr/wp-content/media/2011/12/pagkalos1.jpg" /></a></div><br /><div style="background-color: #fffbf9; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px; margin-bottom: 1.5em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><strong style="font-weight: bold;">Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα μόλις άκουσα τον Πάγκαλο να μιλάει σε γαλλική εκπομπή, ήταν το πόσο ωραία το δουλεύει το γαλλικό. Με αξάν Παριζιάνου. Εντυπωσιάστηκα. Ακουγόταν σχεδόν πολιτισμένος.</strong></div><div style="background-color: #fffbf9; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px; margin-bottom: 1.5em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;">Εκεί που έλεγα ότι δε γίνονται αυτά τα πράγματα, τσουπ! ξύπνησε ο Πάγκαλος που όλοι αγαπήσαμε. Έγινε αναφορά στους αγανακτισμένους, αγανάκτησε ο άνθρωπος, με το δίκιο του κατέβασε καντήλια... <a href="http://www.tsantiri.gr/nantia-katsarou/oute-fasistes-oute-kommounistes-aplos-malakes.html" target="_blank">tsantiri.gr</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-4381255885607122538?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-20600244695465656632011-12-03T15:20:00.000+02:002011-12-03T15:20:19.385+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-_EKY-aUppa4/TtoiCE7nKZI/AAAAAAAAAU8/GEp54pGgxLY/s1600/gavalas.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-_EKY-aUppa4/TtoiCE7nKZI/AAAAAAAAAU8/GEp54pGgxLY/s320/gavalas.jpg" width="320" /></a></div>Αχ, Λάκη μου. Πού να το 'ξερες ότι από τον Διογένη όπου γλεντοκοπούσες, θα βρισκόσουν κλεισμένος σε πιθάρι. Ούτε καν απ' τα σαλόνια στα αλώνια.<br />Είναι τραγικό. Να γλεντάς αμέριμνος, ξοδεύοντας τα λεφτά που χρωστάς σε δημόσιο και ιδιώτες, έτσι, για να κινείται η αγορά της νύχτας, και να γυρνάς επίσης αμέριμνος στο σπίτι σου τα ξημερώματα και να σου έρχονται εκείνοι οι ξεπεσμένοι τύποι και να σε συλλαμβάνουν. Και το χειρότερο, να λες το περίφημο "ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε" και να μη δίνουν σημασία.<br />Αλλά κι εσύ, βρε μάνα μου, φέσωσες το σύμπαν και το διασκέδαζες με τόση άνεση; Δεν είχες μάθει ότι σε ψάχνουν οι φεσωμένοι; Δεν είχες υποψιαστεί τίποτα, να τα μαζέψεις και να φύγεις, να στήσεις την ίδια πετυχημένη καριέρα και στο εξωτερικό; Ή μήπως εκεί δεν πιάνουν αυτά τα κόλπα;<br />Αχ, Λάκη μου. Ξέρω. Ήταν η κακιά στιγμή. Γι' αυτό κι εγώ, έτσι, ως ένδειξη διαμαρτυρίας, θα κάψω όλα μου τα Burberry στη μέση της πλατείας Κολωνακίου. Θα σκίσω όλα μου τα D&amp;G. Το Κολωνάκι δε θα είναι πια το ίδιο χωρίς εσένα. Η Μύκονος δεν έχει λόγο ύπαρξης μετά την τραγωδία σου.&nbsp;Μαύρα Χριστούγεννα θα κάνουμε, Λάκη μου. Κανένα πάρτι δε θα έχει επιτυχία, αν δεν είσαι κι εσύ μέσα. Δε θα μου κατεβαίνει η σαμπάνια και το foie gras.<br />Δε σου ταιριάζει, Λάκη μου, η φυλακή. Αυτή είναι για κάτι ρεμάλια αναρχικούς που διαμαρτύρονται για το χάλι της χώρας. Χάλι στο οποίο φτάσαμε γιατί πολλοί σαν εσένα κερδοσκοπούν και δεν πληρώνουν, Λάκη μου.<br />Αλλά μην ανησυχείς. Θα βρεις κι άλλους σαν εσένα εκεί μέσα. Τώρα που πήραν φόρα και άρχισαν οι συλλήψεις των καθωσπρέπει επιχειρηματιών, που ελπίζω να ακολουθήσει και η δήμευση των περιουσιών τους, εμείς, το φανατικό σου κοινό, είμαστε πιο ήσυχοι. Θα σας μαζέψουν όλους μαζί στο ίδιο κλουβί και μετά ελπίζω να σας βγάλουν μια βόλτα στην πόλη για να σας δείξουμε τη συμπαράστασή μας με τις ροχάλες μας.<br />Όλα τα καλά παιδιά μαζί. Γιατί μαζί τα φάγατε. Και ΜΑΣ φάγατε.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-2060024469546565663?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-10621220086650825302011-11-25T15:55:00.001+02:002011-11-25T15:57:16.763+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-VNrRlVZFImk/Ts-eFZyXoiI/AAAAAAAAAU0/hD5jdTmPpr8/s1600/polytexneio.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="236" src="http://4.bp.blogspot.com/-VNrRlVZFImk/Ts-eFZyXoiI/AAAAAAAAAU0/hD5jdTmPpr8/s320/polytexneio.jpg" width="320" /></a></div>Πέμπτη βράδυ στις 9. Ο κόσμος στα Εξάρχεια, πάει κι έρχεται. Στο πιο πολυσύχναστο σημείο, στη μέση της Μπενάκη, σε νεανικό εστιατόριο, μπουκάρουν καμιά δεκαριά τύποι με καλυμμένα πρόσωπα, τσεκούρια και άλλα ζοριλίκια και το κάνουν καλοκαιρινό. Κανείς δεν προλαβαίνει να αντιδράσει. Αλλά και πώς να αντιδράσει κάποιος σ' αυτήν την περίπτωση. Φεύγουν τρέχοντας και διαλύονται λίγο πιο πάνω.<br />Πέμπτη βράδυ 20 λεπτά αργότερα. Στο ίδιο σημείο. Ο κόσμος είναι μουδιασμένος. Αστυνομία δεν έχει φανεί. Το Α.Τ. Εξαρχείων βρίσκεται 5 στενά πιο πάνω. Προφανώς μας προστατεύουν τόσο πολύ από τους εγκληματίες αναρχικούς που απειλούν τη ζωή των κατοίκων της περιοχής, που δεν προλαβαίνουν να ασχοληθούν με τίποτα άλλο.<br />Θυμάμαι κι άλλα περιστατικά. Σπάνε τζαμαρίες δίπλα από το σπίτι μου (δυο βήματα από το αστυνομικό τμήμα) και αστυνομία δεν πλησιάζει. Αρπάζουν τσάντα μπροστά στο σπίτι μου και αναλαμβάνουν δράση οι περαστικοί. Ευτυχώς, στα Εξάρχεια υπάρχει αλληλεγγύη και οι άνθρωποι καθαρίζουν μόνοι τους. Πλακώνονται πρεζόνια έξω απ' το σπίτι σου που γίνεται η διακίνηση, τους παίρνεις τηλέφωνο και σου ζητάνε να τους κάνεις περιγραφή. Για να τσακιστούν να έρθουν να το δούνε με τα μάτια τους, δεν υπάρχει περίπτωση.<br />Γυρνούσα ένα βράδυ αργά στο σπίτι μου. Πάλι στην εξωτική, πολυσύχναστη Μπενάκη. Έξω από ένα μπαρ, τρία κωλόπαιδα, αφού είχαν πιει τα άντερά τους, αποφάσισαν να γαμήσουν το σύστημα. Όχι ολόκληρο. Μόνο ενός αυτοκινήτου. Έσπασαν τζάμια και καθρέφτες. Δεν είχα κάρτα, ούτε σταθερό να καλέσω την αστυνομία. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ενοχές για αυτόν που θα ξυπνούσε το πρωί και θα αντίκριζε το διαλυμένο του αυτοκίνητο. Μετά σκέφτηκα ότι η αστυνομία δε θα ερχόταν ποτέ και μου έφυγαν. Στην Μπενάκη και τα περάσματα όσων κατεβαίνουν από το Στρέφη, απαγορεύεται η στάθμευση. Ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να βγάλει ο άλλος την καύλα του και την οργή του για το σύστημα, όταν έχει πιει κανείς δεν ξέρει τι. Παρεμπιπτόντως, η έξοδος του Στρέφη είναι στην Καλλιδρομίου. Όπως και η έξοδος του Α.Τ. Εξαρχείων. Κι έτσι όπως είναι στην ανηφόρα, έχουν και πανοραμική θέα. Αλλά σιγά μην κάτσουν ν' ασχοληθούν με το ποιος σπάει τι. Είναι αναρχικοί; Όχι. Απλώς, τα παιδιά ρημάζουν εξαρχειώτικα αυτοκίνητα.<br />Φεύγω από το σπασμένο εστιατόριο και κατεβαίνω τη Στουρνάρη. Έξω από το Πολυτεχνείο έχει κόσμο μαζεμένο. Πλησιάζοντας διαπιστώνω ότι δεν πρόκειται για κάποια κινητοποίηση. Προφανώς, είχε τόσο μεγάλη κίνηση στην παράλληλη Τοσίτσα, που δε χωρούσαν όλοι εκεί και κάποιοι μετακινήθηκαν. Πρώτη φορά βλέπω να γίνεται νταλαβέρι και στη Στουρνάρη. Αγοράζουν και τρυπιούνται μπροστά στα μάτια μου. Έχω ξεχωρίσει τα βαποράκια από τους χρήστες. Κι εκεί που ρωτάω πού είναι η αστυνομία σ' αυτή τη γαμημένη περιοχή, σταματάει ένα μπατσάδικο βαν. Ένας τύπος με στολή και βαρύ περπάτημα κατεβαίνει. Σκέφτομαι ότι θα τους διαλύσουν. Με τη σκέψη έμεινα. Αυτό μπορούν να το κάνουν μόνο οι κάτοικοι, όπως το έκαναν και πριν από δύο χρόνια στην πλατεία. Ο αστυνομικός πλησίασε στο χώρο που γινόταν το νταλαβέρι, προφανώς διαπίστωσε ότι όλα κυλούν ομαλά και έφυγε. Αυτό ακριβώς που γίνεται και στην Τοσίτσα, στη διασταύρωση με την Μπουμπουλίνας. Όπου βρίσκεται η κλούβα που, υποτίθεται, φυλάει το Υπουργείο Πολιτισμού και πάντα δυο μπάτσοι στέκουν άγρυπνοι φρουροί στην είσοδο της Τοσίτσα όπου γίνεται η εμποροπανήγυρη.<br />Πριν από τέσσερα χρόνια, όταν κατέβηκα από την Κομοτηνή, επέλεξα να κατοικήσω στα Εξάρχεια. Τα διάλεξα για τα ανοιχτά μυαλά, τα κοινωνικά και καλλιτεχνικά κινήματα και τους ελεύθερους ανθρώπους (δηλαδή το αντίθετο των ναρκωτικών). Ήξερα ότι θα κινούμαι όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας χωρίς να φοβάμαι. Τα πράγματα άλλαξαν. Είμαι σίγουρη πλέον ότι, για κάποιο λόγο, τα Εξάρχεια πρέπει να γίνουν περιοχή όπου κινδυνεύει η σωματική σου ακεραιότητα. Το σχέδιο είναι οργανωμένο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-1062122008665082530?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-71837021530808003382011-11-14T15:14:00.001+02:002011-11-14T16:29:23.295+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-mCxOilhfdhI/TsEPSettiHI/AAAAAAAAAUs/6GoWT2gs160/s1600/spa_stones.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-mCxOilhfdhI/TsEPSettiHI/AAAAAAAAAUs/6GoWT2gs160/s320/spa_stones.jpg" width="245" /></a></div>Ήθελα τις προάλλες να κάνω ένα δώρο σε άτομο που τραβούσε ζόρι κι ήταν ταλαιπωρημένο και κουρασμένο, το καημένο. Και το βρήκα. Θα το βάζανε κάτω και θα του αλλάζανε τη ζωή με μασάζ ή κάτι τέτοιο.&nbsp;Μετά μου ήρθε κι άλλη έμπνευση. Θα πηγαίναμε μαζί. Από τη μία θα ήταν κοινή δράση κι από την άλλη, τι; Δεν είμαι εγώ ταλαιπωρημένη και κουρασμένη; Δε χρειαζόμουν εγώ ένα λιώσιμο;<br />Πήγα λοιπόν σε ένα κέντρο ομορφιάς που έχει και τέτοια καλούδια, όπου είχα ξαναπάει για άλλη δουλειά κάποτε. Τι σκατά, δικός τους άνθρωπος είμαι, θα μου κάνουν και μια καλή τιμή, σκέφτηκα. Παπάρια.<br />"Έχετε ραντεβού;" με ρωτάει η νεαρά στη ρεσεψιόν. "Όχι, ήρθα να κλείσω ραντεβού" της απαντάω. "Θα περιμένετε" μου λέει. Στρώνομαι και περιμένω.<br />Αισθητικοί - πωλήτριες πηγαινοέρχονταν περπατώντας με δυσκολία πάνω στα ψηλοτάκουνά τους (ναι, σ' αυτά τα μαγαζιά δεν επιτρέπεται να φοράνε πιο χαμηλό από δωδεκάποντο) αλλά καμιά δε γύρισε να με κοιτάξει. Δυο τύποι, τύπου μάνατζερ, παρακολουθούσαν την κίνησή τους και μιλούσαν χαμηλόφωνα καμιά φορά μαζί τους. Σε κάποια φάση, αφού είχε περάσει μισή ώρα και είχα αρχίσει να κοιτάω προς την έξοδο, με πλησίασε ο ένας και με καλοσυνάτο χαμόγελο μου είπε ότι επειδή δεν έκλεισα ραντεβού, δεν μπορούν να με εξυπηρετήσουν άμεσα, αλλά σε πέντε λεπτά είναι η σειρά μου. Εγώ πάλι δεν τους είδα να έχουν και την τρελή δουλειά. Ποιος τρελός ξοδεύει για τέτοιες ιστορίες με τέτοια κρίση;<br />Στα πέντε λεπτά ακριβώς, με πλησίασε μια τύπισσα ντυμένη γιατρός. Μάλλον είχαν καταλάβει ότι στο έκτο λεπτό θα έφευγα τρέχοντας. Με έμπασε σε ένα γραφείο και μου ζήτησε να βγάλω τα παπούτσια μου για να μου κάνει λιπομέτρηση. "Δεν ήρθα εδώ για λιπομέτρηση" της δηλώνω, "σε όλους το κάνουμε" μου απαντάει. Άμα βρεις λίπος πάνω μου θα κάτσω να με χέσεις, σκέφτηκα καθώς ανέβαινα στο μηχάνημα.<br />Έβγαλε κι ένα έντυπο και σημείωνε εντυπώσεις απογοητευμένη. "Δεν έχεις καθόλου λίπος. Τι ύψος έχεις; Και τα κιλά σου για το ύψος σου είναι πολύ καλά. Καλά, δεν τρως;". "Το στομάχι μου ακόμα πονάει από το χτεσινοβραδικό ντερλίκωμα" της είπα, νομίζοντας ότι θα την αποτελειώσω. "Ναι, αλλά έχεις χαμηλή μυική μάζα" βρήκε να συμπληρώσει. "Ναι, είμαι τεμπέλα και δε γυμνάζομαι. Θα το κοιτάξω άλλη φορά, τώρα βαριέμαι" της το ξέκοψα. "Και τα μάτια σου δεν τα βλέπω καλά, έχεις μαύρους κύκλους". "Έχω τρεις μέρες να κοιμηθώ σαν άνθρωπος. Θα το διορθώσω". "Και το δέρμα σου στο πρόσωπο είναι αφυδατωμένο" έκανε διάγνωση εξ αποστάσεως με την πρώτη ματιά. Δεν της είπα να κοιταχτεί στον καθρέφτη που ήταν έτοιμο να σκάσει το δικό της. Αποφάσισα να είμαι ευγενική. "Ε, δεν είναι έτσι τα αφυδατωμένα δέρματα. Έχω δει πώς είναι" της είπα. "Θέλω να πω ότι είναι θαμπό" διόρθωσε. "Α, από την πολλή την πούδρα θα είναι. Είναι τόσο λιπαρό το δέρμα μου και γυαλοκοπάει. Αναγκάζομαι και βάζω τόνους πούδρας για να το συμμαζέψω". Κανονικά, θα έπρεπε να μου πεί ότι χρειάζομαι ρύθμισης λιπαρότητας. Μάλλον δεν υπάρχει στις θεραπείες τους. Ή έχουν μάθει να κάνουν σε όλες τα ίδια: Ενυδάτωση, μάτια, ρυτίδες. "Ρυτίδες δεν έχεις, αλλά έχεις μια χαλάρωση, αυτή η πτώση στα μάγουλα, που είναι κληρονομική". Τώρα την παραδέχτηκα. Πουτάνα κληρονομικότητα. Καλά που μου άνοιξε τα μάτια γιατί ήμουν έτοιμη να βρίσω την πουτάνα τη βαρύτητα.<br />Με πήρε και με πήγε στην ειδική. Επιτέλους, ήρθε η ώρα να ζητήσω αυτό που θέλω. Ζήτησα συγκεκριμένα και με κάθε λεπτομέρεια αυτό που θέλω. ΜΙΑ επίσκεψη, ΔΥΟ άτομα, κάτι από τα χαλαρωτικά τους. Ξέρω ότι υπάρχουν διάφορα. Από λουτρά της Κλεοπάτρας, για χαλάρωση στην μπανιέρα με τα καλούδια, από μασάζ διάφορα, κάτι παπαρίτσες με πέτρες, σοκολάτες και άλλα ανανεωτικά. Ήθελα ΕΝΑ από αυτά.<br />Μου βγάζει ένα πακέτο που περιλαμβάνει ΔΥΟ επισκέψεις για το δεύτερο άτομο ΠΕΝΤΕ για μένα και ΟΛΑ μαζί τα χαλαρωτικά τους. Στα 450 ευρά. Της εξηγώ και πάλι τι θέλω, μήπως και δεν ήμουν αρκετά σαφής την πρώτη φορά, ή μήπως τα ελληνικά μου δεν είναι καλά, ή μήπως ο λόγος μου είναι προβληματικός, βρε αδερφέ. Μου λέει ότι μου δίνει όλα αυτά γιατί η μία επίσκεψη είναι ακριβή. Φεύγει και πάει στους κυρίους που στέκονταν και κόβανε κίνηση, να τους ρωτήσει τι καλύτερο μπορεί να κάνει. Επιστρέφει και μου λέει ότι, επειδή είμαι εγώ και με συμπάθησε, η μία θα μου κοστίσει 170 ευρά. "170 ευρώ για δύο μασαζάκια; Υπάρχουν και φτηνότερα. Υπάρχουν μόνο φτηνότερα, αλλά σας προτίμησα επειδή σας ξέρω και επειδή είστε στο κέντρο και δεν έχω όρεξη να τρέχω αλλού" της δηλώνω. "Δεν είναι δύο μασαζάκια, είναι όλο το πακέτο" μου απαντάει. "Κάτι σε μεμονωμένο δεν πουλιέται σ' αυτό το μαγαζί;" συνεχίζω εκνευρισμένη. "Όχι, δε γίνεται έτσι" απαντάει με απόλυτα κατηγορηματικό ύφος.<br />Το κουλό στην υπόθεση είναι ότι κυνηγάνε τους πελάτες στο δρόμο. Τους αρπάζουν, τους ανεβάζουν πάνω και λυσσάνε για να τους πουλήσουν ένα ανάλογο πακέτο. Τους κάνουν και δώρο -λέμε τώρα- δοκιμή δωρεάν. Στο μεταξύ, οι πωλήσεις τους έχουν πιάσει πάτο, έμαθα από φίλη που δούλευε σε τέτοιο μαγαζί και απολύθηκε για αυτόν το λόγο. Κι εγώ, που πήγα με δική μου πρωτοβουλία, έφαγα μισή ώρα στην αναμονή και απαίτηση να αγοράσω αυτό που αυτοί ήθελαν. Επίσης, στα μαγαζιά που πουλάνε είδη πολυτελείας μέσα στην κρίση, αν δεν μπορούν να αρπάξουν το μεγάλο το ποσό, δεν καταδέχονται το μικρό. Έτσι μπράβο. Δε θα ξεπέσετε σε ψιλικατζίδικες δουλειές. Θα πάτε που θα πάτε αδιάβαστοι σύντομα, τουλάχιστον να πάτε με το κεφάλι ψηλά.<br />Ξεκουμπίστηκα. Πήγα παραδίπλα και αγόρασα σιντί με χαλαρωτική μουσική, διότι έχει και η χαλάρωση τα όριά της.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-7183702153080800338?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-75794635102771968572011-11-06T05:25:00.000+02:002011-11-06T05:25:37.271+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tsantiri.gr/wp-content/media/2011/07/aganaktismenoi_skines_sintagma-300x225.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.tsantiri.gr/wp-content/media/2011/07/aganaktismenoi_skines_sintagma-300x225.jpg" /></a></div><strong style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; font-weight: bold; line-height: 20px; text-align: justify;">Καλά τους έκαναν.</strong><span class="Apple-style-span" style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">&nbsp;Το είχαν παραχέσει με τα τσαντίρια στη μέση της πλατείας, λες κι ήταν τσιγγάνικος καταυλισμός. Και, άντε, οι τσιγγάνοι δεν έχουν τόπο δεν έχουν ελπίδα, δε θα τους χάσει καμιά πατρίδα. Αυτοί, οι σκηνίτες του Συντάγματος, έχουν πατρίδα και δεν την εκτιμούν. Οι αλήτες. Μου ήθελαν και άμεση δημοκρατία. ΕΧΟΥΜΕ δημοκρατία. Όποιος δεν το βλέπει, όποιος δεν το νιώθει, είναι ένας κοινός, ελεεινός προβοκάτορας... <a href="http://www.tsantiri.gr/nantia-katsarou/kane-to-sintagma-omonia.html" target="_blank">tsantiri.gr</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-7579463510277196857?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-32512977593973733302011-11-06T05:19:00.000+02:002011-11-06T05:19:14.235+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tsantiri.gr/wp-content/media/2011/06/troika2-300x241.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.tsantiri.gr/wp-content/media/2011/06/troika2-300x241.jpg" /></a></div><strong style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; font-weight: bold; line-height: 20px; text-align: justify;">Περήφανε, αγουροξυπνημένε Έλληνα,&nbsp;</strong><span class="Apple-style-span" style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">ένα μήνα τώρα, αγωνίζεσαι ειρηνικά, με κατσαρόλες και συνθήματα, αυτά που είχες μάθει από το γήπεδο, και το μόνο που πέτυχες, ήταν ένας ανασχηματισμός. Στο γήπεδο, εκεί που μέχρι τώρα έδωσες τις πιο σκληρές σου μάχες, πέτυχες περισσότερα. Ξεκαθάρισαν τα βρώμικα κυκλώματα που μόλυναν με την παρουσία τους τη μεγάλη ιδέα του ιερού ποδοσφαίρου. Τα κατάφερες... <a href="http://www.tsantiri.gr/nantia-katsarou/to-lixiprothesmo.html" target="_blank">tsantiri.gr</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-3251297759397373330?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-33386622529273867712011-11-06T05:15:00.000+02:002011-11-06T05:15:03.682+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tsantiri.gr/wp-content/media/2011/06/Aganaktismenoi-Syntagma-5-300x253.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.tsantiri.gr/wp-content/media/2011/06/Aganaktismenoi-Syntagma-5-300x253.jpg" /></a></div><div style="background-color: #fffbf9; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px; margin-bottom: 1.5em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><strong style="font-weight: bold;">ΠΑΡΕΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΝΟΥΜΕΡΟ 1</strong></div><div style="background-color: #fffbf9; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px; margin-bottom: 1.5em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;">Κυρίες γύρω στα 50+. Η οικογενειακή τους ζωή είναι μια φρίκη. Οι σύζυγοι, ούτε να τις χέσουν. Τις Κυριακές τη βγάζουν στον καφενέ, τσιγάρο, πρέφα και καφέ κι αυτές είναι αναγκασμένες να παρακολουθούν όλο το βαρετό πρόγραμμα της τηλεόρασης. Ε λοιπόν, ήρθε η ώρα να ξεκολλήσουν από τη μιζέρια τους. Θα κάνουν επανάσταση. Που την επανάσταση στο σύζυγο έπρεπε να την κάνουν εδώ και καιρό, αλλά τι θα έλεγε ο κόσμος. Άσε, μάνα μου. Τραγική η μοίρα της ζωντοχήρας.&nbsp;Μαζεύονται, που λες, οι φιλενάδες και φεύγουν για την κυριακάτικη βόλτα τους... <a href="http://www.tsantiri.gr/nantia-katsarou/i-parees-tou-sintagmatos.html" target="_blank">tsantiri.gr</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-3338662252927386771?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-37059708820300096502011-11-06T05:11:00.000+02:002011-11-06T05:11:48.609+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tsantiri.gr/wp-content/media/2011/05/243360_10150196240963630_758543629_6869443_5268400_o3-300x249.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.tsantiri.gr/wp-content/media/2011/05/243360_10150196240963630_758543629_6869443_5268400_o3-300x249.jpg" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">Η&nbsp;</span><strong style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; font-weight: bold; line-height: 20px; text-align: justify;">Νάντια Κατσαρού</strong><span class="Apple-style-span" style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px; text-align: justify;">&nbsp;πήρε τη φωτογραφική μηχανή της και… δεν χρειάστηκε να πάει μακριά. Μία βόλτα στους δρόμους του κέντρου της πρωτεύουσας και συνάντησε περισσότερα γαϊδούρια απ’ όσα μπορεί να βρει κανείς στην Ύδρα... <a href="http://www.tsantiri.gr/nantia-katsarou/gaidouries-me-to-fako-tis-nantias-katsarou.html" target="_blank">tsantiri.gr</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-3705970882030009650?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-43417507428123598132011-11-06T05:07:00.000+02:002011-11-06T05:07:43.090+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tsantiri.gr/wp-content/media/2011/04/kapnisma_Giorgo-300x242.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.tsantiri.gr/wp-content/media/2011/04/kapnisma_Giorgo-300x242.jpg" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">Λοιπόν&nbsp;</span><strong style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; font-weight: bold; line-height: 20px; text-align: justify;">όποιος τον ξαναπεί Γιωργάκη</strong><span class="Apple-style-span" style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px; text-align: justify;">, θα τον πάρει και θα τον σηκώσει, γαμώ τα κόμπλεξ σας γαμώ, για Έλληνες. Ο Γιωργά… εεε… ο Τζέφ… εεε…&nbsp;</span><strong style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; font-weight: bold; line-height: 20px; text-align: justify;">ο Γιωργάρας είναι τεράστιος</strong><span class="Apple-style-span" style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px; text-align: justify;">. Τέλος... <a href="http://www.tsantiri.gr/nantia-katsarou/de-ftani-pou-pethenoume-feretro-apo-karidia-girevoume.html" target="_blank">tsantiri.gr</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-4341750742812359813?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-24866158790585912442011-11-06T05:02:00.000+02:002011-11-06T05:02:58.206+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tsantiri.gr/wp-content/media/2011/03/tsolias-300x225.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.tsantiri.gr/wp-content/media/2011/03/tsolias-300x225.jpg" /></a></div><strong style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; font-weight: bold; line-height: 20px; text-align: justify;">Τι περιμένατε, βρε αγάπες μου;</strong><span class="Apple-style-span" style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">&nbsp;Να γίνονται όλα ανώδυνα τη στιγμή που μας φορτώσατε ζόρια; Να καμαρώνετε τους μαθητές που παρελαύνουν και την ίδια στιγμή να γίνονται συγχωνεύσεις σχολείων χωρίς καμία αντίδραση; Ναι καλιέ. Δεν τρέχει τίποτα. Όλα καλά. Συνεχίστε έτσι και θα παίξουμε κι εμείς το παιχνίδι σας. Θα συνεχίσουμε να σας χειροκροτούμε. Και θα σας πλησιάζουμε να σας σφίξουμε το χέρι. Όπως κάποτε. Προεκλογικά.&nbsp;</span><strong style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; font-weight: bold; line-height: 20px; text-align: justify;">Ωραίες, αξέχαστες εποχές</strong><span class="Apple-style-span" style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px; text-align: justify;">... <a href="http://www.tsantiri.gr/nantia-katsarou/kali-archi-ke-is-agriotera.html" target="_blank">tsantiri.gr</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-2486615879058591244?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-38391206623233444502011-11-06T04:57:00.000+02:002011-11-06T04:57:37.906+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">Πάνε οι εποχές που όταν πέθαινε κάποιος σπουδαίος πολιτικός άνδρας (ή και γυναίκα, δεν κάνουμε διακρίσεις) εξέφραζε τη θλίψη του και θρηνούσε ο λαός. Τώρα</span><strong style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; font-weight: bold; line-height: 20px; text-align: justify;">μόνο η πολιτική ηγεσία</strong><span class="Apple-style-span" style="background-color: #fffbf9; color: #504d4d; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px; text-align: justify;">&nbsp;(σύσσωμη πάντα) κάνει κάτι τέτοια. Πάνε οι εποχές που τα λαϊκά προσκυνήματα κρατούσαν μια βδομάδα. Στην εποχή που το προσκύνημα (και το στήσιμο) το κάνει και πάλι η πολιτική ηγεσία στα μεγάλα αφεντικά, ο λαός δεν έχει καμία διάθεση για τέτοια...</span>&nbsp;&nbsp;<a href="http://www.tsantiri.gr/nantia-katsarou/me-tin-anochi-mas-ikos-anochis-giname.html" target="_blank">tsantiri.gr</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-3839120662323344450?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-1830053340233776842011-11-05T05:55:00.000+02:002011-11-05T05:55:40.389+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/11/kolonaki.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/11/kolonaki.jpg" width="320" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #222222; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px;">Τον τελευταίο καιρό, προτιμώ για βόλτες με καφέδες τις περιοχές γύρω από Πλάκα και Μοναστηράκι (εκτός από το χωριό μου, τα Εξάρχεια). Νιώθω γνήσια Αθηναία σε κείνα τα μέρη. Κι όχι επειδή είναι γεμάτα τουρίστες. Μύθος. Αν εξαιρέσουμε ένα πολύ μικρό ποσοστό τουριστικών μαγαζιών με γκρικ συρτάκι και γκρικ σουβλάκι, όλα τα άλλα απευθύνονται σε όλους τους άλλους. Χωρίς γραφικότητα, αλλά με στυλ.... <a href="http://www.travelvoice.gr/pedilo-me-kaltsa-i-geitonas-sto-diplano-trapezi/" target="_blank">travelvoice.gr</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-183005334023377684?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-7848988369979278072011-11-05T05:49:00.000+02:002011-11-05T05:49:05.777+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/10/DSC00089.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="249" src="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/10/DSC00089.jpg" width="320" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #222222; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px;">Πριν από λίγους μήνες μετακόμισα σε ένα χαριτωμένο διαμέρισμα, το οποίο ωστόσο έχει ένα μικρό ελάττωμα: Βλέπει σε ακάλυπτο. Όταν το έκλεισα, δεν ήξερα με τι γείτονες έχω να κάνω. Φαντάστηκα ότι βρίσκομαι σε μια ήσυχη και πολιτισμένη γειτονιά, χωρίς κάγκουρες. Μετά κατάλαβα το λάθος μου. Όταν άρχισα να ξυπνάω από το χάραμα με καψουροτράγουδα, καυγάδες, ουρλιαχτά και υστερίες... <a href="http://www.travelvoice.gr/vathies-anases-kai-anastenagmoi/" target="_blank">travelvoice.gr</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-784898836997927807?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-85925486749509170052011-11-05T05:44:00.000+02:002011-11-05T05:44:53.849+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/10/coffee_beans-300x224.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/10/coffee_beans-300x224.jpg" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #222222; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px;">Φθινοπώριασε. Και, δεν ξέρω εσείς τι κάνετε, αλλά εγώ τους έκοψα τους κρύους τους καφέδες. Τώρα νιώθω περισσότερο φυσιολογική και λιγότερο Ελληνίδα... <a href="http://www.travelvoice.gr/den-prolavaino-na-gyriso-to-flitzani/" target="_blank">travelvoice.gr</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-8592548674950917005?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-37509144411554062012011-11-05T05:40:00.000+02:002011-11-05T05:40:44.414+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/09/%CE%98%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CF%8C-%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%B5%CE%BC%CE%AC.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/09/%CE%98%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CF%8C-%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%B5%CE%BC%CE%AC.jpg" width="320" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #222222; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px;">Ανάμεσα στις αγαπημένες μου βόλτες στην Αθήνα είναι αυτή στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Εκεί ήταν το πρώτο ξάφνιασμα. Κάποιοι είχαν στρωθεί και κάτι έβλεπαν σε μια οθόνη. «Κάτι καλλιτεχνικό παίζει εδώ» σκέφτηκα η φιλότεχνη (συν περίεργη) και πλησίασα. Προφανώς δεν ήταν και πολλοί αυτοί που είχαν τη δική μου περιέργεια (και την αγάπη για την τέχνη, βεβαίως) κι έτσι με καλοδέχτηκαν. Μόνο κόκκινο χαλί για να πατήσω δεν έστρωσαν. Ένα μαξιλαράκι πάντως, το πήρα... <a href="http://www.travelvoice.gr/%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%B1-%CE%BA%CE%B9-%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%B7%CE%BA%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%AD%CF%87%CE%BD%CE%B7-%CE%B8%CE%B1-%CE%B2%CF%81%CE%B5/" target="_blank">travelvoice.gr</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-3750914441155406201?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-2420214764599633502011-11-05T05:36:00.000+02:002011-11-05T05:36:16.016+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/08/100_0598a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/08/100_0598a.jpg" width="320" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #222222; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px;">Κοίτα να δεις τι γίνεται εκεί που δεν το περιμένεις. Ανάδειξη αρχαιολογικού χώρου και ενοποίηση της Ακαδημίας Πλάτωνος, αποφάσισε το ΚΑΣ. Ναι, εκείνη η περιοχή, ανάμεσα Κολωνό και Βοτανικό, έχει κάτι να δείξει. Κι αν ο Βοτανικός είχε έναν μάγκα που τον κάνανε και τραγούδι, η περιοχή για την οποία μιλάμε, έχει αρχαιολογικό χώρο. Μην πας ακόμη να δεις τι είναι. Δε θα βγάλεις άκρη... <a href="http://www.travelvoice.gr/volta-stin-akadimia-platonos/" target="_blank">travelvoice.gr</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-242021476459963350?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-46172378031771926182011-11-05T05:28:00.000+02:002011-11-05T05:28:56.516+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/08/likavittos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="193" src="http://www.travelvoice.gr/wp-content/uploads/2011/08/likavittos.jpg" width="320" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #222222; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px;">Πάνω απ’ όλα, ο Έλληνας κουβαλάει πολιτισμό. Φταίνε και τα γονίδια. Τόσες χιλιάδες χρόνια, δε λέμε ν’ αλλάξουμε. Φαίνεται στη συμπεριφορά μας αυτό. Στον τρόπο που μιλάμε, στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους γύρω μας, στον τρόπο που ακούμε τη μουσική μας (αλλά και στη μουσική που ακούμε), στον τρόπο που πετάμε τα σκουπίδια μας... <a href="http://www.travelvoice.gr/oxi-skoupidia-oxi-plastika/" target="_blank">travelvoice.gr</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-4617237803177192618?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-55439556678102228142011-11-02T20:51:00.001+02:002011-11-03T18:49:45.044+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-n5G8hrrBttk/TrGQ8yKJXJI/AAAAAAAAAUk/4x81fDWAi_A/s1600/17_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-n5G8hrrBttk/TrGQ8yKJXJI/AAAAAAAAAUk/4x81fDWAi_A/s320/17_2.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal">Πέρασε καιρός χωρίς να δώσω τις πολύτιμες συμβουλές μου και φοβάμαι πως θα κάνεις πάλι του κεφαλιού σου, άρα εγγυημένη αποτυχία στις γκομενοδουλειές σου, φίλη μου αγαπημένη. Δε θα κάνω εισαγωγή και άλλες άχρηστες κινήσεις, γιατί ξέρω, δεν έχεις καιρό για χάσιμο. Μέχρι τα 30 πρέπει να καλοπαντρευτείς. Θα μπω κατευθείαν στο ψητό κι εσύ θα ακολουθήσεις τα σωστά βήματα για να τυλίξεις τα θύματα. Ασφαλώς, προσέχουμε τι είδους θύμα θα τυλίξουμε. Πριν από κάθε προσπάθεια, φροντίζουμε να μαθαίνουμε επάγγελμα, προοπτικές, οικονομική κατάσταση, σε τι σπίτι μένει, με τι αυτοκίνητο κυκλοφορεί. Οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν ξοδεύουμε χρόνο και ενέργεια για τον κάθε φτωχάντζα.</div><ol start="1" style="margin-top: 0cm;" type="1"><li class="MsoNormal"><b>Ο άντρας πρέπει να σε ξέρει από τη μέση και κάτω. </b>Μην εκφράζεις τις σκέψεις σου, τις ανησυχίες σου, τις αγωνίες σου, τους προβληματισμούς σου. Μόνο τα προβλήματα τύπου «φοβάμαι τις νύχτες μόνη» και τέτοια. Μη δώσεις ποτέ ψυχή. Δώσε ψίχουλα. Και να δεις που θα κάνει τα πάντα για να πάρει κάτι παραπάνω.</li><li class="MsoNormal"><b>Δεν κάνουμε σεξ στο πρώτο ραντεβού.</b> Ναι μεν πρέπει να σε ξέρει από τη μέση και κάτω, αλλά για να δει αυτό το κάτω, άσε να περάσει καιρός. Μη σε περάσει και για τσούλα. Άσε να παίξει με το πουλί του αρκετά πριν του κάτσεις, για να εκτιμήσει το πολυτιμότερο πράγμα που έχεις να του δώσεις. (Επειδή ανέφερα πιο πάνω ότι δε θα του δώσεις ψυχή, αντιλαμβάνεσαι ότι το πολυτιμότερο πράγμα που απομένει να πάρει από σένα είναι το μουνί). Στο μεταξύ, όσο θα του το στερείς, άμα λυσσάς να γαμηθείς, κάνε καμιά ξεπέτα. Ξέρεις εσύ.</li><li class="MsoNormal"><b>Είσαι μια γυναίκα που χρειάζεται προστασία.</b> Κάνε τον να νιώσει χρήσιμος. Είσαι μια γυναίκα αδύναμη και απροστάτευτη. Δεν είσαι αγωνίστρια. Δεν μπορείς μόνη σου. Χρειάζεσαι κάποιον να σε στηρίζει. Δεν μπορείς να πας μόνη σου ούτε για κατούρημα. Χρειάζεσαι τη συμβουλή του για το παραμικρό. Για όλα τα μικρά της ζωής σου. Τα μεγάλα (ιδέες, αξίες κλπ) φρόντισε να τα ξεφορτωθείς.</li><li class="MsoNormal"><b>Είσαι μια γατούλα. </b>Δε θα μιλάς. Θα νιαουρίζεις. Στο στυλ «έεεεελα μωρέ μπούμπη μου, πάααααρε μου γλειφιτζούριιιιι». Θα σου το παίρνει και θα το γλείφεις με νάζι, πεταρίζοντας συγχρόνως τα βλέφαρα με τσαχπινιά. Εδώ να σημειώσω ότι θα γλείφεις μόνο γλειφιτζούρια. Οι πίπες απαγορεύονται (μη σε περάσει και για τσούλα). Μετά το γάμο, που δε θα αργήσει να έρθει. Νιάου.</li><li class="MsoNormal"><b>Γίνε πολύτιμη.</b> Από το πρώτο ραντεβού, απόδειξε την αξία σου. Δε θα πάτε για μπίρα στο καφενείο της Ναυαρίνου στα Εξάρχεια που είναι τζάμπα πράμα. Διάλεξε εσύ το ακριβό ρεστοράν που θα τον μαδήσεις και πάρε ό,τι πιο ακριβό διαθέτει ο κατάλογος. Είσαι καλομαθημένη εσύ. (Εννοείται ότι δεν κουβαλάς μαζί σου χρήματα). Ζήτα του να σε πάει σε πίστα με μεγάλο όνομα, πριν περάσει εβδομάδα και πριν του δώσεις μουνί, εννοείται. Πρώτη φορά, θα του κάτσεις για να εκφράσεις τη χαρά σου όταν σου κάνει δώρο το <span lang="EN-US">LV</span><span lang="EN-US"> </span>τσαντό που πάντα ονειρευόσουν.</li><li class="MsoNormal"><b>Την ακούς τη μαμά σου. </b>Ξέρω. Δε σου είπα και κάτι καινούργιο. Όλα αυτά, το ξέρω, σου τα λέει κι η μαμά σου κι εσύ, αντιδραστική σκατούλα, δεν την ακούς, έτσι για να της τη σπάσεις. Θα την ακούς και θα του το δηλώσεις κιόλας. Θα μιλάς μαζί της στο τηλέφωνο, όσο είστε μαζί και θα λες συνέχεια «ναι μαμά». Θα καταλάβει ότι είσαι κορίτσι από σπίτι και για σπίτι. Το οποίο σύντομα θα ανοίξει μαζί σου.</li><li class="MsoNormal"><b>Είσαι και νοικοκυροκόριτσο. </b>Πας στο σπίτι του και βάζεις φασίνα. (Δες πώς τα κάνει η μαμά σου για να μαθαίνεις). Τον καλείς στο σπίτι σου και του κάνεις το τραπέζι. Μη διανοηθείς να μαγειρέψεις. Κάνε μια παραγγελιά τα καλύτερα απ’ έξω (όχι σουβλάκια, μαρή) και ισχυρίσου ότι τα έφτιαξες όοοοολα με τα χεράκια σου, η προκομμένη. Η μαμά σου σού τα έμαθε τα κόλπα της κουζίνας.</li><li class="MsoNormal"><b>Μιλήστε σοβαρά για τη σχέση σας.</b> Αυτό είναι κάτι που δεν αρέσει στους άντρες. Αλλά συγχρόνως τους κάνει να νιώθουν υπεύθυνοι. Έχουν μάθει από την οικογένειά τους ότι η γυναίκα θέλει συνέχεια να αναλύει διάφορα και ο άντρας δε θέλει να ακούσει. Νιώθει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Χώρια ότι του θυμίζεις τη μάνα του, γι’ αυτό θα σ’ αγαπήσει.</li><li class="MsoNormal"><b>Σοβαρότητα, σοβαρότητα και σοβαρότητα.</b> Να φροντίζεις να του υπενθυμίζεις ότι πρέπει να είναι σοβαρός. Οι καφρίλες που κάνει με τους φίλους του, δείχνουν ανωριμότητα. Κι εσένα δε σου ταιριάζει αυτό. Είσαι σοβαρή κοπέλα εσύ κι αυτός δεν είναι άξιος να σταθεί δίπλα σου με τόση έλλειψη σοβαρότητας. Μην ξεχνάς να ξινίζεις τη μούρη σου κάθε φορά που μιλάει για τις μαλακίες που κάνει με τους φίλους του. Θα τις κόψει. Και τις μαλακίες και τους φίλους. Μόνο δικός σου θα είναι. Του χεριού σου.</li><li class="MsoNormal"><b>Ω! Πόσο ασφαλής νιώθεις μαζί του!</b> Αυτό θέλεις. Ασφάλεια. Κι αυτός έτσι έχει μάθει. Ότι ο άντρας παρέχει ασφάλεια στη γυναίκα. Τον έκανες να νιώσει άντρας. Τον έχεις. Καλά στέφανα.</li></ol><div class="MsoNormal" style="margin-left: 18.0pt;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-5543955667810222814?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-79331323526185223672011-09-22T13:04:00.002+03:002011-09-22T13:22:35.085+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ZoNZ0_l8YZU/Swu4XwvBKnI/AAAAAAAAACQ/Aih16iqR_RA/s1600/DSC00832.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-ZoNZ0_l8YZU/Swu4XwvBKnI/AAAAAAAAACQ/Aih16iqR_RA/s320/DSC00832.JPG" width="320" /></a></div><div><br /></div><div>Για όσους νομίζουν ότι το να εκτίθεσαι είναι απλή υπόθεση, έχω απόδειξη του αντίθετου. Άμα τους χωθείς λίγο παραπάνω, δε θα ησυχάσουν άμα δε σου γαμήσουν την ψυχολογία, οι άρρωστες ψυχές.</div>Έλαβα ένα αηδιαστικό μήνυμα στο φέισμπουκ. Κι αναρωτιέμαι πόσο μικροτσούτσουνος παίζει να είναι κάποιος που κάθεται στις 4 το πρωί να ξεράσει τη χολή του, κάνοντας ανάλυση στην κάθε μου λέξη. Όποιος δε γουστάρει κάτι, δεν το διαβάζει. Αυτό κάνω εγώ. Κάποιοι θέλουν να ξοδέψουν χρόνο πουλώντας ξυπνηλίκι ή ξερνώντας χολή και σκατά. Χώρια ότι εκείνη την ώρα, ο φυσιολογικός ο άνθρωπος, άμα δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει (διασκέδαση, σεξ) κοιμάται. Όμως ο αρχίδης δείχνει την αρχιδιά του όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας.<br /><div>Και ο λειψαρχίδης σε μπλοκάρει αμέσως μετά την αποστολή των σκατών του. Εκτός κι αν το προφίλ του είναι ψεύτικο. Γιατί εμένα αυτά μου θυμίζουν μια παλιά φίλη. Άρρωστη.</div><div>Πάρε κόσμε να γελάσεις:<br /><br /><br /><div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 11px; line-height: 14px;"><strong><span title="">Δημήτρης Παπαδημητρίου</span></strong></span></div><div><div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"></span><br /><div><ul class="uiList body contentListWidth" style="list-style-type: none; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 2px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><li class="uiListItem uiListVerticalItemBorder" style="border-bottom-width: 0px; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-top-width: 0px; display: block;"><div class="content noh" id="id.251617511547496" style="font-size: 11px; line-height: 14px; overflow-x: hidden; overflow-y: hidden; padding-bottom: 1px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 2px; width: 350px; word-wrap: break-word;"><div style="display: inline;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Είδα στο ιστολόγιό σου την εξής φράση και απόρρησα!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">"Και να δηλώσω ότι όποιος/όποια καριόλης/καριόλα, επιχειρήσει να σπάσει καρύδια με ξένο πούτσο, του έχω γαμήσει τη μάνα και δεν το ξέρει."</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Kατά τα λεγόμενα σου, ο ξένος πούτσος είναι αυτά που γράφεις γιατί όντως είναι για τον πούτσο!! Και επειδή τα γράφεις εσύ, μάλλον θα 'σαι κι εσύ πούτσος!!!;)</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Οπότε, οι μαλακίες στο blog σου είναι αυτές που σπάνε καρύδια σε άλλα blogs!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Τώρα, το πώς είναι δυνατόν να έχουν ήδη γαμηθεί ταυτοχρόνως οι μάνες όλων όσων των δεκάδων ή και εκατοντάδων άτομων που έχουν αντιγράψει κρυφά τα λεγόμενά σου, παραμένει μέχρι σήμερα ανεξήγητο!!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Είναι σαν να λες σε κάποιον δίπλα σου, που τον απειλείς:</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">&lt;&lt;Άμα πεις τίποτα σε κανέναν, σου 'χω κλέψει (παλιά) το μηχανάκι και δεν το ξέρεις!!&gt;&gt;!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Πραγματικά, είναι ηλίου φαεινότερον ότι έχεις σχεδόν τ' ακατόλογιστο και προσπαθείς μάταια να πεις κάτι, που τελικά βγαίνει πάντα άτοπο!!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Για να μιλήσω λοιπόν κι εγώ στη δική σου γλώσσα και με τη δική σου, ας το πούμε, λογική!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">(Σημ.: Αν και στη δική σου περίπτωση, δεν υπάρχει ούτε λογική, ούτε "Ας το πούμε" λόγική hahahaha!!!)</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Δεν ξέρω αν το συνειδητοποιείς αλλά, από όλα όσα έχεις γράψει, φαίνεται ότι πολύ απλά είσαι γεμάτη ανασφάλειες και κυρίως... χεζεσαι να πας να κάνεις ένα τέστ νοημοσύνης, μπας και βγεις ανάπηρο!!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Και κρύβεσαι διακριτικά πίσω την ακατάσχετη πληθώρα λέξεων και φράσεων για να τσιμπίσουν οι άλλοι αλλά και για να σπάσεις τη μονοτονία και να ξεδώσεις!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Ξέρεις πόσοι καταπιεσμένοι ή αλλοπαρμένοι στον κόσμο, με χαμηλό δείκτη ευφυίας, έχουν γράψει βιβλία και πολύ περισσότερα από σένα???</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Μιλάμε για μεγάλο ζώον στην κυριολεξία!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Κλασική γυναικουλίστικη ανοησία!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Πας στα κουτουρού, βάζεις διάφορες λέξεις στο κουφιοκέφαλό σου, τις πλάθεις και μετά πετάς τις ασυναρτησίες σου με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνονται εμπεριστατωμένες!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Και μετά από αυτό "το μηχανισμό μετατροπής των μαλακιών σου σε γνώμες ειδικού", έχεις τάχα και την ψευδαίσθηση ότι έβγαλες και συμπέρασμα!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Κι ενώ είναι άσχετες μεταξύ τους οι προκείμενες, έτσι όπως τις κολλάς, σου φαίνονται απολύτως λογικές, πράγμα που δείχνει ότι είσαι για πολύ φούσκο!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Γι'αυτό άλλη φορά να μην πετάγεσαι σαν την κλανίτσα και ΠΡΩΤΑ ΑΠ'ΟΛΑ να κοιτάς τη σκατόφατσα σου στον καθρέπτη και τις δικιές σου ατασθαλίες.(μάλλον είναι πάμπολλες!!)</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Είναι κρίμα να βλέπεις αξιόλογους, έξυπνους και μορφωμένους ανθρώπους να φέυγουν από τη χώρα και άρα, να καθορίζεται η τύχη της από κάτι τέτοια υποκείμενα...</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Κάτσε εσύ να ζεις μεσ'στα περιοδικά, τις μάσκαρες, τα ρουχαλάκια, τα κραγιονάκια, τα παπουτσάκια και τα γατάκια.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Ζήσε μαζί με άλλα τέτοια τσόκαρα στο συννεφάκι σου!!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Ειλικρινά, δεν ξέρω αν πρέπει να γελάω ή να κλάψω με αυτή την θλιβερή κατάντια που βλέπω...</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Υ.Γ. Οι βρισιές και ο τρόπος που γράφεις δεν είναι τίποτα μπροστά στη βλακεία που σε δέρνει εκ γενετής και εξ ανατροφής!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Γι'αυτό, μην αναρτάς αλλά τέτοια πόστ.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Είναι κρίμα να βρωμίζεις με τη βλακεία σου τους ιστοχώρους.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Μη μας το κάνεις και υπόνομο σαν το μυαλό σου!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">ΟΚ, ΒΩΘΡΙΤΣΑ???</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">ΑΝΤΕ ΣΤΑ ΤΣΑΚΙΔΙΑ ΤΩΡΑ...</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΦΑΕ ΚΑΜΙΑ ΚΡΕΜΟΥΛΑ ΝΑ ΚΑΡΔΑΜΩΣΕΙΣ...</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΟΙ ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΣΤΟ... "ΔΡΟΜΟΚΑΤΕΙΟ", ΟΠΟΥ ΠΑΝΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΛΑ... "ΠΑΙΔΑΚΙΑ" ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥΣ... "ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ", ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΧΘΟΥΝ ΚΑΙ... "ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ" ΚΑΙ... "ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ"!!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">Α, ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">ΚΑΘΟΛΟΥ ΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ!!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;">ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΟΥ...</span></div></div><div class="content noh" id="id.251617511547496" style="font-size: 11px; line-height: 14px; overflow-x: hidden; overflow-y: hidden; padding-bottom: 1px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 2px; width: 350px; word-wrap: break-word;"><div style="display: inline;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"><br /></span></div></div><div class="content noh" id="id.251617511547496" style="overflow-x: hidden; overflow-y: hidden; padding-bottom: 1px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 2px; width: 350px; word-wrap: break-word;"></div></li></ul></div></div></div><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white;">Και απαντώ: Οι δικοί μου φίλοι είναι παντού. Ασχολούνται μαζί μου και ασχολούμαι μαζί τους με τρόπο που με κάνει να μην ασχολούμαι με ξεκατινιάσματα. Οι δικοί σου φίλοι, πού στης μάνας σου τον κώλο βρίσκονται και δεν ασχολούνται μαζί σου, να σε μαζέψουν; Σ' ευχαριστώ μικροτσούτσουνε ή στεγνομούνα, ό,τι σκατά κρύβεται πίσω από το κρυφό σου προφίλ, που ασχολήθηκες κι εσύ μαζί μου και με πρόσεξες κι έβγαλες και συμπεράσματα για μένα και τη ζωή μου. Δεν το είχα ανάγκη, αλλά δε μου βγήκε και σε κακό. Κάνε και λίγο σεξ τώρα. Γιατί όταν έχεις γεμάτο μουνί (ή κώλο, ό,τι προτιμάς) έχεις και ζωή γεμάτη. Και δεν ψάχνεσαι. Και δεν ασχολείσαι με τους άλλους. Στην ανάγκη, πλήρωσε, αν δε σου κάθονται.</span></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 11px; line-height: 14px;"><b><br /></b></span></span></div><div><div><div><ul class="uiList body contentListWidth" style="list-style-type: none; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 2px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px;"> </span></ul></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-7933132352618522367?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-5921177266693624322011-09-19T20:09:00.001+03:002011-11-03T18:49:45.045+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ZoNZ0_l8YZU/Swu4XwvBKnI/AAAAAAAAACQ/Aih16iqR_RA/s1600/DSC00832.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-ZoNZ0_l8YZU/Swu4XwvBKnI/AAAAAAAAACQ/Aih16iqR_RA/s320/DSC00832.JPG" width="320" /></a></div><div><br /></div>Εντάξει. Το χέσιμο το λέω χέσιμο και όχι αφόδευση, εκκένωση, ξαλάφρωμα ή όπως σκατά θα μπορούσα να το πω για να φανώ ευγενής. Χέστηκα για το αν θα φανώ ευγενής.<br /><div>Άλλο είναι το θέμα. Όλοι νομίζουν ότι είμαι ένας άνθρωπος που βρίζει. Ακόμα κι η μάνα μου, όταν διάβασε το βιβλίο μου, ταράχτηκε. Τζάμπα πήγαν τα γαλλικά και το πιάνο, σκέφτηκε.</div><div>Όχι. Δε βρίζω για να βρίσω. Είμαι πραγματικά ευγενής. Με το σεις και με το σας. Δηλαδή, μπορώ να πω "έχετε την ευγενή καλοσύνη να φάτε έναν κουβά σκατά;" ή με απεριόριστη συμπάθεια και σεβασμό προς το συνομιλητή μου, να πω τη λέξη "κώλος". Γιατί αυτή είναι η λέξη που εκφράζει αυτό που θέλω να πω.</div><div>Δεν είμαι ο τύπος που θα πει το "άντε ρε μαλάκα". Αν όμως εντοπίσω το μαλάκα, θα τον ξεμπροστιάσω. Και θα τον στολίσω κανονικά.</div><div>Καμιά φορά, χρησιμοποιώ τα μπινελίκια για να ταράξω όσους ταράζονται με τις λέξεις, αλλά οι πράξεις τους (που γίνονται πάντα στη ζούλα) είναι πιο χυδαίες από αυτό που τους πετάω στα μούτρα. Κι απολαμβάνω την ταραχή που τους προκαλεί η υποκρισία τους.</div><div>Έλεγε ο Ηλίας Πετρόπουλος: "Πάντοτε μιλάω από μνήμης και τίποτα δεν καταφέρνω να αποδείξω. Ωστόσο, νιώθω πως οι αναγνώστες μου εξαγριώνονται από τις κακές λέξεις. Γι' αυτό, εφεξής, θα χρησιμοποιώ υποκοριστικά: μουνάκι, κωλοτρυπιδούλα, ψωλίτσα κτλ. Οι μινατούρες, ανέκαθεν ήσαν προτιμητέες και αποδεκτές". Συμφωνώ για τις μινιατούρες, τους χαμηλούς τους τόνους και τα νιαουρίσματά τους. Αλλά ελάχιστα τις εκτιμώ. Και δε θα γίνω μια απ' αυτές. Κι ας μην είμαι αποδεκτή.</div><div>Κυρίως χρησιμοποιώ μπινελίκια για να κάνω λεπτομερείς περιγραφές, χωρίς πολλά λόγια. Εδώ μπορεί και μια μινιατούρα να κάνει τη δουλειά της. Για να γίνω αντιληπτή, ας πάρω μια λέξη: Αρχίδι. Δεν αποκαλώ τον άλλον "αρχίδι". Δε μου φταίει σε τίποτα ο αδένας αυτός. Θα τον αποκαλέσω όμως "αρχιδάκι" για να δείξω ότι πρόκειται για κάποιον ασήμαντο που φέρεται άσχημα.&nbsp;</div><div>Θα χρησιμοποιήσω χαρακτηρισμούς ανάλογα με το φύλο: "Αρχίδης" και αρχίδω". Για να δείξω ότι πρόκειται για κάποιον που τα καταφέρνει μια χαρά να φερθεί άσχημα. Που είναι κωλοχαρακτήρας από τη φύση του. Από την άλλη, θα χρησιμοποιήσω τη λέξη "αρχιδάτος" για να μιλήσω για τον ξηγημένο, που τιμάει αυτά που κουβαλάει.&nbsp;</div><div>Η κατηγορία αυτή, ξέρουμε ότι βρίσκεται υπό εξαφάνιση. Έτσι έκαναν την εμφάνισή τους και οι "αρχιδάτες" που καλύπτουν το κενό. Όλοι ξέρουμε ότι μια γυναίκα δεν έχει αρχίδια από τη φύση της. Τα αποκτάει όμως από ανάγκη. Δεν μπορώ να την πω "μουνάτη" γιατί είναι ούτως ή άλλως.</div><div>Τέλος, θα χρησιμοποιήσω τη λέξη "αρχιδιά" για να χαρακτηρίσω τον ασήμαντο, τον τελευταίο, τον τίποτα. Για κάτι ευτελές, χωρίς αξία και λόγο ύπαρξης.&nbsp;</div><div>Μη μου ξαναπεί λοιπόν κανείς ότι ρίχνω μπινελίκια, γιατί θα τον μπινελικώσω. Είναι λέξεις γεμάτες ουσία που μας απαλλάσσουν από κουραστικές και ανούσιες περιγραφές.</div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-592117726669362432?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-68802124901927384742011-09-17T20:51:00.001+03:002011-09-17T21:02:00.846+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-e0TlpWc2csE/TnTdwgDvy4I/AAAAAAAAAUg/TGQn8-WbibM/s1600/aloe1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="192" src="http://3.bp.blogspot.com/-e0TlpWc2csE/TnTdwgDvy4I/AAAAAAAAAUg/TGQn8-WbibM/s320/aloe1.jpg" width="320" /></a></div><br />...φωτογραφία. Και να πείθει. Ότι εγώ τώρα ζω μια τρελή χαρά και μια ευτυχία. Ή ότι εγώ είμαι πολύ σκεπτόμενο άτομο (κι έχω ακουμπήσει το χέρι στο πηγούνι. Ή ότι έχω θυμώσει κι έχω οργιστεί. Ή ότι η σκύλα δαγκώνει. Ή ότι έχω μια θλίψη στο βλέμμα. Και μετά θα τη βάλω στο φέισμπουκ.<br />Το έχω παίξει κι εγώ αυτό το παιχνίδι. Για πλάκα. Για να είμαι έτσι, να είμαι και αλλιώς. Αλλά κοντά στην πλάκα, βρίσκεις και το βλάκα. Που θα μπει να σχολιάσει.<br />Κάποτε, ένας τέτοιος βλάκας πήγε να με πλησιάσει με τέτοιον τρόπο. "Γιατί τόσο σοβαρή;" ήταν η ερώτηση που έκανε και ποτέ δεν πήρε απάντηση και αγνόησα και την ύπαρξή του. Απαντάω μόνο σε έξυπνα και ευγενικά μηνύματα. Απαντάω και σε εξυπνακίστικα για να τους στείλω από κει που ήρθαν. Αλλά σε βλακώδη μηνύματα δεν απαντάω ποτέ. Έχουμε και δουλειές. Αργότερα, αυτός ο βλάκας έστειλε μια χαριτωμενιά και του απάντησα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ξεκίνησε και μια ιστορία που κατέληξε άσχημα. Και όταν ανακάλυψα αυτό το βλακώδες μήνυμα, απέκτησα άλλον ένα λόγο για να γίνω έξαλλη με τον εαυτό μου που ασχολήθηκα μαζί του.<br />Τέτοιοι βλάκες κυκλοφορούν πολλοί στο φβ και ψάχνουν τρόπο να ξεκινήσουν μια συζήτηση, μια ιστορία, κάτι, από μια φωτογραφία. Έχει πχ η άλλη το θλιμμένο βλέμμα σε όλες τις φωτογραφίες της. Γούστο της. Ο βλάκας θα σταθεί στην πιο θλιμμένη και θα τη ρωτήσει "Γιατί; Μα γιατί αυτά τα ωραία μάτια να κρύβουν τόση θλίψη;" και η άλλη, αν τσιμπήσει. θα απαντήσει "............" ή ":)" ή ":(" ή δε θα απαντήσει. Σε καμία περίπτωση δε θα το αναλύσει. Δε θέλει να μιλάει γι' αυτό.<br />Αν ο βλάκας δεν τολμήσει να σχολιάσει τη θλίψη, θα βρει ευκαιρία για σχόλιο μόλις βάλει καμιά γελαστή φωτογραφία. "Έτσι, να γελάς πάντα. Σου πάει". Εδώ, παρεμπιπτόντως, θα σχολιάσουν και οι φίλες: "Επιτέλους, βρε αγαπούλα, γέλασες. Κούκλα είσαι. Μία Θεά". Εδώ ο βλάκας θα βρει την ευκαιρία να της μιλήσει. Θα της πει για το ωραίο της χαμόγελο που φώτισε την οθόνη του και ότι φαντάζεται πόσο θα φωτίζει τη ζωή αυτού που βρίσκεται δίπλα της. Μα... κανείς δε βρίσκεται δίπλα της. Γι' αυτό κι αυτή η θλίψη στο βλέμμα. Μην ανησυχείς, κούκλα μου, ο βλάκας είναι εδώ για σένα, έτσι και τολμήσεις να του απαντήσεις. Εκτός κι αν διασκεδάζεις κι εσύ μ' αυτούς.<br />Θα συνεχίσω να βγάζω τέτοιες φωτογραφίες. Η επόμενη λέω να έχει ένα σφίξιμο στα δόντια, ένα σμίξιμο φρυδιών (αν και θα γίνει πιο έντονη εκείνη η γαμημένη η ρυτίδα) ένα ζόρι, ένα σφίξιμο, μια δυσκολία. Να έρχεται ο βλάκας και να με ρωτάει τι ζόρι τραβάω. Και να του απαντάω ότι δεν είναι τίποτα. Από το χέσιμο είναι. Χέστηκα που τον γνώρισα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-6880212490192738474?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-88494939336685253072011-09-06T16:42:00.002+03:002011-09-06T16:42:59.335+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-SXNDJeZQjGQ/Tac8Ck3yGgI/AAAAAAAAASo/XwFTsH5Kwd0/s1600/kopp_cunt.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-SXNDJeZQjGQ/Tac8Ck3yGgI/AAAAAAAAASo/XwFTsH5Kwd0/s320/kopp_cunt.jpg" width="218" /></a></div>"Βρήκα έναν γκόμενο, νέο, ωραίο, περνάμε καλά δυο φορές την εβδομάδα, αλλά εκείνη η γκόμενά του τού 'χει ζαλίσει τ' αρχίδια. Όλη μέρα τηλέφωνο τον παίρνει" μου είπε μια φίλη μου που είχα να τη δω αρκετό καιρό λόγω διακοπών. Προσπαθώ να συνέλθω για να τη ρωτήσω: "Τι τον θέλεις τον γκόμενο με την γκόμενα;" και να μου απαντήσει: "Επειδή δεν έχω χρόνο να αφιερώσω σε άντρα, δε μ' ενδιαφέρει".<br /><div>Εντάξει, σιγά μη θέλει και αποκλειστικότητες, ακόμα δεν τον γνώρισε. Αλλά είναι πολύ φυσιολογικό να τις θελήσει αργότερα, αν προχωρήσει το θέμα. Η φίλη μου όμως, είναι ανώτερος άνθρωπος. Κάνει και τη σύμβουλο σχέσεων, άμα λάχει. Του λέει να κάτσει με την γκόμενά του (την επίσημη ντε) και να βρούνε ποιο είναι το πρόβλημά τους. Γιατί αυτή είναι τόσο καταπιεστική και δεν τον εμπιστεύεται; Γιατί αυτός, στον ένα χρόνο που είναι μαζί, την έχει τρελάνει στο κέρατο και στο ψέμα; (Η φίλη μου είναι η τρίτη γκόμενα με την οποία κεράτωσε την γκόμενά του, την επίσημη ντε).</div><div>Μου περιέγραψε σκηνικά με την επίσημη να τον παίρνει τηλέφωνο κάθε τρεις και λίγο και να τον ρωτάει πού είναι και τι κάνει. Δηλαδή, τι ήθελε να της πει; Ότι είναι με γκόμενα και επιτέλους πηδάει ένα μουνί που δεν είναι ξινό σαν το δικό της; Όχι. Ψέματα της έλεγε: "Είμαι σε ένα επαγγελματικό ραντεβού, αγαπούλα μου. Μόλις ξεμπερδέψω, θα σε πάρω εγώ". "Είμαι με το φίλο μου τον Μπάμπη και κάνουμε καφρίλες, μωρό μου. Θα τον ξεφορτωθώ σύντομα και θα 'ρθω να χωθώ στην αγκαλιά σου, τζουτζουρινιλίνι μου".&nbsp;</div><div>Τρέμει το φυλλοκάρδι του κάθε φορά που συναντιούνται. Μην τύχει και πάρει χαμπάρι η γκόμενα (η επίσημη ντε) ότι ξενοπηδάει και του κάνει τη ζωή κόλαση. Ή μήπως τον χωρίσει και πώς θα ζήσει χωρίς γκρίνια και ξινίλα. Η φίλη μου το αντιμετωπίζει ψύχραιμα. "Εγώ μια χαρά είμαι και δεν έχω να δώσω λογαριασμό σε κανέναν. Αυτός έχει το πρόβλημα".</div><div>Μια νύχτα, αργά, μετά τα μεσάνυχτα, χτύπησε το κινητό της φίλης μου με απόκρυψη. Ήταν αυτή. Πήρε το κινητό του γκόμενού της και το ψαχούλεψε. "ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΤΗΣ ΜΙΛΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΕΡΩ ΕΓΩ;" του είπε. "Αχ, μωρό μου, μην κάνεις έτσι. Είναι η κουμπάρα του μπατζανάκη του ανιψιού της πεθεράς του ξάδερφου του Αλέκου. Δουλεύει στην τράπεζα από την οποία θα πάρουμε το δάνειο να χτίσουμε τη φωλίτσα μας, τσιριπιριπιτσίνι μου".</div><div>Ναι, υπάρχουν κάτι άντρες, με τόσο λίγα αρχίδια, που κάτι τέτοιες γκόμενες τις έχουν, τις παιδεύουν, τους παιδεύουν και στο τέλος τις παντρεύονται. Επειδή ξέρουν ότι βρήκαν ένα κορίτσι για σπίτι. Για να φτιάξουν μαζί μια ευτυχισμένη οικογένεια. Στο μεταξύ, γιατί πριν τις παντρευτούν (αλλά και μετά το γάμο) ψάχνουν περιστασιακές ευτυχίες στα βρακιά άλλων γυναικών, κανείς δεν ξέρει.</div><div>Είπα στη φίλη μου να τον σχολάσει επειγόντως. Αυτοί οι φτωχαρχίδηδες δεν αξίζουν να τους δίνουμε τίποτα. Ένα πήδημα και πολύ τους είναι. Που εγώ δε θα το έδινα ούτε αυτό. Αλλά, αφού έφτασε ως εκεί, ας ήταν ένα και μοναδικό. Και ας ήξερε ότι του έκανε μεγάλη χάρη που του έδωσε την ευκαιρία να πηδήξει μουνί που δεν είναι ξινό. Ένα και να το θυμάται.</div><div>"Ναι, η αλήθεια είναι ότι έπαθε πλάκα την πρώτη φορά" μου είπε η φίλη μου και μ' έκανε ακόμα πιο έξαλλη. Και τώρα τα θέλει όλα. Να έχει και το ξινό και το γλυκό. Να έχει και το κορίτσι για σπίτι και την γκόμενα για τα καλά γαμήσια. Και ποιος είσαι, ρε φίλε; Δεν είσαι καν άντρας. Σκατά είσαι. Και σου αξίζει να τα χάσεις και τα δύο. Το τίποτα αξίζει στα λειψά αρχίδια που κουβαλάς.&nbsp;</div><div>Δε θα άντεχα ποτέ να δώσω το σώμα μου (για την ψυχή μου δεν το συζητώ) σε τέτοιο μαλάκα. Τον άντρα τον θέλω αρχιδάτο. Όποια μορφή κι αν έχει η σχέση μου μαζί του. Γκόμενος με γκόμενα ή σύζυγο που θέλει ξενοπηδήματα επειδή βαρέθηκε το ξινό μουνί, θέλει δυνατή κλωτσιά στα αρχίδια. Έτσι κι αλλιώς, του είναι περιττά.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-8849493933668525307?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-7173856465646438272011-08-31T14:15:00.000+03:002011-08-31T14:15:51.537+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/--hdKTSGIwgI/Tl4WdQJP-dI/AAAAAAAAAUc/j0VGGpAHseU/s1600/100_0671.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/--hdKTSGIwgI/Tl4WdQJP-dI/AAAAAAAAAUc/j0VGGpAHseU/s320/100_0671.JPG" width="320" /></a></div>Τις τελευταίες μέρες ακούω φωνές από το διπλανό, προς ενοικίαση διαμέρισμα. Συνομιλίες υποψηφίων ενοικιαστών με αυτόν που τους το δείχνει. Δεν ξέρω αν είναι ο ιδιοκτήτης ή μεσίτης, αλλά κάνει πολύ καλή δουλειά. Περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τα του διαμερίσματος, της πολυκατοικίας και της γειτονιάς.<br />Με την ευκαιρία, μαθαίνω κι εγώ αυτά που δεν ήξερα. Για παράδειγμα, απέναντι έχει χώρο που φιλοξενούνται πρώην τοξικομανείς που μπήκαν στη φάση αποκατάστασης. Έμαθα ποια είναι και η παραδιπλανή μου, αυτή που όλη μέρα μιλάει στο τηλέφωνο ή μαλώνει με τις κόρες της και, καμιά φορά ρίχνει και λίγο ξύλο για να ξεδώσει.<br />Για μένα δεν έκανε πλήρη περιγραφή. Δεν είχε αρκετές πληροφορίες. Είμαι μια κυρία, καινούργια στην πολυκατοικία. Αν ήξερε κι άλλα, θα ανησυχούσα. Όχι ότι κρατάω και κάτι κρυφό, αλλά θα ένιωθα ότι με παρακολουθεί. Με εντυπωσιάζουν ορισμένοι με τόσα που ξέρουν. Εγώ, τρεις μήνες τώρα, το μόνο που έμαθα είναι ότι έχω κάτι τρελούς γείτονες που όλη μέρα φωνάζουν, έναν που ακούει Μαρινέλλα κάθε απόγευμα, έναν με τη φωνή του Χριστιανόπουλου και κάποιους που ακούνε σκυλάδικα και φλωράδικα. Ποιοι, τι και πώς, ιδέα δεν έχω. Ενώ έπρεπε να περάσουν δυόμισι μήνες, να αλλάξουμε κλειδαριά στην εξώπορτα και να κλειστώ απ' έξω και να χρειαστεί να ψάξω τα κουδούνια, για να ανακαλύψω το όνομα φβ φίλης, η οποία ωστόσο, πάει καιρός που μετακόμισε και με άφησε μόνη σ' αυτό το χάος.<br />Σε κάποια φάση έλεγε για την ήσυχη γειτονιά. Η παραδιπλανή μάλλον έλειπε. Οι απέναντι όμως ήταν στη θέση τους, έτοιμες να υποστηρίξουν το ρόλο τους ως τρελές της γειτονιάς. Η μία άρχισε να ουρλιάζει και η άλλη της έλεγε "σκάσε μωρή". Είπαν κι άλλα, από αυτά που μόνο αυτές καταλάβαιναν.<br />Ο κύριος βγήκε στο μπαλκόνι και ζήτησε ευγενικά να κάνουν λίγη ησυχία. Τον έγραψαν ξέρεις πού. Κι ο υποψήφιος ενοικιαστής, μετά απ' αυτό, νομίζω θα τον γράψει στο ίδιο σημείο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-717385646564643827?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-2497348756619763092011-08-08T19:29:00.003+03:002011-08-08T19:32:16.530+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-iIKg-3YIUiI/TkANL9-F8sI/AAAAAAAAAUQ/u19koD1-_Zo/s1600/194121-orgasm2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-iIKg-3YIUiI/TkANL9-F8sI/AAAAAAAAAUQ/u19koD1-_Zo/s320/194121-orgasm2.jpg" width="320" /></a></div><br />Το έχω αναφέρει πολλές φορές, αλλά λόγω της ημέρας, λόγω της ημέρας λέω, κορίτσια, θα το ξανακάνω θέμα. Μη με ρωτάς, κούκλα μου, τι μέρα είναι. Θ' αρχίσω να ανησυχώ. Μόνο με τους γλυκανάλατους κι ανοργασμικούς Βαλεντίνους ασχολείσαι και με τα γλυκανάλατα κι ανοργασμικά τους αρκουδάκια; Τάραξέ με κι άλλο, μέρα που 'ναι. Παγκόσμια ημέρα οργασμού είναι, για να μη σε παιδεύω άλλο. Πώς λέμε αρκουδάκι; Καμία σχέση.<br />Δε λέω. Και η ρομαντζάδα καλή είναι, αρκεί να μην είναι προγραμματισμένη μόνο για κείνη τη μέρα του Φλεβάρη. Και μια χαρά κολλάει με τον οργασμό. Που, ναι, έχει κι αυτός τη μέρα του, είναι μέσα στον Αύγουστο, γιατί του ταιριάζει το καλοκαίρι. Τουλάχιστον, έτσι αποφάσισε αυτός ο&nbsp;εικαστικός που καθιέρωσε αυτήν τη μέρα. (Μπορώ κι εγώ να καθιερώσω μια παγκόσμια ημέρα; Πολύ θα ήθελα να γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα μπακλαβά).<br />Βέβαια, έχω να προτείνω: Όπως δε λέει να περιμένουμε τη δεκατεσσεροφλεβαριάτικη ρομαντζάδα, έτσι δεν πρέπει να περιμένουμε τον οχταυγουστιάτικο οργασμό. Θα στεγνώσουμε και δε θα τον νιώσουμε. Άσε που άμα δεν είμαστε σε θέση να τον νιώσουμε, θα φτάσουμε στο σημείο να στεγνώσουμε. Φαύλος κύκλος. <br />Και, όπως έχω ξαναπεί, το στεγνό μουνί καταστρέφει τη γυναίκα. Αρχίζει να το ρίχνει στη μόρφωση και σύντομα έρχεται η παραμόρφωση. Άλλες φορές, το ρίχνει στη γυναικοπαρέα με κουτσομπολιό και θάψιμο της μιας στην άλλη. Αν δε βρεθεί ο σωστός υδραυλικός που θα αποκαταστήσει τη βλάβη, η κατάστασή της θα χειροτερέψει. Θα φτάσει στο σημείο να βλέπει υδραυλικό και να φεύγει τρέχοντας. Εκεί, θα χρειαστεί και παρέμβαση ζαχαροπλάστη, διότι, πέρα από την ξηρασία, θα αποκτήσει και ξινίλα. Μουνί στεγνό και ξινό = θάνατος. Και για την κάτοχο και για τους γύρω της.<br />Τώρα βέβαια, μπορεί κάποια να βγει και να μου πει ότι τα πάει καλά με τα μαστορέματα κι ότι άμα πιάσει τον κάβουρα στα χέρια της, κάνει καλύτερη δουλειά από υδραυλικό. Το πιστεύω. Η χειρωνακτική εργασία είναι ένας είδος εκτόνωσης. Για λίγο. Μετά, πάλι σκύλα θα γίνει.<br />Γι' αυτό σας λέω, κόρες. Μέρα που είναι σήμερα, δείτε το σαν αφορμή για να οργανωθείτε. Μην ψάχνετε μόνο για επιτυχία, καλλιέργεια, γαμβρό και ό,τι άλλο σας κρατάει στεγνή και καθαρή. Ψάξτε και για υδραυλικό. Κι όταν τον βρείτε, ανοίξτε του το μυαλό σας, την καρδιά σας και τα πόδια σας και βάλτε τον μέσα. Και νιώστε.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-249734875661976309?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-90287961414315919592011-08-07T23:12:00.000+03:002011-08-07T23:12:47.827+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-myzDYsgZ50o/Tj7xsv6PH0I/AAAAAAAAAUM/p0Xd2x6K_1s/s1600/lemon-slices-300x225.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-myzDYsgZ50o/Tj7xsv6PH0I/AAAAAAAAAUM/p0Xd2x6K_1s/s1600/lemon-slices-300x225.jpg" /></a></div><div><br /></div>Την ανακοπή τη γλίτωσα, αλλά η ανάσα μου κόπηκε όταν το είδα. Το πορσελάνινο δέρμα μου απέκτησε ένα λεκέ από τον ήλιο (μόνο εγώ τον βλέπω, αλλά δεν έχει σημασία) να με το συμπάθιο. Και να φανταστείς ότι δε βγαίνω ούτε για πλάκα χωρίς να βάλω αντηλιακό με δείκτη προστασίας να με το συμπάθιο. Αλλά πού να μείνει κρέμα στο πρόσωπο, όταν ιδρωκοπιέμαι μ' αυτήν τη ζέστη. Είναι κι αυτό το λιπαρό το δέρμα, που να 'ναι καλά ο μπαμπάς, κατά τ' άλλα, που μου το κληροδότησε -κι αυτό και τα πόδια- και δε σταφιδιάζω εύκολα, αλλά με παίρνουν τα ζουμιά και δε μένει τίποτα. Ούτε μακιγιάζ ούτε αντηλιακή.<div>Και να φανταστείς ότι δεν ανήκω στις επικίνδυνες κατηγορίες. Μη με βλέπεις άσπρη. Άμα κάτσω να λιαστώ, θα γίνω σαν την ανιψιά του Γκάντι. Αλλά δεν εκτίθεμαι στον ήλιο. Μπορώ να εκτεθώ παντού και με κάθε τρόπο. Δεν έχω θέμα. Όμως τον ήλιο τον φοβάμαι. Και καλά κάνω, όπως αποδείχτηκε.&nbsp;</div><div>Απορώ με κάποιες που επιδεικνύουν με καμάρι το γκαγκανιασμένο τους δέρμα. Η αφυδάτωση, η ζάρα, το τζατζάλιασμα, η φακίδα κι η πανάδα σε όλο τους το μεγαλείο. Ντιπ γκαβές είναι; Ή εντελώς ηλίθιες; Ή απλώς το θράσος τους έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Μας ρωτάνε αν αντέχουμε να μας πετάνε στα μούτρα την πλάτη τους και τη σταφιδιασμένη μούρη τους;&nbsp;</div><div>Σ' αυτές τις περιπτώσεις, λεκέδες σαν αυτόν που αντίκρισα στο καθαρό μου κούτελο, υπάρχουν σε όλο τους το σώμα. Τους προτείνω, λοιπόν, εκτός από θεραπεία στο μυαλό, να κάνουν και μια θεραπεία για το δέρμα τους. Εγώ θα χρησιμοποιήσω μια μικρή ποσότητα, αυτές ας ξοδέψουν μια σοδειά από τα υλικά που θα χρειαστούν.&nbsp;</div><div>Πρόκειται για μια συνταγή της γιαγιάς, που ευτυχώς τη βρήκα και απέφυγα τη βουτιά στη χλωρίνη, την οποία ωστόσο προτιμώ για να διώξω τις κιτρινίλες από τη νικοτίνη στα δάχτυλα.</div><div>Εδώ χρειαζόμαστε μαϊντανό και λεμόνι. Κι έχουμε δύο συνταγές:</div><div>Ψιλοκόβουμε το μαϊντανό, τον ρίχνουμε σε νερό και το αφήνουμε να κάτσει κάνα δίωρο. Στίβουμε και το λεμόνι, στραγγίζουμε και έχουμε μία ωραιότατη φυσική λευκαντική λοσιόν για τα σημεία του χαλασμένου δέρματος.&nbsp;</div><div>Άμα το έχουμε παραχέσει και, ενώ είδαμε λεκέδες, συνεχίσαμε το τσουρούφλισμα, θα κάνουμε μάσκα με τα ίδια υλικά. Θα τα ρίξουμε στο μούλτι, θα ρίξουμε και λίγη φλούδα λεμονιού για να πήξει και θα την απλώσουμε στο δέρμα. Κι άλλη φορά να προσέχουμε.</div><div>Ήταν μία ευγενική προσφορά του οίκου Κατσγούμαν. Με αγάπη και κατανόηση προς όλους αυτούς που ψάχνουν ένα ανώδυνο και χαλαρό θέμα να διαβάσουν. Είτε γιατί δε θέλουν να χαλάσουν τις διακοπές τους, είτε γιατί δεν καταλαβαίνουν κάτι πιο σύνθετο, είτε επειδή είναι τόσο κάφροι που πάντα είναι έτοιμοι να γαμήσουν το κέρατο αυτού που έγραψε ένα κείμενο που δεν τους βρίσκει σύμφωνους.</div><div>Γιούχου!</div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-9028796141431591959?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-65079094971090911772011-08-05T00:17:00.000+03:002011-08-05T00:17:10.713+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-USsmKwjUvJw/TjsLqi6FJhI/AAAAAAAAAUI/0_LCgLfkqPk/s1600/okra.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-USsmKwjUvJw/TjsLqi6FJhI/AAAAAAAAAUI/0_LCgLfkqPk/s320/okra.jpg" width="320" /></a></div><br />Νοικοκυρούλες μου<br />Τα κόβω τα θέματα που προκαλούν αναστάτωση. Ε, είχα καταντήσει ενοχλητική. Άσε που για να με καταλάβει ο μέσος άνθρωπος, πρέπει να πάει ξανά στην πρώτη δημοτικού. Είναι κι ο ανάδρομος Ερμής, που μέχρι να έρθει στα ίσα του, λέω να ασχολούμαστε με ανώδυνα θεματάκια. Με το νοικοκυριό μας, με την κουζίνα μας, με τα νύχια μας...<br />Τώρα λοιπόν, θα είμαι εδώ και για εσάς. Για να δίνω λύσεις στα προβλήματά σας. Σαν αυτό που έχει να κάνει με το αιώνιο πρόβλημα του τι θα μαγειρέψετε και πώς. Μη νομίζετε ότι επειδή καταπιάνομαι με άλλα θέματα, είμαι καμιά ανοικοκύρευτη. Στην κουζίνα κάνω θαύματα -άμα θέλω. Και θα σας το αποδείξω. Πάρτε μια συνταγή για μπάμιες, προσφορά του οίκου Κατσγούμαν.<br />Ένας τρόπος είναι να καθαρίσετε τις μπάμιες. Σιγά σιγά με το μαχαιράκι, αφαιρείτε το κοτσάνι με προσοχή. Μια λάθος κίνηση μπορεί να γεμίσει τον τόπο μύξα και γλίτσα. Τώρα, αν βαριέστε το εργόχειρο, πάρτε έτοιμες κατεψυγμένες. Για το στραβό το κόψιμο και τις μύξες που θα βρείτε, δεν έχω καμία ευθύνη.<br />Ωστόσο μπορείτε και πάλι να αποφύγετε τη μύξα. Δεν τις κάνετε μπλουμ, αλλά τις σωτάρετε πρώτα. Σε ελαιόλαδο, εννοείται. Μη μου κάνετε τσιπιές με τα λάδια. Το σπορέλαιο είναι αηδία και το πυρηνέλαιο καρκίνος. Όταν μαλακώσουν, προτείνω να τις ρίξετε στο ταψί. Αν προτιμάτε κατσαρόλα, φροντίστε να μην τις ανακατώσετε την ώρα που θα βράζουν, γιατί τη μύξα που αποφύγατε με το προσεκτικό καθάρισμα και το σωτάρισμα, θα τη βρείτε μπροστά σας. Ρίξτε νερό, όσο για να τις καλύψετε, κόψτε και κάνα δυο κρεμμύδια, σκόρδο όσο για να μη λιποθυμάτε εσείς από την υπόταση και οι γύρω σας από την μπόχα, τρίψτε και καμιά ντομάτα, ρίξτε και μαϊντανό και ψήστε το για κάνα μισάωρο. Λέω μισάωρο. Μπορεί και παραπάνω. Κάντε και καμιά δοκιμή, μη βασίζεστε κι απόλυτα σ' αυτά που λέω. Εννοείτε ότι ρίχνουμε αλάτι και πιπέρι. Διαφορετικά, θα φάτε μια αηδία.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-6507909497109091177?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-19076463517128475732011-08-01T23:56:00.000+03:002011-08-01T23:56:04.766+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-8SHjMcIRXJU/TiNoGoSnbjI/AAAAAAAAAUE/X5Xj71N0qBg/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-8SHjMcIRXJU/TiNoGoSnbjI/AAAAAAAAAUE/X5Xj71N0qBg/s1600/images.jpg" /></a></div><div><br /></div>Τόσα χρόνια στην παραγωγή και δεν έφαγα τίποτα μαζί τους. Ούτε μια επιδότηση. Ό,τι έφαγα, το δούλεψα. Η μαλάκω. Τώρα όμως, ως άνεργη, αποφάσισα να μπω κι εγώ στην ομάδα του "μαζί τα φάγαμε". Είμαι αποφασισμένη. Δικαιούμαι επίδομα ανεργίας και θα το πάρω.<div>Η αλήθεια είναι ότι θα προτιμούσα να βγω στην παραγωγή. Αλλά καλοκαιριάτικα, δεν υπάρχουν δουλειές. Άσε που αποφάσισα, μέχρι να τελειώσουν αποζημίωση και επίδομα, θα επιδιώξω να κάνω αυτό που μου αρέσει, μου ταιριάζει και μου αξίζει.</div><div>Βγήκα που λες στη γύρα, να μάσω τα δικαιολογητικά. Τα εύκολα μου ήρθαν πακέτο από την παλιά δουλειά. Κάτι άλλα τα μάζεψα από δω κι από κει και ήρθε η ώρα να ανοίξω λογαριασμό στην εθνική τράπεζα.&nbsp;</div><div>Η έξυπνη, νομίζοντας ότι όλα γίνονται αυτόματα, επειδή έτσι θα λειτουργούσα κι εγώ, ξεκίνησα την Παρασκευή το πρωί για τέτοιες δουλειές. Θα καταθέσω το ενοίκιο στη μια τράπεζα, θα ανοίξω λογαριασμό για τον ΟΑΕΔ κι έτσι όπως μάζεψα τη χαρτούρα μου, θα πάω να τους την παραδώσω. "Κάπου ανάμεσα στο τυχαίο και το μυστήριο, γλιστράει η φαντασία, η ολοκληρωτική ελευθερία του ανθρώπου" έλεγε εκείνη η λατρεία, ο Μπουνιουέλ. Δεν την έχω χάσει και χαίρομαι πολύ γι' αυτό. Η διαπίστωση ότι διατηρώ τη φαντασία μου, ήταν η μόνη μου παρηγοριά όταν ήρθα αντιμέτωπη με την πραγματικότητα.</div><div>Στην εθνική τράπεζα, δεν ανοίγεις λογαριασμό έτσι εύκολα. Ξεκινάς την Παρασκευή και τον έχεις τη Δευτέρα. Πρέπει να έχεις εκκαθαριστικό. Όχι, δεν τους κάνει το αντίγραφο της φορολογικής σου δήλωσης. Το εκκαθαριστικό το ίδιο θέλουν. Γιατί μπορεί να έκανες δήλωση στην εφορία και να έβαλες ψεύτικο ΑΦΜ. Κι εκείνοι θα σου την εκκαθαρίσουν και θα σου δώσουν το κανονικό. Και χέσε το ΑΦΜ. Το κορυφαίο ήταν όταν ανακάλυψαν ότι έχει καταχωρηθεί το όνομά μου στο κατάστημα της Κομοτηνής. Ανήσυχη η υπάλληλος με ρώτησε αν έχω εκεί λογαριασμό. Γιατί ρε παιδιά; Τι έγινε; Α, τίποτα, για λόγους ασφαλείας, θα χρειαστεί να πάρουμε έγκριση να ανοίξουμε καινούργιο λογαριασμό σε άλλο κατάστημα. Και περιμέναμε την έγκριση από την κυρία Παπαράκη. Συγχρόνως ετοιμάζαμε τη σχετική χαρτούρα. Διότι, άμα θέλουν, σου τη δίνουν αυτόματα την έγκριση. Ε, η κυρία Παπαράκη, προφανώς στραβογαμήθηκε και δεν ήθελε. Τηλεφώνησαν, ξανατηλεφώνησαν, τηλεφώνησα κι εγώ στη φίλη μου στην Κομοτηνή, να μιλήσει στον πατέρα της που είναι στην εθνική, να πει στην κυρία Παπαράκη να μη μας γαμάει άλλο τη ζωή.&nbsp;</div><div>Προσπαθούσα όλη μέρα να θυμηθώ τι δουλειά είχα με την εθνική τράπεζα. Την απέφευγα, για να αποφεύγω τις τεράστιες ουρές της. Θυμήθηκα πριν από λίγο. Υπήρχε ένα αυτοκίνητο που πληρώναμε εκεί τις δόσεις και ήταν και το όνομά μου μέσα. Το ποσοστό που είχα στο αυτοκίνητο το άφησα προίκα στον πρώην άντρα μου, μαζί με όλα τ' άλλα όταν έφυγα. Τι να το 'κανα άλλωστε; Πέρα από το ότι δεν ξέρω να οδηγώ, το αυτοκίνητο δεν έχει φτερά -το μόνο που είχα ανάγκη- οπότε έμεινε εκεί κι εγώ βρέθηκα να πληρώνω ακόμα γι' αυτό.</div><div>Τελικά, με τρόπο μαγικό, την πήραμε την έγκριση. Έβαλα τον αριθμό του λογαριασμού μέσα στο φάκελο με τα δικαιολογητικά και ξεκίνησα για τον ΟΑΕΔ. Καταλαβαίνεις ότι βρίσκεσαι στον ΟΑΕΔ από τον κόσμο που βρίσκεται απ' έξω. Τρέμοντας για το τι θα αντιμετωπίσεις, μπαίνεις μέσα. "Να έρθετε αύριο πριν τις 10. Μετά δε δίνουμε νούμερα. Δεν προλαβαίνουμε να εξυπηρετήσουμε".&nbsp;</div><div>Έχουν αγριέψει τα πράγματα. Έχουν μεγαλώσει οι ουρές των ανέργων. Και δεν εξυπηρετούνται. Οι ουρές στήνονται από το χάραμα. Όποιος προλάβει.&nbsp;</div><div>Πρέπει να κάνουν κάτι με τις δημόσιες υπηρεσίες. Αυτοί που κωλοβαράνε σε διάφορες θέσεις που δημιουργήθηκαν για να τους τακτοποιήσουν, να πάνε να βοηθήσουν στον ΟΑΕΔ. Έχει πολλή δουλειά. Τόσοι άνεργοι σ' αυτήν τη χώρα, πρέπει να εξυπηρετηθούν. Κι όταν ξέρεις ότι τους έχεις ήδη γαμήσει τη ζωή, ε, μην τους αναγκάζεις να ολοκληρώσουν με πίπα και κατάποση.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-1907646351712847573?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-85266749122742397822011-07-24T20:55:00.000+03:002011-07-24T20:55:24.345+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-AD7xVGAUVwY/Tcci6PMPnHI/AAAAAAAAqX0/FK9_CkvNpp8/s1600/tromaktiko.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="214" src="http://4.bp.blogspot.com/-AD7xVGAUVwY/Tcci6PMPnHI/AAAAAAAAqX0/FK9_CkvNpp8/s320/tromaktiko.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και αφού έχεις ψηθεί, έχεις βράσει, έχεις λιώσει μέσα στο καμίνι με την απόλυτη άπνοια και τους 50 βαθμούς, αποφασίζεις να πας κάπου με αέρα. Επειδή έχεις περπατήσει και ξαναπερπατήσει τους παραδείσους του κέντρου (το πιστεύω ότι υπάρχουν) λες να κάνεις μια αλλαγή και να κατέβεις στα νότια, να σε φυσήξει θαλασσινός αέρας. </div><div class="MsoNormal">Είναι κι ότι το Σάββατο όλοι φεύγουν στα εξοχικά τους (ακόμη δεν τους τα έφαγε η κρίση) είναι κι ότι πλέον οι μισοί έχουν φύγει για διακοπές (να πάρουν κουράγιο και δύναμη για την επανάσταση) και είναι πιο χαλαρά τα πράγματα εκεί κάτω. Βέβαια, θα μου πεις, αυτοί που συχνάζουν στα νότια, έχουν χεσμένη και την επανάσταση και την κρίση. Κάτι έχουν ακούσει για πάρτι με κατσαρόλες μόνο, αλλά δεν έτυχε να δούνε από κοντά.</div><div class="MsoNormal">Και φτάνεις στο μέρος το εξωτικό με τα πολυτελή παραπήγματα κατά μήκος της παραλίας. Και καταλήγεις σε ένα απ’ αυτά. Παρκάρεις το αμάξι σου στα παρακείμενα τσαΐρια, για να αποφύγεις το νταβατζιλίκι του παρκαδόρου, με κίνδυνο, όταν επιστρέψεις, να έχει καμιά γρατζουνίτσα από απρόσεκτο οδηγό, κακόβουλο περαστικό και να σε πείσει να μην το αφήσεις ποτέ ξανά σε χώρο μη ελεγχόμενο.</div><div class="MsoNormal">Περπατάς προς την είσοδο, για να σε καλωσορίσει η γλάστρα της υποδοχής. Ναι ρε. Είσαι σε κυριλέ μαγαζί. Θα το διαπιστώσεις και στη συνέχεια. Δέκα γκαρσόνια τρέχουν πάνω κάτω, χωρίς να έχουν συγκεκριμένο σκοπό. Αυτό συμβαίνει σε όλα τα μεγάλα παραλιακά μαγαζιά. Όσο πιο μεγάλο είναι το μαγαζί, τόσο πιο πολύ τρέχουν άσκοπα. Ωστόσο, δεν είναι σίγουρο ότι θα βρίσκονται κοντά σου τη στιγμή που τα χρειάζεσαι. Ούτε καν για να παραγγείλεις. Έχει πολλή δουλειά το μαγαζί, λέμε.</div><div class="MsoNormal">Είπαμε. Βρίσκεσαι σε κυριλέ μαγαζί. Το διαπιστώνεις κι από το ψευτομοντέρνο περιβάλλον. Από τη βαρετή μουσική. Από τους θαμώνες. Σικ κυρίες, ξανθές κι ηλιοκαμένες από το πολύ σολάριουμ με λαμπερό μπεζ κραγιόν σε καφέ περίγραμμα, συνοδευόμενες από ηλικιωμένους νεανίζοντες κυρίους, επίσης ηλιοκαμένους από την πολλή ιστιοπλοΐα. Παρέες με μπάκουρους, με πόλο με σηκωμένο γιακά και παρέες με γκομενίτσες με πλατινέ μαλλί, μίνι και δωδεκάποντο. Γονείς που ξαμολάνε τα παιδιά τους στα τραπέζια των άλλων, αρκεί να φύγουν απ’ τα δικά τους. Παρέες από το ΚΑΠΗ στη Σαββατιάτικη μάζωξη. Παρέες βλαχοκυριλέδων, νοικοκυραίων και καγκουραίων που βάλανε τα καλά τους και βγήκαν για χαϊλίκια. Κι από το διπλανό μαγαζί - αίθουσα εκδηλώσεων, ν' ακούς "σήμερα γάμος γίνεται".</div><div class="MsoNormal">Παρ' όλα αυτά, έχεις διαπιστώσει ότι βρίσκεσαι στο πιο αξιοπρεπές μαγαζί της περιοχής. Κι ευτυχώς, ο Θεός σ’ αγαπάει και, την ώρα που μπαίνεις, αδειάζει το ακριανό τραπέζι κι έτσι έχεις μικρή επαφή μ’ όλα αυτά. Γυρνάς την πλάτη και καταφέρνεις να απολαύσεις με την ελάχιστη ενόχληση το θαλασσινό αεράκι, τον παφλασμό των κυμάτων, τη θέα στη φωτισμένη παραλία και ό,τι άλλο σου δίνεται όσο βρίσκεσαι εκεί. </div><div class="MsoNormal">Ασφαλώς, όλα αυτά, κανονικά, σου ανήκουν. Αλλά, είπαμε, βρίσκεσαι σε κυριλέ μαγαζί και θα τα πληρώσεις ακριβά. Μισή μερίδα ποτό, το πληρώνεις σε διπλάσια τιμή, σε σχέση με τα μαγαζιά που ήξερες στο κέντρο. Έτσι. Για να μην ξεχάσεις πού βρίσκεσαι. </div><div class="MsoNormal">Γαμημένη παραλία. Είτε είναι μέρα, είτε είναι νύχτα, ένα σίχαμα είναι. Δηθενιά, νταβατζιλίκι και ψευτοκυριλίκι. Και άνθρωποι που θέλουν να ξεχωρίσουν, αλλά δε θα το καταφέρουν ποτέ. Γιατί όλοι γύρω τους, το ίδιο επιδιώκουν. Και δεν έχεις εναλλακτικές όταν βρίσκεσαι εκεί. Θα τη λουστείς τη σκατίλα. Δεν παίζει να βρεις κάτι διαφορετικό στην παραλία. Πιο λιτό. Πιο ανθρώπινο.&nbsp;</div><div class="MsoNormal">Την επόμενη φορά, λες να πάρεις μπίρες από το περίπτερο και να ψάξεις να βρεις μέρος ξέφραγο να αράξεις. Σιγά μην τα καταφέρεις. Έχουν βάλει πόδι (και χέρι) παντού. Εξάλλου, είπαμε, υπάρχουν παράδεισοι στο κέντρο και προσφέρονται δωρεάν. Και χωρίς να είναι στημένοι. Και χωρίς να τους ελέγχει κάποιος.&nbsp;</div><div class="MsoNormal">Στο νησί των Εξαρχείων θα καταλήξεις. Γιατί σαν την παραλία της Βαλτετσίου, δε θα βρεις πουθενά.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-8526674912274239782?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-22155733270609940662011-07-23T01:03:00.000+03:002011-07-23T01:03:33.615+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-8SHjMcIRXJU/TiNoGoSnbjI/AAAAAAAAAUE/X5Xj71N0qBg/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-8SHjMcIRXJU/TiNoGoSnbjI/AAAAAAAAAUE/X5Xj71N0qBg/s1600/images.jpg" /></a></div><div><br /></div>Ναι, έχω πρόγραμμα, η αργόσχολη. Και το σπίτι μου είναι καθαρό και νοικοκυρεμένο (σε σχέση με πριν, μην τρελαθούμε κιόλας, δε μου προκάλεσε και τόσο μεγάλη βλάβη η ανεργία) και γράφω με την ησυχία μου και χρόνο να δω φίλους έχω και τις βόλτες μου κάνω και τους ύπνους μου ρίχνω. Αλλά εδώ μιλάμε για πρόγραμμα Σαββάτου.<div>Θα σηκωθώ νωρίς (κατά τις 11 είναι το νωρίς της άνεργης) θα πάω στη λαϊκή της Καλλιδρομίου, &nbsp;να γεμίσω φρεσκαδούρα το ψυγείο μου, θα βγω για ψώνια, να εκμεταλλευτώ την περίοδο των εκπτώσεων, θα ξεκουραστώ, θα γίνω κι εγώ φρεσκαδούρα και το βράδυ θα βγω. Όταν δούλευα κι έβγαινα Σάββατο βράδυ, το μόνο βράδυ που μπορούσα να ξενυχτήσω, επειδή δε θα είχα πρωινό ξύπνημα, κουτουλούσα. Είχα μαζεμένη όλη την κούραση της εβδομάδας. Κι οι μαύροι κύκλοι μου έφταναν στο πάτωμα.<br /><div>Για πρώτη φορά, από τότε που βγήκα στην παραγωγή, έχω ελεύθερο Σάββατο. Ακόμα και στη δική μου τη δουλειά, περνούσα τα Σάββατα από το γραφείο για τις όποιες εκκρεμότητες. Έπρεπε να μείνω άνεργη για να ζήσω Σάββατο εκτός δουλειάς.&nbsp;</div><div>Πάντα δούλευα έξι μέρες τη βδομάδα. Και πάντα ήμουν δηλωμένη για πέντε. Αλλά δε γινόταν αλλιώς. Έπρεπε να εξυπηρετήσω την κατάσταση. Να μείνει το ραδιόφωνο χωρίς παρουσία; Δεν έπρεπε. Να μείνει ολόκληρος νομός (ναι, μόνη μου τον δούλευα) χωρίς δημοσιογραφική κάλυψη; Δεν ήταν σωστό. Να μείνει κλειστό το μαγαζί Σαββατιάτικα; Πού ακούστηκε; Προσέφερα λοιπόν τα Σάββατά μου στο αφεντικό κι έλεγα κι ευχαριστώ ω εταιρεία. Εννοείται ότι στην αμοιβή μου δεν υπήρχαν ποτέ τα Σάββατα.</div></div><div>Στο μεταξύ, έμαθα ότι από τότε που απολύθηκα, το μαγαζί λειτουργεί με ωράριο γραφείου. 10 με 6 και τα Σάββατα κλειστά. Ε, ναι. Δεν είναι όλοι διατεθειμένοι να στήσουν κώλο για να διευκολύνουν καταστάσεις. Καμία υπάλληλος δε θα έκλεινε το μεσημέρι για να πάει τρέχοντας (υποτίθεται να κάνει διάλειμμα και να ξεκουραστεί) και να γυρίσει με την ψυχή στο στόμα μέσα σε τρεις ώρες, για να κρατήσει το μαγαζί ανοιχτό μέχρι το βράδυ. Καμία υπάλληλος δε θα κάτσει να γαμήσει όλη της τη μέρα, για κανένα μαγαζί. Μόνο εσύ τα έκανες αυτά, ηλίθια ψηλή. Και καμία υπάλληλος δε θα χαρίσει το Σάββατό της σε κανένα αφεντικό, ηλίθια ψηλή, που φαντάστηκες ότι θα εκτιμήσουν το χαμαλίκι. Αυτά για να μάθεις ότι οι άνθρωποι δουλεύουν πενθήμερο και οχτάωρο. Ζώο.</div><div>Παριστάνεις τη ζόρικη, αλλά είσαι κότα. Κάτσε και σκέψου, πόσες φορές έστησες κώλο για να μη χάσεις τη δουλειά σου. Κι επειδή δεν υπήρχε άλλος, έπρεπε εσύ να σηκωθείς δυο ώρες νωρίτερα για να τρέχεις να μαζεύεις εισπράξεις από υπηρεσίες, χωρίς να τα μετράς ως υπερωρίες. Που δεν είχες καμιά δουλειά να το κάνεις. Για πωλήτρια πληρωνόσουν. Αλλά αυτή η εταιρεία σου έδινε να φας. Δεν μπορούσες να την αφήσεις ξεκρέμαστη. Όπως και τότε που σηκωνόσουν κι απ' το κρεβάτι σου για να μη χάσεις την είδηση. Θα πληρωνόσουν κάτι παραπάνω; Τ' αρχίδια μου θα 'παιρνες; Αλλά έπρεπε. Ήταν υποχρέωσή σου (κι ας έγραφε άλλα στο κωλόχαρτο του ΟΑΕΔ και της επιθεώρησης εργασίας). Έπρεπε, με κάποιον τρόπο, να πεις "σ' ευχαριστώ, ω εταιρεία".&nbsp;</div><div>Άντε γαμήσου, ω εταιρεία.</div><div><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/WB4aH-4Y0NU" width="425"></iframe></div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-2215573327060994066?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-6850939209917939242011-07-21T16:58:00.002+03:002011-11-05T05:24:28.654+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="color: #222222; font-family: arial, helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px;"></span><br /><div style="margin-bottom: 15px; margin-top: 0px;"><a href="http://www.travelvoice.gr/travelvoice/wp-content/uploads/2011/07/8412157-cartoon-taxi.jpg" style="clear: left; color: black; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; outline-color: initial; outline-style: none; outline-width: initial; text-decoration: none;"><img alt="" class="alignleft size-full wp-image-247" height="200" src="http://www.travelvoice.gr/travelvoice/wp-content/uploads/2011/07/8412157-cartoon-taxi.jpg" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: white; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-color: rgb(229, 229, 229); border-bottom-style: solid; border-bottom-width: 1px; border-color: initial; border-left-color: rgb(229, 229, 229); border-left-style: solid; border-left-width: 1px; border-right-color: rgb(229, 229, 229); border-right-style: solid; border-right-width: 1px; border-top-color: rgb(229, 229, 229); border-top-style: solid; border-top-width: 1px; border-width: initial; clear: left; float: left; margin-bottom: 15px; margin-left: 0px; margin-right: 10px; margin-top: 0px; padding-bottom: 2px; padding-left: 2px; padding-right: 2px; padding-top: 2px;" width="320" /></a></div><div style="margin-bottom: 15px; margin-top: 0px;">Το λιμάνι, με ή χωρίς ταξιτζήδες, είναι φρίκη. Απεργούν τα ταξί, ταλαιπωρούνται οι τουρίστες. Δουλεύουν τα ταξί, εμπαίζονται οι τουρίστες.</div><div style="margin-bottom: 15px; margin-top: 0px;"><span id="more-241"></span>Πριν από τρία χρόνια, επέστρεφα από Σαντορίνη με πολλά μποφόρ, πάνω σε πλοίο που δεν έπρεπε να ξαμολιέται στη θάλασσα, φορτωμένο τόσο που το κατάστρωμα ξεχείλιζε (άλλο θέμα αυτό, αλλά δεν άντεχα να μην το αναφέρω) και έφτασα στον Πειραιά με τρεις ώρες καθυστέρηση, νύχτα και να έχει κλείσει ο ηλεκτρικός... <a href="http://www.travelvoice.gr/%CE%B1%CE%BD%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%88%CE%AF%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AF-%CF%83%CE%B5-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BC/">travelvoice.gr</a></div><div style="margin-bottom: 15px; margin-top: 0px;"><a href="http://www.travelvoice.gr/travelvoice/wp-content/uploads/2011/07/7630206-cartoon-taxi-car.jpg" style="color: black; outline-color: initial; outline-style: none; outline-width: initial; text-decoration: none;"><br /></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-685093920991793924?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-92160414307693146052011-07-20T00:28:00.002+03:002011-07-20T00:33:57.691+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-8SHjMcIRXJU/TiNoGoSnbjI/AAAAAAAAAUE/X5Xj71N0qBg/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-8SHjMcIRXJU/TiNoGoSnbjI/AAAAAAAAAUE/X5Xj71N0qBg/s1600/images.jpg" /></a></div>Αποφάσισα, μέχρι να βρεθεί -λέμε τώρα- η δημοσιογραφοδουλειά, να δοκιμάσω την τύχη μου κι αλλού. Τι κατάλαβα; Έφαγα δυο ώρες από τη μέρα μου, κερδίζοντας τεράστια ταλαιπωρία μέσα στον καυτό ήλιο του απομεσήμερου (καυτός ήλιος του απομεσήμερου... άμα πω κι άλλα τέτοια, πάω για μπεστ σέλερ και ποιος χέζει το μεροκάματο) και πληγές στα πόδια, γιατί πήγα περπατώντας και με άβολα παπούτσια.<br /><div>Γαμώ το άγχος μου, δηλαδή. Κάτσε και μια βδομάδα άνεργη. Ξεκουράσου. Γράψε. Τόσα έχεις να κάνεις. Αλλά από τη μια δε βλέπω την ώρα να βγω ξανά στην παραγωγή κι από την άλλη δε θέλω να βάλω το ταλαίπωρο κράτος σε έξοδα. Δε γίνεται να ζούμε όλοι με το επίδομα του ΟΑΕΔ. Πρέπει να στηρίξουμε την ελληνική οικονομία, οι ευσυνείδητοι πολίτες.</div><div>Κατέγραψα, που λες, διάφορες αγγελίες και άρχισα να τηλέφωνα. Έτσι τηλεφώνησα εταιρεία που ζητούσε υπαλλήλους γραφείου. Μια χαρά μπορώ να την κάνω αυτήν τη δουλειά. Ωστόσο, η αγγελία μου φάνηκε λίγο ύποπτη, της υποψιασμένης. "Πρόκειται για πωλήσεις;" ρώτησα αμέσως μετά την εκδήλωση του ενδιαφέροντός μου για την αγγελία. Η απάντηση ήταν κατηγορηματική: "Όχι, πρόκειται για εξυπηρέτηση πελατών". Κανονίσαμε το ραντεβού και επανέλαβα: "Ελπίζω να μην είναι πωλήσεις, γιατί δεν το 'χω".<br />Και όντως, δεν το 'χω. Στο μαγαζί που δούλευα, τον τελευταίο χρόνο, ανέβασα τον τζίρο μόνο κατά 40%, τη στιγμή που όλοι οι τζίροι έχουν πτώση 60%. Αυτή μου η ανικανότητα (και το γεγονός ότι γράφω, άρα όταν κλείνω το μαγαζί δε βγαίνω στη γύρα για κονσομασιόν, ώστε να έχω πελάτες την επόμενη μέρα) συνέβαλε στο να θεωρηθώ ακατάλληλη για τη θέση και να πάρω τον πούλο. Από την άλλη, έχω δοκιμάσει την τύχη μου και ως πλασιέ, στα μεγάλα ζόρια, με αποτέλεσμα να κάνω τα ζόρια μου μεγαλύτερα. Δεν μπορώ να πιέσω τον άλλον να αγοράσει. Πιστεύω στην ελεύθερη βούληση.<br />"Όχι, μην ανησυχείτε, αν ήταν πωλήσεις θα το είχαμε αναφέρει" με καθησύχασε η άλλη άκρη της γραμμής (άλλη άκρη της γραμμής... το 'χω στο τσεπάκι το μπεστ σέλερ).</div><div>Στην είσοδο του κτιρίου έγραφε ποια εταιρεία βρίσκεται σε κάθε όροφο. Δε μου φάνηκαν και πολύ σόι. Ειδικά όταν από τον τρίτο, όπου είχα κλείσει ραντεβού, με έστειλαν στον πέμπτο κι όταν μετά, όλα τα προβατάκια που βρισκόμασταν εκεί για την ίδια δουλειά, μας κατέβασαν στον τέταρτο. Όλο το κτίριο δικό τους, με όλες του τις εταιρείες. Στον τέταρτο υπήρχαν γραφεία με τηλέφωνα. Στους τοίχους χαρτάκια που έγραφαν το στόχο και το μπόνους για τόσα κομμάτια και άνω. Ήρθε μια κυρία και μας έλεγε παπαριές για ενημέρωση πελατών, για πελάτες που μας ψάχνουν και θέλουν να ενημερωθούν, αλλά, εντάξει, παίρνουμε κι εμείς καμιά φορά. Τη διόρθωσα, αναφέροντας ότι πρόκειται για πώληση και όχι για ενημέρωση κι έτσι αναγκάστηκε να μιλήσει λίγο πιο ξεκάθαρα. Και πάλι όμως, δεν τα είπε σωστά. Έπρεπε να πει ότι ξυπνάμε τον πελάτη, τον διακόπτουμε από ό,τι κάνει, του γαμάμε το κέρατο και τον πιέζουμε μέχρι να μας βρίσει και να μας κλείσει το τηλέφωνο στα μούτρα, εκτός κι αν συμβεί το ακατόρθωτο. Δηλαδή, αν τον πιάσουμε μαλάκα και του πουλήσουμε τη μαγική συσκευή.<br />Και βέβαια, η αμοιβή δεν ήταν αυτή που αναγραφόταν στην αγγελία. Την είχαν υπολογίσει μαζί με τα μπόνους. Και, ασφαλώς, ο εκπαιδευόμενος δεν πληρώνεται. Και μάλλον έτσι τη βγάζουν σ' αυτήν την εταιρεία. Όλοι πάνε την πρώτη μέρα ως εκπαιδευόμενοι και άμα κάτσει η πώληση, έκατσε. Ο εκπαιδευόμενος, αν καταλάβει ότι η πώληση έκατσε κατά λάθος, δε θα ξαναπατήσει. Άμα ξαναπατήσει, δε θα προλάβει να πάρει ολόκληρο μηνιάτικο.<br />Έπρεπε να τους γαμοσταυρίσω. Δύο φορές τους είπα ότι δεν ενδιαφέρομαι για πωλήσεις και με κουβάλησαν για να με κάνουν τηλεπωλήτρια. Εντελώς σαδιστικός ο τρόπος τους. Αλλά, άμα έχεις μεγαλώσει με γαλλικά και πιάνο, γίνεσαι ευγενής. Κάποια την έκανε, δηλώνοντας πως δε σκοπεύει να δουλέψει ούτε μέρα χωρίς αμοιβή. Δικαιολογίες. Ήξερε τι εστί πώληση και δεν είχε σκοπό να ασχοληθεί. Εγώ τους είπα ότι έχω κάτι εκκρεμότητες που πρέπει να τακτοποιήσω. Πού ξέρεις. Μπορεί σε λίγους μήνες να μην έχω να φάω. Τότε, ίσως αναγκαστώ να πουλήσω και τις κωλοσυσκευές τους και την ψυχή μου στο διάολο ακόμη.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-9216041430769314605?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-7589023118321185972011-07-18T01:54:00.000+03:002011-07-18T01:54:34.331+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-8SHjMcIRXJU/TiNoGoSnbjI/AAAAAAAAAUE/X5Xj71N0qBg/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-8SHjMcIRXJU/TiNoGoSnbjI/AAAAAAAAAUE/X5Xj71N0qBg/s1600/images.jpg" /></a></div><br />Μετά την απόλυσή μου από το μαγαζί (ω ναι, απολύθηκα, μάλλον επειδή ανέβασα τον τζίρο μόνο 40%, τη στιγμή που όλοι έχουν πτώση 60%) αποφάσισα να μην ξαναγράψω στο ημερολόγιο μιας πωλήτριας. Και επειδή, παρά την μπουνιουελομανία μου, ούτε στο ημερολόγιο μιας καμαριέρας θα μπορούσα να γράφω, είπα να γυρίσω σ' αυτό που ξέρω να κάνω και σ' αυτό που μ' αρέσει. Στο δημοσιογραφιλίκι.<br />Ξέρω, είναι δύσκολες εποχές για συντάκτες, αλλά θέλω από κει να πάρω σύνταξη. Γι' αυτό ρίχνω και καμιά ματιά σε άλλες τέχνες που θα μπορούσαν να καλύψουν τις οικονομικές μου ανάγκες, μέχρι να καλύψω τις επαγγελματικές μου. Ξέρω ότι οι μόνες αγγελίες που υπάρχουν είναι για ασκούμενους. Ακόμα κι αυτές που δεν το αναφέρουν, σ' αυτούς αναφέρονται.<br />Πριν από τρία χρόνια, δεν ήξερα. Και πήγα να δω μια τέτοια αγγελία μ' ένα βιογραφικό να, με το συμπάθιο, δείγμα άρθρου, δείγμα συνέντευξης, συν δυναμική μου παρουσία. Ο κύριος διευθυντής του εντύπου τα διάβασε όλα με προσοχή. Με την ίδια προσοχή που με κοίταξε. "Είστε έμπειρη δημοσιογράφος με άποψη" απεφάνθη. Δεν το έκρυψα. "Δε μας κάνετε. Θέλουμε νέα παιδιά, με όρεξη για τρέξιμο". "Μα και βέβαια έχω όρεξη για τρέξιμο. Μόνη μου το κρατούσα το παράρτημα του καναλιού στο νομό μου. Μηχανή. Και, εντάξει, δε με πήραν και τα χρόνια". Δεν ήταν αυτό. Ήθελε νέα παιδιά που να τρέχουν χωρίς να πληρώνονται. Δεν το έγραφε όμως στην αγγελία. Κατέληξα πωλήτρια.<br />Η καινούργια αγγελία που είδα σήμερα, ήταν πιο ξεκάθαρη. Και μπορώ να μιλήσω ακόμα και για εντιμότητα. "Από δημοσιογραφικό οργανισμό ζητούνται άτομα με πολύ καλό γραπτό λόγο..." εδώ σκέφτηκα ότι εμένα ψάχνουν, για να αλλάξω γνώμη μόλις διάβασα τη συνέχεια. "...για πρακτική εκμάθηση δημοσιογραφίας..." εντάξει, θα έχω εγώ τον πολύ καλό γραπτό λόγο και θα τους τον χαρίσω για να μου κάνουν απ' αυτό το πρακτική εκμάθηση. "...δυνατότητα μελλοντικής συνεργασίας επ' αμοιβή". Δυνατότητα, να επαναλάβω. Όχι ότι όταν τελειώσει αυτό το "πρακτική εκμάθηση" θα σε τζάσουν για να δώσουν την ευκαιρία και σε άλλα άτομα να κάνουν "πρακτική εκμάθηση δημοσιογραφίας".<br />Απογοητευμένη, αν όχι εκνευρισμένη, προχωράω παρακάτω. Τώρα έχουμε μεγάλη εφημερίδα από την οποία ζητούνται "δόκιμοι υποψήφιοι δημοσιογράφοι, με άριστο γραπτό λόγο και πολύ καλή γνώση σε θέματα διεθνή ή κοσμικά ή άμυνας - διπλωματίας ή media". Και πάλι, η δυνατότητα μόνιμης συνεργασίας είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο.<br />Γιατί, ρε μαλάκα εκδότη, να έχω εγώ όλες αυτές τις πολύ καλές γνώσεις και να σου τις χαρίσω; Άμα θέλεις ασκούμενο, θα τον πάρεις όπως είναι. Άσχετο. Θα τον ξεζουμίζεις, συγνώμη, θα τον απασχολείς αμισθί ήθελα να πω, για να μαθαίνει. &nbsp;Άμα θέλεις γνώσεις, θα πληρώσεις. Δε γίνεται αλλιώς. Δε γίνεται και την πούτσα στο μουνί και την ψυχή στον παράδεισο. Στο διάολο, αρχίδι. Κι εσύ και το μαγαζάκι σου, που στηρίζεται στην εκμετάλλευση νέων παιδιών που θέλουν να γίνουν δημοσιογράφοι και δεν τους αφήνεις. Ούτε εσύ ούτε το σινάφι σου. Γιατί σαν δημοσιογράφοι δε θα δουλέψουν ποτέ. Μόνο ως ασκούμενοι δουλεύουν σ' αυτή τη χώρα.<br />Αν και, τώρα που το σκέφτομαι, ασκούμενη δημοσιογράφος δεν υπήρξα ποτέ. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της άσκησής μου (δεν κράτησε ούτε μία εβδομάδα) πληρωνόμουν. Βέβαια, πληρωνόμουν ως υπάλληλος γραφείου και μου φαινόταν αδικία να παίρνω τα ίδια λεφτά με τη γραμματέα που δούλευε 8ωρο, χαλαρά στο γραφειάκι της, ενώ εγώ έτρεχα αγχωμένη, έβγαζα θέματα, έγραφα, ξανά για θέμα και κάποια στιγμή, το βράδυ, με έβλεπε και το σπίτι μου.<br />Δε θα το βάλω κάτω. Όσο έχω λεφτά, τουλάχιστον. Όλο και κάποιος θα θέλει όντως καλό γραπτό λόγο και θα πληρώνει γι' αυτό. Δεν μπορεί να υπάρχει τόση καφρίλα σ' αυτήν τη χώρα. (Μπορεί, αλλά κάνω πως δεν το ξέρω).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-758902311832118597?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-19325278099126516522011-07-04T11:48:00.000+03:002011-07-04T11:48:49.430+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-cO1e31XFD4A/ThF-DzDFZBI/AAAAAAAAATo/pxriW2o7NLo/s1600/paralia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="198" src="http://4.bp.blogspot.com/-cO1e31XFD4A/ThF-DzDFZBI/AAAAAAAAATo/pxriW2o7NLo/s320/paralia.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Όσοι με μπερδεύουν με την Αμελί, καλά κάνουν. Αν και δεν είμαστε ίδιες, πάμε σετάκι. Έτσι σετάκι, πήγαμε και για μπάνιο. Κυριακάτικο.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Λύσσα κακιά τους πιάνει όλους την Κυριακή. Σαν τη Σαββατιάτικη έξοδο. Συμβαίνει και σε μένα το ίδιο και καθόλου δε μ’ αρέσει και μακάρι να μπορούσα να κάνω αλλιώς.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Ξεκινάω, που λες, από Εξάρχεια για Νέα Σμύρνη, για να φύγουμε από κει μαζί με το αυτοκίνητό της. Εγώ δεν ξέρω να πιάνω τιμόνι. Αλλάζω τρία μέσα. Μέχρι να φτάσω στο τραμ, τα πράγματα είναι ήρεμα. Εκεί ήταν που πλάκωσαν οι λουόμενοι. Δε θα σχολιάσω τις οικογένειες, μαζί με τους οικογενειακούς τους φίλους, τις ομπρέλες τους, τις καρέκλες τους, τα ταπεράκια τους και όλα τα αξεσουάρ που κουβαλούσαν. Όχι, αυτό το μπάχαλο δε με ενόχλησε καθόλου. Η μπόχα όμως, με αναστάτωσε. Και με ανακάτωσε. Εγώ, που έκανα μπάνιο πριν φύγω, ήμουν ο μαλάκας της παρέας. Ναι, γιατί στη θάλασσα πάμε, θα πλυθούμε ούτως ή άλλως. Αυτή την ευκαιρία περιμένουμε μια βδομάδα. Να πάμε στη θάλασσα να πλυθούμε.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">«Πάμε κάπου που δε θα γίνεται χαμός» ήταν η παραγγελιά μου στη σοφεράντζα μου.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">«Πας καλά; Όλη η Αττική βγήκε για μπάνιο. Δεν υπάρχει αυτό που θες».</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Τουλάχιστον ήθελα να μην κάτσω εκεί που κάτσανε χίλιοι κώλοι, να μη βουτήξω σε θάλασσα που την κατούρησαν χίλιοι κι άφησαν το αντηλιακό τους να αφρίζει στην επιφάνειά της. </span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Πήγαμε αρκετά μακριά για να πέσουμε σ’ αυτό που σιχαινόμουν. </span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">«Πάμε προς τα πέρα που δεν έχει πολύ κόσμο» πρότεινα, βλέποντας ότι, όχι μόνο ξαπλώστρα δε βρήκαμε, αλλά ούτε μέρος να ακουμπήσουμε.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">«Πας καλά; Εκεί έχει νοικοκυραίους με παιδιά». Η Αμελί αντιμετώπιζε πιο ψύχραιμα την κατάσταση και μπορούσε να διακρίνει τι κόσμος κυκλοφορούσε στην περιοχή. </span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Πήγαμε και στριμωχτήκαμε σε ένα σημείο, όπου τα πόδια μας ακουμπούσαν στο κύμα και τα κεφάλια μας στα πόδια των από πάνω από μας. Αποφάσισα να μην ξαπλώσω, με τον ίδιο τρόπο που αποφάσισα να μη βουτήξω στη θολή θάλασσα. Το πώς πήρα τη μεγάλη απόφαση να ακουμπήσω στην άμμο που την πάτησαν χιλιάδες πόδια, τα μισά με μύκητες, δεν ξέρω. Επίσης αποφάσισα να μην ξινιστώ, να μην γκρινιάξω, να μη βρίσω νταλικέρικα. Μόνο λάιτ μπινελίκι επέτρεψα στον εαυτό μου. Βγήκα να ξεσκάσω, βρε αδερφέ, όχι να συγχυστώ. </span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Τα παιδάκια που έπαιζαν με τα κουβαδάκια τους μπροστά μας, φαίνονταν ήσυχα. Τι καλά να έμεναν εκεί μέχρι να φύγουμε. Έφυγαν αυτά, ήρθαν οι ρακέτες. Ποιος τους είπε ότι με τη ρακέτα στην παραλία χτίζεις κορμί αλαβάστρινο και κωλοχτυπιούνται με τόσο πάθος για το μπαλάκι; Ή μήπως εκφράζουν αυτήν τη λατρεία προς το μπαλάκι λόγω έλλειψης άλλων μπαλακίων;</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Αυτά και άλλα ερωτήματα μας δημιουργήθηκαν σε κάθε χτύπημα του μπαλακίου στη ρακέτα. Και βρεγμένο καθώς ήταν, εκσφενδόνιζε νερά πάνω μας και νιώθαμε να μας λέει «παρ’ τα στα μούτρα άρρωστη», ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν αρκούνταν σ’ αυτό κι ορμούσε και το ίδιο πάνω μας. Δεν προλάβαμε να πούμε στους ρακετοφόρους ότι δεν τη βρίσκουμε μ’ αυτά τα μπαλάκια και βρέθηκε κι άλλο ένα στην παρέα. Δύο ζευγάρια ρακετοπαιχταράδων (ναι, ήταν παιχταράδες, έκαναν και κόλπα με πηδήματα στον αέρα, πιρουέτες και άλλες φαντασμαγορικές τσαχπινιές), δύο μπαλάκια να μας πιτσιλάνε κι εμείς αποκτήσαμε από ένα ζευγάρι μπαλάκια να με το συμπάθιο. </span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Η Αμελί άρχισε να πετάει πετραδάκια. Παρά το ότι τα γυαλιά μου απέκτησαν τόσες πιτσιλιές που πλέον έβλεπα με δυσκολία, είδα την πέτρα να πέφτει πάνω στον ένα ρακετίστα. Αγριεμένος, κοίταξε από πού του ήρθε.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">«Συγνώμη» είπε η Αμελί, ενώ στο βλέμμα της και το βλοσυρό της χαμόγελο, φαινόταν να λέει «άντε γαμήσου».</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">«…θα έλεγες κι εσύ, αν έπεφτε το μπαλάκι σου πάνω μας» συμπλήρωσα εγώ.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να τους χαλάσουμε το παιχνίδι. Σηκώθηκα και στάθηκα ανάμεσά τους κάνοντας πως θέλω να βουτήξω αλλά το σκέφτομαι. Δεν το σκεφτόμουν καθόλου. Δεν είχα σκοπό να βουτήξω στο μπατάκι. Σαν να μην τους έβλεπα, πήγαινα ένα βήμα μπροστά, ένα πίσω. Αυτοί το σκέφτονταν. Δεν τόλμησαν να μιλήσουν, παρά το ότι ήταν ολοφάνερο πως δυσανασχετούσαν. Τελικά τους υποδείξαμε χώρο στον οποίο δεν καθόταν κανείς, αφού έπεφταν τα νερά από τις ντουζιέρες. Και αυτοί θα μπορούσαν να κάνουν τα ακροβατικά τους και δε θα ενοχλούσαν τον κόσμο. Άργησαν να ξεκουμπιστούν. Πήραν μαζί τους και τις ευχές μας να μην τους ξανασηκωθεί και πήγαν στο καλό. Μέχρι να έρθουν οι επόμενοι. Για την ακρίβεια, πέντε ζευγάρια έπαιξαν ρακέτες πάνω από τα κεφάλια μας.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Το χειρότερο ήρθε μετά. Τα αδέσποτα σκατόπαιδα. Μια παρέα καγκουραίων που κουβαλούσαν κι ένα κακομαθημένο αγοράκι με πολλά κουβαδάκια ήρθαν και κάθισαν πάνω από τα κεφάλια μας. Άμμος μπήκε στους καφέδες μας, στα στόματά μας, στις πλάτες μας, στα πόδια μας και δε θέλεις να σου πω πού αλλού. Δεν υπήρχε κάποιος να τα μαζέψει κι έτσι προσπαθούσαμε αδίκως να τα παρακαλέσουμε να πάνε παραπέρα για να μη μας ρίχνουν άμμο. </span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">«Εκεί έχει καλύτερη άμμο» είπα με ολοφάνερο ενθουσιασμό, μπας και τα πείσω να απομακρυνθούν. Τίποτα δεν κατάλαβαν. Το παιδάκι της αποπάνω παρέας ήρθε δίπλα μου. Έχοντας γυρισμένη την πλάτη, άργησα να καταλάβω ότι έθαψε τη μισή μου πετσέτα στην άμμο. Το κατάλαβα όταν έθαψε και το ένα μου μπούτι. Η μάνα του παρακολουθούσε το θέαμα ξύνοντας τη μουνάρα της με βαριεστημάρα. Της ευχήθηκα να παραμείνει στεγνή και κενή. Δεν έκανα μανούρα.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Διψασμένη για εκδίκηση, περίμενα να μαζευτούν όλα τα σκασμένα σε ένα μέρος χωρίς άλλο κόσμο γύρω τους. Πήρα την πετσέτα – αμμοδόχο και την τίναξα σχεδόν πάνω τους. Απέδωσα δικαιοσύνη.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Κάποια στιγμή, η παραλία άδειασε. Εντελώς ξαφνικά. Μόλις έπεσε ο ήλιος. Οι κάγκουρες δεν έχουν μάθει για της βλαβερές επιπτώσεις από την έκθεση στο μεσημαριανό ήλιο. Και θεωρούν περιττή την ύπαρξη του απογευματινού ήλιου και τα μαζεύουν και φεύγουν. Τα μαζέψαμε να πάμε παραπέρα. Εκεί που και άπλα είχε και ξαπλώστρες είχε και ρακέτες δεν είχε. Τι<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>καλά. Πάω να πάρω τα σανδάλια μου που, για λόγους ασφαλείας και για προστασία από τυχόν βανδαλισμούς, τα είχα να ακουμπάνε στην πετσέτα μου και τα βρίσκω στραπατσαρισμένα και γεμάτα υγρή άμμο. Όσο είχα γυρισμένη πλάτη για να αποφύγω το πιτσίλισμα από το μπαλάκι, οι ρακετίστες πήραν θάρρος και όρμησαν πάνω μου. Τους ευχήθηκα να μη δούνε μουνί ξανά ζωντανό μπροστά τους κι έφυγα κλαίγοντας.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">«Όλη η καγκουριά εδώ μαζεύτηκε; Πού τους είχαν κρυμμένους όλους αυτούς και τους ξαμόλησαν;» ρωτούσα, χωρίς να είμαι σίγουρη ότι υπάρχει απάντηση. </span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Υπήρχε. Η Αμελί μου θύμισε ότι Αθήνα δεν είναι μόνο τα Εξάρχεια. </span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Απαιτώ από τους άχρηστους πολιτικούς αυτού του τόπου, να μας φέρουν θάλασσα. Και να αποκτήσει κάθε περιοχή τη δική της παραλία. Πχ παραλία Εξαρχείων και παραλία Μπουρναζίου. Και να επιβάλλεται στους κατοίκους να παραμένουν στα χωρικά τους ύδατα.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-1932527809912651652?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-75703527061192668732011-06-23T11:27:00.001+03:002011-06-23T11:28:43.897+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-EYWfBOQBpWQ/TgL409RT9PI/AAAAAAAAATk/CxROw_9Qz2g/s1600/111111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-EYWfBOQBpWQ/TgL409RT9PI/AAAAAAAAATk/CxROw_9Qz2g/s320/111111.jpg" width="213" /></a></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Το είχα βρει στα στατιστικά του μπλογκ μου. Κάποια έφτασε εκεί γκουγκλάροντας: «πώς θα φαίνομαι έξυπνη». Προφανώς, στη στήλη «η Κατσγούμαν συμβουλεύει» έχω δώσει τις πολύτιμες συμβουλές μου σε αναγνώστρια που αντιμετωπίζει προβλήματα μυαλού. Και μάλλον τη συμβούλεψα να ΜΗ φαίνεται έξυπνη.</div><div class="MsoNormal">Η κοπέλα που έφτασε στο μπλογκ μου, μάλλον είναι πραγματικά ηλίθια και φαντάζομαι ότι της έχουν πει ότι η ηλιθιότητά της κάνει μπαμ από χιλιόμετρα. Το ότι αναζήτησε τρόπο να φαίνεται έξυπνη, το επιβεβαιώνει. Υποψιάζομαι ότι ήθελε να βρει τεχνάσματα για να φανεί έξυπνη ώστε με το μυαλό της να κάνει εντύπωση σε άντρα. </div><div class="MsoNormal">Μιλάμε για πολλά καντάρια ηλιθιότητας. Τόσα που δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι οι άντρες, κατά βάθος, λατρεύουν τις χαζές. Μπορεί κάποιος να εντυπωσιαστεί με μια έξυπνη, αλλά θα είναι για λίγο. Σύντομα θα τη σιχαθεί. Στον ένα μήνα, θα ακούει μια έξυπνη κουβέντα και θα του σηκώνεται η πουτσότριχα κάγκελο, αντί της πούτσας που του σηκωνόταν μέχρι πρότινος. </div><div class="MsoNormal">Αντιθέτως, θα χαίρεται τη ζωή του δίπλα σε μια χαζή. Θα της μαθαίνει πράγματα. Θα νιώθει ότι προσφέρει. Θα τη βλέπει να τον κοιτάει απορημένη με τα αθώα της ματάκια και θα νιώθει σπουδαίος. Θα νιώθει ικανός να προστατεύσει ένα αθώο χαζό πλασματάκι, που αν μείνει μόνο κι απροστάτευτο, θα χάσει το δρόμο του. Η έξυπνη μπορεί και μόνη της. Και μόνη της να μείνει. Αυτό της αξίζει. Δεν τον χρειάζεται. Κάνε, χαζή μου, τον άντρα να νιώσει χρήσιμος, αφού νομίζει ότι εκεί είναι χρήσιμος. Μάθε να δίνεις τέτοιες χαρές (ναι, μόνο με κάτι τέτοια χαίρονται, αφού κι αυτοί ηλίθιοι είναι) και δε θα σου βγει σε κακό.</div><div class="MsoNormal">Ο άντρας, μικρή χαζή μου, σε θέλει έτσι όπως είσαι. Να παριστάνεις το καλό κορίτσι. Να νιαουρίζεις. Να μην ξέρεις τι θέλεις. Και επειδή δεν ξέρεις τι θέλεις, να είσαι συνεχώς ανικανοποίητη. Να γκρινιάζεις. Να τον πιέζεις. Μην ακούς τι λένε, ότι δηλαδή γουστάρουν τις γυναίκες που ξέρουν τι θέλουν, ότι δεν αντέχουν την γκρίνια και την πίεση. Δεν τις αντέχουν. Πιστεύουν ότι δεν είναι φυσιολογική μια τέτοια σχέση. Έτσι έμαθαν κι απ’ τα σπίτια τους. </div><div class="MsoNormal">Κι εσύ, να κάνεις αυτό που έμαθες από το σπίτι σου. Τι σου έχει πει η μαμά σου; Δε σου είπε να βρεις ένα μαλάκα (με λεφτά) και να κάνεις τη χαζή μέχρι να τον τυλίξεις; Ως χαζή δε σε μεγάλωσε; Και μια χαρά τα κατάφερε. Έτσι να μείνεις. Να την ακούς τη μανούλα.</div><div class="MsoNormal">Πρέπει να του γαμήσεις το κέρατο (ναι, αυτό που θα του φορέσεις) για να είναι ευχαριστημένος. Και κυρίως, να αισθάνεται την υπεροχή του ως άντρας. Η γυναίκα πρέπει να είναι η γατούλα που νιαουρίζει κι ο άντρας ο σκύλος που γαβγίζει. Θα μου πεις ότι δεν μπορείτε να συνεννοηθείτε έτσι. Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ. Πάνω απ’ όλα είναι η αίσθηση.</div><div class="MsoNormal">Δεν πρέπει να είσαι έξυπνη. Πρέπει να είσαι ξύπνια. Ποιος είπε ότι οι ξύπνιες είναι έξυπνες; Ξέρω έξυπνες που κοιμούνται όρθιες. Βόδια. Κι επειδή κι εγώ ένα βόδι είμαι, σε παρακαλώ, χαζή μου, πες μου πού βρίσκεσαι. Να έρθω να παρακολουθήσω τη ζωή σου. Πώς αντιδράς με όσα σου συμβαίνουν. Πώς είσαι στην καθημερινότητά σου. Και, κυρίως, πώς αντιμετωπίζεις τους άντρες. Να μου δείξεις τρόπους να φαίνομαι χαζή. Και ακίνδυνη.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-7570352706119266873?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-75665323025358421912011-06-08T15:29:00.000+03:002011-06-08T15:29:05.388+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_BfflSH3V_ck/TOU4VtaVCbI/AAAAAAAADrM/oWNeDPAs4Nc/s1600/overloaded_train_hanging_india.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="253" src="http://1.bp.blogspot.com/_BfflSH3V_ck/TOU4VtaVCbI/AAAAAAAADrM/oWNeDPAs4Nc/s320/overloaded_train_hanging_india.jpg" width="320" /></a></div><br />Έπεσα, που λες, σε φάση που έσκασε λάστιχο λεωφορείου. Από το ωστικό κύμα, πετάχτηκαν δυο κοπέλες δυο μέτρα πιο πέρα και κάτι περιστέρια ακόμα πετάνε μακριά. Εγώ ήμουν από την άλλη μεριά. Ευτυχώς, γιατί θα με είχε πάρει και θα με είχε σηκώσει, την κοκάλω.<br />Από συντήρηση, μια χαρά πάμε. Τα λάστιχα πρέπει να είναι από τον περασμένο αιώνα. Αντί να τα πάνε στο μουσείο, τα περπατούσαν. Τι να κάνει κι αυτό το έρμο; Λίγο το ζεστό οδόστρωμα, λίγο τα 600 άτομα που είχε φορτωθεί το λεωφορείο και είχε κάτσει από το βάρος, πολύ ήθελε;<br />Συνήθως πάω με τα πόδια. Αλλά τώρα που μετακόμισα δυο στάσεις πιο πάνω και είναι και ανηφόρα, άρχισα να ζορίζομαι, η γραία. Αυτό έχει και τα καλά του. Έβαλα ένα στενό παντελόνι και ένιωσα να με πιέζει στα μπούτια. Όχι στην περιφέρεια, εκεί μπορώ να πω ότι είναι πιο φαρδύ από πριν. Με γύμνασε η μετακόμιση και η ανηφόρα. Αλλά όταν είμαι κουρασμένη, μπαίνω σε λεωφορείο.<br />Από το δρόμο που παίρνω το λεωφορείο, περνάνε 5; 6; δε θυμάμαι. Βολεύομαι με όλα. Υποτίθεται ότι όλα περνάνε κάθε 10 με 15 λεπτά. Δεν καταλαβαίνω όμως, γιατί θα πρέπει να περιμένουμε ακόμη και 30 λεπτά για να περάσει κάποιο; Και να μαζεύονται 200 άτομα στη στάση. Προφανώς περνάνε κάθε 10 με 15 λεπτά, όταν λειτουργούν κανονικά. Προφανώς κυκλοφορεί το 1/3 των λεωφορείων. Για να μεταφέρουν τον ίδιο αριθμό προβάτων... εεε... συγνώμη, πολιτών ήθελα να πω.<br />Μπαίνεις στο λεωφορείο κι εκείνο σέρνεται γιατί έχει πιάσει έδαφος από το βάρος. Στην ανηφόρα βογγάει. Μου 'ρχεται να κατέβω να το σπρώξω. Όσοι χώρεσαν, χώρεσαν. Οι υπόλοιποι θα στοιβαχτούν στο επόμενο που θα περάσει σε μισή ώρα. Οι πόρτες κλείνουν με το ζόρι. Για να κατέβεις στη στάση σου, πρέπει να κατεβάσεις το μισό λεωφορείο που έχει αγκαλιάσει τις πόρτες. Δε γίνεται να περάσεις από πάνω τους. Αναπνέεις ιδρώτα, σκόρδο, παστουρμά και ό,τι άλλο βγάζει ο άλλος από πάνω του και το αφήνει στον αέρα. Πάνω απ' όλα, σεβασμός στον πολίτη.<br />Με τον ηλεκτρικό, έχει ακόμα πιο μεγάλη πλάκα. Για παράδειγμα, ξεκινάς από τον Πειραιά που είναι το σπίτι σου, για να φτάσεις στην Κηφισιά που είναι η δουλειά σου. Μέχρι πριν από λίγο καιρό, έμπαινες και ήξερες ότι μετά από μία ώρα και την ανάγνωση ενός βιβλίου και δύο εφημερίδων, θα είχες φτάσει. Τώρα πρέπει να ζήσεις την περιπέτεια. Στο Μοναστηράκι θα κατέβεις. (Μην τσινάς, δε σε πετάμε έξω, το ξέρουμε ότι πλήρωσες εισιτήριο για να πας στη δουλειά σου). Θα πάρεις το μετρό. Με το μετρό θα πας στο Σύνταγμα. Θα κατέβεις. (Ε, τώρα τι τη θες την γκρίνια; Δε σε πετάμε, λέμε. Τα ΜΜΜ είναι πάντα στις υπηρεσίες σου). Θα πάρεις άλλη γραμμή, για Αττική. Θα κατέβεις. (Ρε φίλε, χαλάρωσε. Κάνουμε μεγαλόπνοο έργο εδώ πέρα. Για σένα δουλεύουμε. Δε γίνεται και την πούτσα στο μουνί και της ψυχή στον παράδεισο). Θα πάρεις το λεωφορείο (ειδική γραμμή, ευγενική προσφορά σε όσους επιλέγετε ηλεκτρικό για τις μετακινήσεις σας). Θα σε πάει Πατήσια. (Κοίτα, μην κάνεις συνειρμούς και μου λες εμένα ότι τρως γαμήσια, γιατί θα χεστούμε, αχάριστε επιβάτη). Εκεί μπορείς να πάρεις ξανά τον ηλεκτρικό. Θα μπεις στο τρένο, θα μείνεις κάνα μισάωρο και θα περιμένεις να έρθουν και οι υπόλοιποι. Άλλα δύο δρομολόγια λεωφορείων τουλάχιστον. Όταν κάτσει καλά από το βάρος, θα ξεκινήσει. Ε, σε τρεις ώρες, τρία βιβλία και δώδεκα εφημερίδες, θα φτάσεις στη δουλειά σου.<br />Κι αν νομίζεις ότι στο μετρό θα συναντήσεις τον πολιτισμό, γελιέσαι. Ξέχνα τα παλιά μπερεκέτια. Μάθε να χρησιμοποιείς τα πόδια σου. Κάνει καλό. Σου το λέω εγώ που το παρατηρώ τις τελευταίες μέρες. Να δεις που θα μου σηκωθεί κι ο κώλος σε ένα μήνα. Και προτιμώ να ιδρωκοπιέμαι στο περπάτημα, παρά να με λούζει κρύος ιδρώτας, καθώς θα έχω μείνει μέσα στο λαγούμι του μετρό, επειδή κλάταρε από το βάρος.<br />Έχεις καταλάβει γιατί υπάρχει αυτό το χάλι στις συγκοινωνίες; Είναι γιατί δεν πληρώνεις. Αυτά τα κινήματα, μόνο κακό μπορούν να προκαλέσουν στην εξαιρετική ποιότητα υπηρεσιών που ελάμβανες μέχρι σήμερα. Άμα δεν πληρώνεις μανάριμ,&nbsp;πώς θα το συντηρήσουμε το όχημα; Πώς θα προχωρήσουν τα έργα; Πώς θα πληρωθούν οι οδηγοί; Πώς θα γίνουν τα σωστά δρομολόγια;<br />Προτείνω να δημιουργηθεί ένα κίνημα με το όνομα "πληρώνω κάτι παραπάνω, δίνω και κώλο άμα λάχει". Για την πρόοδο και την ευημερία μας, γαμώ τον πολιτισμό μας.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-7566532302535842191?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-16524197242290045252011-06-06T15:46:00.002+03:002011-06-06T16:28:11.430+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-gyZQUVAsxco/TeZn5kHKR8I/AAAAAAAAmdE/6Ot1Dmi7D0I/s1600/sintagma2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-gyZQUVAsxco/TeZn5kHKR8I/AAAAAAAAmdE/6Ot1Dmi7D0I/s320/sintagma2.jpg" width="320" /></a></div><br />Σάββατο απόγευμα, μετρό (τι το 'θελα και δεν πήγαινα με τα πόδια), στριμοκωλίδι. Ρουφιέμαι για να πιάνω λιγότερο χώρο, που έτσι κι αλλιώς είμαι μισή από τους υπόλοιπους. Νιώθωντας την ανάσα μιας νεαράς πάνω στο μπράτσο μου, ευχαριστώ το Θεό (και τον μπαμπά) για το ύψος που μου έδωσε κι έχω τη δυνατότητα να αναπνέω και λίγο αέρα, αφού βρίσκομαι ένα κεφάλι πάνω απ' τους άλλους.<br />Στάση Σύνταγμα. Θα βγούνε όλοι, σκέφτομαι και χαίρομαι. Δεν έχω δει ακόμη ότι αυτοί που περιμένουν να μπούνε είναι περισσότεροι. Δύο μεσόκοποι κύριοι σηκώνονται από τα καθίσματα για να προχωρήσουν προς την έξοδο. "Κορίτσια θα βγείτε;" ρίχνει την ερώτηση ο ένας απ' αυτούς σε δυο νεαρές που βρίσκονται μπροστά τους. Ήταν μια καλή ευκαιρία να κάνουν μια γνωριμία για να έχουν και παρέα στον αγώνα. "Όχι, περάστε" του απαντάει η μία απ' αυτές. "Τι, δεν πάτε εσείς στο Σύνταγμα;" (Άμα σου λέω εγώ ότι ψάχνουν παρέα για τον αγώνα, να με ακούς).<br />Και εδώ αρχίζει ο ενδιαφέρων διάλογος. Ακούω τη φωνή μου έτσι όπως την κάνω όταν παριστάνω τη χαζή. Είχα την εντύπωση ότι εγώ επινόησα αυτόν τον τύπο γκόμενας με την τσιριχτή - ναζιάρικη - παιχνιδιάρικη φωνή και το χαμόγελο που ταιριάζει με το σπινθηροβόλο, αλλά κατά βάθος χαμένο βλέμμα. Τώρα διαπιστώνω ότι αυτή η γκόμενα υπάρχει. Και απαντάει στον κύριο που πάει να διαδηλώσει.&nbsp;"Θα πάμε αύριο". "Θα πάρουμε και κατσαρόλες" συμπληρώνει η φίλη της με την ίδια φωνή. Και οι δύο μαζί κάνουν χαρούλες.<br />Μπράβο κορίτσια. Να πάρετε και κατσαρόλες, να ρίξετε και τη γαλανόλευκη στους ώμους και να φωνάξετε "Εθνική Ελλάδος, γεια σου" μαζί με τον Σαββόπουλο που προσφάτως εξέφρασε επίσημα τον προβληματισμό του μαζί με άλλους ανθρώπους του πνεύματος, με κείνο το κείμενο που υπέγραψαν οι ακαδημαϊκοί (ξέρεις, η ελιταρία των γραμμάτων και των τεχνών) και βγήκαν από την υποχρέωση.<br />Μπράβο κορίτσια. Σε σας βασίζεται η επανάσταση. Στις κατσαρόλες σας (που ελπίζω να ξέρετε τουλάχιστον να τις χρησιμοποιείτε στην κουζίνα, γιατί ίσως εκεί είναι το ιδανικό μέρος που μπορείτε να αναδείξετε την αξία σας).<br />Οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα είναι μούτζες, φωνές και κατσαρόλες. Έτσι, να ξεδώσουμε και λίγο. Να δούμε κόσμο, να κάνουμε και καμιά ενδιαφέρουσα γνωριμία άμα λάχει.<br />Ήμουν πολύ αισιόδοξη όταν ξεκίνησε αυτή η ιστορία. Και τώρα είμαι. Δε θα μου τη χαλάσουν δυο χαζογκόμενες με τις κατσαρόλες τους. Ούτε κάτι ψηφίσματα στα οποία κατέληξαν οι ατελείωτες ώρες συνελεύσεων, που δείχνουν ότι ακόμα, το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η κατσαρολάδα προς το Σύνταγμα με ξεσηκωμό του κόσμου στο δρόμο και αν θα εκπέμπει το ραδιόφωνο από το Σύνταγμα κι από προτάσεις και λύσεις στο πώς θα ξεκουμπιστούν, στο τι θα γίνει μετά, στο ποιος, πώς, τι, τίποτα.<br />Και τώρα είμαι αισιόδοξη. Δε θα μου τη χαλάσουν οι χαζογκόμενες. Αλλά, γαμώτο, κάνουν τόσο θόρυβο με τα κλαπατσίμπαλα που δεν μπορεί να γίνει σωστή συζήτηση. Ναι, αυτό είναι. Χρειάζεται ησυχία για να μην αποσυντονίζονται όσοι συμμετέχουν στη συνέλευση και να μην παρασύρονται από το πανηγυρτζίδικο της υπόθεσης.<br />Τέλος. Είμαι αισιόδοξη. Δε θα μου τη χαλάσουν οι χαζογκόμενες με τις κατσαρόλες τους. Ούτε η ιστορία με τις διαδηλώσεις της κατσαρόλας που έφεραν τον Πινοσέτ στη Χιλή. Εξάλλου, εμείς τον έχουμε ήδη τον Πινοσέτ. Δεν το λέω εγώ. Ο Τσίπρας το λέει κι ο Πεταλωτής παρεξηγείται γιατί του χάλασε τη σοσιαλιστική φαντασίωση.<br />Είμαι αισιόδοξη γιατί, τι στο καλό, θα βγει κάτι μετά από τόσες μέρες. Πριν μας φέρουν κάτι άλλο. Θα μάθουμε και στις χαζογκόμενες ότι αυτό που γίνεται δεν είναι παιχνίδι. Ότι είναι πολιτική. Θα τους εξηγήσουμε και τι σημαίνει πολιτική. Θα μάθουν το διαφορά ανάμεσα στην πολιτική και το κόμμα. Ότι πολιτική είναι ακόμα και το ότι κυκλοφορούσαν με μετρό κι όχι με κάρο, κόμμα είναι αυτό που δεν τις βόλεψε με εξάμηνη σύμβαση σε κάποια θέση, παρόλο που το ψήφισαν οι γονείς τους. Θα μάθουν κι αυτές τι θέλουν. Θα ανοίξουν τα μυαλά τους. Λες;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-1652419724229004525?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-37943440766449381582011-05-24T20:51:00.000+03:002011-05-24T20:51:20.827+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-u4aO_BPQWdE/TdvtzZ_tkfI/AAAAAAAAATY/KhEUnfcXejE/s1600/248400_188311224552933_100001221705752_549159_296700_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="118" src="http://2.bp.blogspot.com/-u4aO_BPQWdE/TdvtzZ_tkfI/AAAAAAAAATY/KhEUnfcXejE/s320/248400_188311224552933_100001221705752_549159_296700_n.jpg" width="320" /></a></div><div><br /></div><div>Ανακοίνωση: Η Νάντια Κατσαρού γίνεται γυναίκα του δρόμου και τα χώνει συχνά πυκνά και από το καινούργιο μαγαζί. Πολυκατάστημα, για την ακρίβεια.</div>Για να φτάσουμε στα κείμενα της γυναίκας του δρόμου, κλικάρουμε εδώ:<div><div><div><div><div><a href="http://www.i-doll.gr/sub_category.php?id=5">http://www.i-doll.gr/sub_category.php?id=5</a></div></div></div></div></div><div>Για να φτάσουμε στην έκτακτη συμμετοχή στη σχολή καλών τεκνών, κλικάρουμε εδώ:</div><div><a href="http://www.i-doll.gr/show_articles.php?id=117">http://www.i-doll.gr/show_articles.php?id=117</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-3794344076644938158?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-88836691146323854262011-05-24T19:43:00.000+03:002011-05-24T19:43:26.532+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-6VHi045ftH8/TdvVrJF1mFI/AAAAAAAAATU/Q725gKqnihI/s1600/123772-%25C3%25B3%25C3%25B4%25C3%25B1%25C3%25A5%25C3%25B6%25C3%25A7%25C3%25B2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-6VHi045ftH8/TdvVrJF1mFI/AAAAAAAAATU/Q725gKqnihI/s320/123772-%25C3%25B3%25C3%25B4%25C3%25B1%25C3%25A5%25C3%25B6%25C3%25A7%25C3%25B2.jpg" width="320" /></a></div><br />Καιρό τώρα, από τότε που ο συγκάτοικος με εγκατέλειψε και έφυγε να πάει στην ξενιτιά, ψάχνω να βρω σπίτι στα μέτρα μου. Στα Εξάρχεια πάντα. Δε φεύγω από το χωριό. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησης διαπίστωσα ότι τα σπίτια στα Εξάρχεια είναι εξ-άθλια. Οι δε ιδιοκτήτες τους, συχνά είναι εξ-άχρειοι.<br />Πριν από δύο εβδομάδες νόμιζα πως έκλεισα ένα διαμέρισμα στην καρδιά των γεγονότων. Ναυαρίνου και Τρικούπη. Εκεί που γίνονται οι μάχες ματατζήδων και παρκόβιων. Μου το δείχνει ο τύπος, του λέω ότι μου κάνει, μου λέει ότι θα καλέσει μαστόρια για να το μετατρέψει σε σπίτι, από γραφείο που ήταν και ότι θα μου τηλεφωνήσει για προκαταβολές, χαρτούρες και τα ρέστα. Η ξαδέρφη του, η οποία μένει από πάνω και ήταν η πρώτη που μου το έδειξε, είναι αυτή που θέλει να λειτουργήσει ο χώρος σαν κατοικία. Προφανώς ο ιδιοκτήτης θέλει να το κρατήσει ως γραφείο, αλλά δεν το ομολογεί πουθενά. Το ενοικιαστήριο δε βγήκε ποτέ, το τηλέφωνό μου ποτέ δε χτύπησε. "Άντε, πάρε την κοπέλα τηλέφωνο γιατί ψάχνει και αλλού" είπε χτες στον ξάδερφό της η αποπάνω. Κανείς δεν κατάλαβε τι απάντηση της έδωσε.<br />Είναι και το γεγονός ότι όλοι, μα όλοι οι νέοι δικηγόροι δεν προλαβαίνουν να ανοίγουν γραφεία στην περιοχή. Είναι και το γεγονός ότι σε περίοδο κρίσης το να ξεκινήσεις επιτήδευμα είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο και με εξασφαλισμένη επιτυχία. Αναρωτιέμαι: Οι ιδιοκτήτες ακινήτων στο κέντρο, δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι γίνεται; Αμέτρητα ενοικιαστήρια, τα περισσότερα για επαγγελματικό χώρο. Που σημαίνει βαράμε στα αυτιά και δένουμε με συμβόλαια για πολλά χρόνια τον ένοικο εκεί μέσα. Αλλά θα μου πεις και για κατοικία να τα δώσουν, πάλι δύσκολο. Όλοι αφήνουν τα σπίτια τους και πάνε να μείνουν με τους γονείς τους ή φεύγουν στα χωριά τους όπου τουλάχιστον, υπάρχει πάντα διαθέσιμο ένα αυγό και μια ντομάτα. Χώρια ότι οι Βαλκάνιοι μετανάστες επιστρέφουν στις πατρίδες τους, των οποίων η κατάντια δε φτάνει με τίποτα την κατάντια της Ελλάδας.<br />Χτες πήγα να δω ένα διαμέρισμα στα Εξάρχεια πάντα. Του είχα πει του παππού στο τηλέφωνο ότι μου πέφτει κομμάτι ακριβό, αλλά επέμενε να μου το δείξει. Φαντάστηκα ότι θα ήταν τόσο ωραίο που θα έλεγα χαλάλι τα 40 παραπάνω απ' αυτά που σκοπεύω να διαθέσω. Το διαμέρισμα ήταν ισόγειο (εδώ φταίω εγώ, η ασανσεροφοβία μου και η υψοφοβία μου) και με θέα στον ακάλυπτο (που δε με χαλάει, γιατί όλοι ξέρουμε ότι μπορούν να μου δώσουν καλό υλικό οι γείτονες). Με το που μπήκα και πάτησα τη σιχαμένη, μαδημένη, σκονισμένη, ξεθωριασμένη, κατσιασμένη μοκέτα, ήθελα να κάνω μεταβολή και να φύγω. Κρατήθηκα. Μοκέτα και στην κρεβατοκάμαρα, το στέκι του ακάρεως. Σαλόνι με πλαστικούρα στο πάτωμα. Σχετικά άνετο. Είχε και χώρο για πλυντήριο. Του βάζεις και το καρεδάκι το κοφτό το λευκαδίτικο και το βάζο με την πλαστική γλαδιόλα και το μετατρέπεις σε πρώτης τάξεως τραπεζάκι. Χωράει και λαμπατέρ με σταχτοδοχείο. Αρχοντιά. Για την ακρίβεια, μόνο εκεί είχε χώρο για πλυντήριο. Στην κουζίνα χωρούσε με το ζόρι ένα ψυγείο. Στο μπάνιο (ας το πούμε κι έτσι), κάθεσαι στη χέστρα και τα κάνεις όλα. Μη μείνεις όρθιος. Θα πέσεις. Ούτε ντουσιέρα. Μιλάμε για τρελές ανέσεις.<br />Εντάξει, έχω δει τις απόλυτες κουλαμάρες σε σπίτια. Στο άλλο, για να πας στην τουαλέτα, έπρεπε να περάσεις από όλα τα δωμάτια του σπιτιού. Η ντουλάπα ήταν στο υποτιθέμενο σαλόνι και η υποτιθέμενη κρεβατοκάμαρα, στην οποία με το ζόρι μπορούσες να στριμώξεις ένα κρεβάτι, είχε παντού πόρτες.<br />"Πόσο μπορείτε να το κατεβάσετε;" ρωτάω τον παππού, ενώ μέσα μου είχα ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να μείνω εκεί χωρίς να με πληρώνει. "Ε, πόσο να κατεβάσω; 10 ευρώ". "Ευχαριστώ, γεια σας". (Έφυγα τρέχοντας). "Αντί για 300, πάρε τα 3 μου" ήθελα να του πω, αλλά άμα έχεις μεγαλώσει με γαλλικά και πιάνο, δε σου βγαίνουν αυτές οι κουβέντες εύκολα.<br />Αν ήμουν σίγουρη ότι θα μου τα ακουμπάει χωρίς καθυστερήσεις, διότι από κάτι τέτοια περιμένω το φτωχοκόριτσο, ίσως και να καθόμουν. Αλλά το ένιωσα, ήθελε να του δώσω εγώ 300. Και όχι για να το αγοράσω. Που και για να το αγοράσω, πάλι θα το σκεφτόμουν. Άς υποθέσουμε ότι μια τριακοσάρα είναι λογική τιμή για την αγορά ενός τέτοιους αχουριού. Από κει και πέρα όμως, θέλει επισκευές. Αλλαγή των παλαιολιθικών κουφωμάτων, φτιάξιμο από την αρχή κουζίνας και τουαλέτας, γκρεμίσματα, χτισίματα και, κυρίως, πέταμα μοκέτας. Και δεν πάω να αγοράσω ένα καινούργιο; Αναρωτιέμαι, αν το σπίτι ήταν καινούργιο, είχε θέα Ακρόπολη και καθαρό αέρα (αντί για δακρυγόνο κάθε Παρασκευή τουλάχιστον) πόσα θα ζητούσε;<br />Κατέληξα πάντως. Λίγο μακριά. Δεν ξέρω πώς θα αντέξω την ησυχία της Νεάπολης. Δεν νιώθω τη βρώμικη Εξαρχειώτικη ατμόσφαιρα, με τη φασαρία, με τις φωνές (μόνο παιδάκια φωνάζουν εκεί), με τα χημικά και ψιλοξενέρωσα με την καινούργια γειτονιά. Αλλά μόνο εκεί βρήκα λογικό ιδιοκτήτη. Εντάξει, το σπίτι πάλι ισόγειο με θέα στον ακάλυπτο (να βρίσκεσαι ανάμεσα σε Στρέφη και Λυκαβηττό και να βλέπεις τοίχο), αλλά αξιοπρεπές. Και η τιμή του προσαρμοσμένη στους δύσκολους καιρούς. Θα χαρεί και η μαμά μου όταν της πω ότι έχω απομακρυνθεί από την περιοχή για την οποία ακούει τόσα άσχημα στην τηλεόραση.<br />Ωστόσο η απορία μου παραμένει. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν καταλάβει τι συμβαίνει γύρω τους; Ότι τα σπίτια τους μένουν ξενοίκιαστα επί μήνες και πληρώνουν ρεύματα και κοινόχρηστα, τους κάθεται καλά; Άντε βρε αγάπες μου κατεβάστε λίγο τις τιμούλες μπας και μπει κάνας άνθρωπος μέσα και ξεχάστε τα παλιά σας μπερεκέτια. Διαφορετικά, θα σας μείνουν τα γκρεμούλια σας να τα καμαρώνετε. Και δε θέλετε να σας προτείνω χώρο για να τα βολέψετε. Ε;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-8883669114632385426?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-89015770999108237252011-05-20T14:33:00.001+03:002011-05-20T14:42:08.638+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-J2ji9rVteSM/TdZRCx8SuEI/AAAAAAAAATM/M7Cs6lO4GTc/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-J2ji9rVteSM/TdZRCx8SuEI/AAAAAAAAATM/M7Cs6lO4GTc/s320/1.jpg" width="217" /></a></div><div><br /></div>Πριν τον δω ακόμη να μπαίνει στο μαγαζί, τον άκουσα να κατεβάζει καντήλια και να ξεφυσάει. Ο Μάνος Ελευθερίου, πέρα από το ποιος είναι και τι είναι, είναι ένας πολύ γλυκός άνθρωπος. Μπορώ να πω ότι είναι ο καλύτερος πελάτης μου. Όλοι του οι φίλοι/συγγενείς/συνεργάτες του φοράνε μεταξωτά πουκάμισα (δικά μου) που τους τα χάρισε. Ευγενικός και γενναιόδωρος. Και ανοιχτός και φιλικός. Μου λέει τον κωδικό της κάρτας του να τον περάσω μόνη μου στο μηχάνημα. Σήμερα τον είπε μπροστά σε πελάτισσα η οποία έμεινε σύξυλη. "Δε φοβάστε που δίνετε έτσι τον κωδικό σας μπροστά σε αγνώστους;" τον ρώτησε. "Ε και; Τόσα λεφτά έχω, ας μου τα πάρουν". Μεγαλείο.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-qRhIohucetw/TdZRUJ6jf7I/AAAAAAAAATQ/CmmwMZn-LKY/s1600/124344-%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582+%25CE%25B5%25CE%25BB%25CE%25B5%25CF%2585%25CE%25B8%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25BF%25CF%2585.gif" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-qRhIohucetw/TdZRUJ6jf7I/AAAAAAAAATQ/CmmwMZn-LKY/s1600/124344-%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582+%25CE%25B5%25CE%25BB%25CE%25B5%25CF%2585%25CE%25B8%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25BF%25CF%2585.gif" /></a></div><div>Από την άλλη, του γυρνάει εύκολα το μάτι. Τον έχω πετύχει να φρικάρει με πελάτισσες που είχαν αραδιάσει όλη μου την πραμάτεια και δεν μπορούσαν να διαλέξουν. Ένιωθα τις λιγοστές του τρίχες να σηκώνονται όρθιες κάτω από την τραγιάσκα του. Και αγχώδης. Μπορεί να διαλέξει δέκα πράγματα μέσα σε δευτερόλεπτα. Μην κάθεται και χάνει χρόνο ψαχουλεύοντας.&nbsp;</div><div>Σήμερα του γύρισε το μάτι για τα καλά. "Τι πάθατε και μου ταράζεστε;" τον ρώτησα μόλις τον είδα. "Βλασφημάω. Τον εαυτό μου" απάντησε ρίχνοντας ένα μπινελίκι ακόμη. Δεν κατάλαβα γιατί τα είχε με τον εαυτό του, πάντως το ότι για πρώτη φορά μέσα στα δύο χρόνια που έχω το μαγαζί, πήρε κάτι για τον εαυτό του (είπαμε, πάντα για τους άλλους) ελπίζω να τον έκανε να νιώσει καλύτερα.</div><div>Νευριασμένος απάντησε στο τηλέφωνο, νευριασμένος μου μίλησε μετά από λίγο για το περιστατικό που τον φούντωσε. Κάποιο σουηδικό σατιρικό συγκρότημα ζήτησε την άδεια να παραποιήσει τους στίχους ενός τραγουδιού. Έξαλλος έγινε όταν άκουσε τη μετάφραση των σουηδικών στίχων. Οι Έλληνες, μεταξύ άλλων, χαρακτηρίζονται φτωχομπινέδες, ενώ τους αποδίδεται και μια βρισιά που είναι ό,τι πιο χυδαίο υπάρχει στα σουηδικά. Και όχι, δεν κάνουν σάτιρα με το καθεστώς, αλλά με το λαό. "Ποιο τραγούδι;" τον ρώτησα. "Η επιστολή. Και είναι κι από τα τραγούδια του αγώνα. Δεν ξέρω τι θα κάνει ο Μίκης, εγώ πάντως δεν τους επιτρέπω να μας λένε φτωχομπινέδες. Ας βρίσουν εμένα, ας με πούνε και μαλάκα, θα το δεχτώ. Αλλά τον ελληνικό λαό να μην τον πιάνουν στο στόμα τους".</div><div>Έφυγε κατεβάζοντας καντήλια και ξεφυσώντας. Είμαι σίγουρη ότι κατά βάθος, δε θέλει να πιστέψει ότι οι Έλληνες δέχονται τη μοίρα τους ως κακόμοιροι φτωχομπινέδες που γελάνε μαζί τους οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Τα τραγούδια του αγώνα. Ο αγώνας. Μήπως να θυμηθούμε ποιοι είμαστε;</div><div>Μήπως να προτείναμε στους Σουηδούς να ρίξουν κάνα μπινελίκι στον χοντράνθρωπο που φαίνεται στο βίντεο να κάθεται στο τραπέζι και ακούει την επιστολή; Ε;</div><div><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/80DSCEWUowI" width="640"></iframe></div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-8901577099910823725?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-57671636949773930812011-05-18T14:54:00.000+03:002011-05-18T14:54:17.903+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-MI36vP-a7ro/TdOzXqTuGpI/AAAAAAAAATI/8C5DCWNB1-M/s1600/sumo1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-MI36vP-a7ro/TdOzXqTuGpI/AAAAAAAAATI/8C5DCWNB1-M/s320/sumo1.jpg" width="307" /></a></div><br />Εντάξει. Κι εγώ έχω έναν εντυπωσιακό κότσο ψηλά στο κεφάλι σήμερα. Κι έχω κάνει τα πιο εκκεντρικά χτενίσματα. Κάνω κι αυτό το στριφτό με την τουφίτσα να κρέμεται. Έχω φορέσει και λουλούδια και φιόγκους. Και τι δεν έχω βάλει στο κεφάλι μου. Αλλά τον τελευταίο καιρό, παρατηρώ ότι έχω μείνει πίσω. Δεν έχω υιοθετήσει το στυλάκι Τάρας Μπούλμπα μετά από άγρια μάχη ή σούμο μετά από σκληρή πάλη. Πιστεύω ότι όλα αυτά τα κεφάλια που κυκλοφορούν σ' αυτήν την κατάσταση -και είναι πάααααρα πολλά- μόνο γέλιο προκαλούν, κυρίως στους άντρες. Και προτιμώ το γέλιο να μην το προκαλώ με αυτόν τον τρόπο.<br />Βγήκαν, που λες, στις πασαρέλες οι κότσοι που φτάνουν στον όγδοο όροφο, μπήκαμε και στο πνεύμα του μαύρου κύκνου, και όλες ακολουθήσαμε σαν τα πρόβατα. Εγώ, να σου πω, το έκανα κι από πριν, γιατί έχω κάτι κορυφές που άμα κάνω να τραβήξω πίσω τα μαλλιά, γυρνάνε ανάποδα και πονάει το κεφάλι μου, οπότε πάντα τα μάζευα ψηλά.<br />Ψηλά, είμαι και ψηλή, δε λέει. Η αλήθεια είναι ότι όταν είναι το μαλλί σηκωμένο, βρίσκει όταν περνάω κάτω από δέντρα ή σε περάσματα που πρέπει να σκύψω. Κι αναρωτιέμαι, αυτές που σηκώνουν τον κότσο τουλάχιστον μισό μέτρο, χωράνε να περάσουν απ' την πόρτα; Μου θυμίζουν στα τέλη του '80, εκείνη τη μόδα με τα λοφία, που δεν μπορούσες να περάσεις κάτω από μπαλκόνι. Σου χαλούσε το χτένισμα.<br />Το πιο εντυπωσιακό μ' αυτό το χτένισμα είναι ότι πρέπει να δείχνει ατημέλητο. Όσο πιο ξεμαλλιασμένος είναι ο κότσος (είπαμε, σούμο μετά από πάλη) τόσο πιο μοδάτος. Άμα πεις να βάλεις χτένα για να τραβήξεις πάνω το μαλλί, είσαι ντεμοντέ, συντηρητική, μπανάλ και ξεπερασμένη. Πρέπει να έχεις το στυλάκι "τρεις μέρες τώρα κοιμάμαι και ξυπνάω κι ούτε στον καθρέφτη προλαβαίνω να κοιταχτώ, η πολυάσχολη".<br />Σκέφτομαι να το τολμήσω. Όχι τίποτα, για να μάθουνε αυτές που περνιούνται για μοδάτες πώς είναι το σωστό ξεμαλλιασμένο. Με τόσο μαλλί και τέτοια άγρια τρίχα που έχω, άμα πω να το στρίψω, δε θα μπορεί να πέσει. Άσε που είναι πανεύκολο να πετύχω ξεμάλλιασμα τύπου "με τίναξε το ρεύμα και ευτυχώς, το μαλλί ήταν η μόνη παρενέργεια".<br />Τέλος. Το αποφάσισα. Θα το τολμήσω. Θα σε κάνω μαρή φασιονίστα να βλέπεις το μαλλί σου και να σε πιάνει νύστα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-5767163694977393081?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-31377484209486084382011-05-14T13:22:00.000+03:002011-05-14T13:22:09.007+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Uink2FWRiRU/Tc5WkqFL4OI/AAAAAAAAATE/e-FsBDTdpq0/s1600/00000000000al7456784.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="208" src="http://3.bp.blogspot.com/-Uink2FWRiRU/Tc5WkqFL4OI/AAAAAAAAATE/e-FsBDTdpq0/s320/00000000000al7456784.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Έχω αρχίσει να το πιστεύω και κανείς δε θα μου αλλάξει γνώμη μετά και το χτεσινό. Όλο αυτό το πανηγύρι στα Εξάρχεια είναι στημένο. Είχα γράψει κάποτε για κόντρα καυλοπιτσιρικάδων και παιχνίδι με τα όπλα τους, μολότοφ απ’ τη μια, δακρυγόνα από την άλλη. Δεν είχα πει όμως ότι κλείνουν ραντεβού ως συμμορίες για ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Τώρα το λέω κι αυτό.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Παρασκευή βράδυ, κλείνω το μαγαζί και, κουβαλώντας όλη την κούραση της εβοδμάδας, σέρνω τα βήματά μου προς τα Εξάρχεια, όπου με περιμένουν οι μεγάλες μου αγάπες: το σπίτι μου, το μπάνιο μου, το ψυγείο μου, το κρεβάτι μου, ο υπολογιστής μου, τα βιβλία μου. </span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Στην Ιπποκράτους, οι ματατζήδες πιο πολλοί από ποτέ. Κι αρματωμένοι. Πιο κάτω, Ναυαρίνου με Μαυρομιχάλη, εκεί που άλλοτε έβλεπα δύο, έναν σε κάθε γωνία, να μιλάνε μεταξύ τους για ποδόσφαιρο ή για γκόμενες και να τους ακούει το σύμπαν, τώρα βλέπω καμιά εικοσαριά. Αρματωμένοι πάντα. </span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Κάθε Παρασκευή, η αστυνόμευση στην περιοχή των Εξαρχείων αυξάνεται. Δεν εννοώ την αστυνόμευση που μας προστατεύει από το έγκλημα. Αυτή δεν υπάρχει. Το καταλάβαμε αυτό και πριν από λίγες μέρες. Ο πολίτης είναι τόσο προστατευμένος που τον σφάζουν για μια κάμερα. Νιώθω ενοχές για αυτό, η Εξαρχειώτισσα. Γιατί όλη η αστυνομία του λεκανοπεδίου βρίσκεται στο χωριό μου και στις υπόλοιπες περιοχές οι εγκληματίες αλωνίζουν.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Κατηφορίζω προς το αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο της Ναυαρίνου. Και εκεί υπήρχε κινητικότητα. Τους έπιασαν οι ζέστες και ξεχύθηκαν στις δροσιές. Δεν τους έκοψα για εγκληματίες αυτούς που βρίσκονταν εντός και εκτός του πάρκου. Το πολύ πολύ, κάναν μπάφο να πίνανε. Εκτός κι αν έκαιγαν τίποτα αγριόχορτα που φύτρωσαν στο πάρκο – δεν παίρνω κι όρκο. Μπάφος και μπίρα. Και άδεια μπουκάλια. Όλο και κάπου θα τους χρειαστούν.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Κάθε Παρασκευή γίνεται χαμός στα εξαρχειομάγαζα. Αυτήν την Παρασκευή είχε πιο πολύ κόσμο από ποτέ. Υπήρχε μια αντιστοιχία με την αστυνόμευση. Περνώντας ανάμεσα από τα πλήθη, καθώς κατευθυνόμουν στο σπίτι μου, σκεφτόμουν ότι σε λίγη ώρα, όταν θα πέσουν τα δακρυγόνα κι όταν θ’ ανάψουν οι φωτιές, όλοι αυτοί δε θα προλαβαίνουν να εξαφανίζονται. Ήξερα τι επρόκειτο να συμβεί.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Το παιχνίδι είναι στημένο. Δεν εξηγείται αλλιώς. Γιατί θα πρέπει κάθε –μα κάθε- Παρασκευή να διώχνουν τον κόσμο από τα Εξάρχεια με τόσο βάρβαρο τρόπο; Δεν ξέρω με ποια αφορμή ξεκίνησε το πατιρντί. Επίσης δεν ξέρω αν συμβουλεύεται η αστυνομία κάποιον αστρολόγο, κάποιο μέντιουμ, κάποια καφετζού, κάποια χαρτορίχτρα που τους λέει με ακρίβεια ποια μέρα θα τους επιτεθούν οι αντιεξουσιαστές και οι πέντε διμοιρίες γίνονται τριάντα. Και όλες έτοιμες για δράση. Αν δε δίνουν ραντεβού κάθε Παρασκευή για μάχες καυλοπιτσιρικάδων, τότε σίγουρα με κάποιον τρόπο το προκαλούν.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Το πτώμα έπεσε και ξεράθηκε. Εκεί κοντά στο λόφο και στον καθαρό αέρα που είναι το σπίτι του, δεν πήρε χαμπάρι τι γινόταν στη Ναυαρίνου. Το πρωί και αφού έπαψε να είναι πτώμα, σηκώθηκε και πήγε να ανοίξει το μαγαζί. Έριξε μαύρο κλάμα. Εξαιτίας των χημικών (έμαθε πώς πήραν καινούργια, πιο εξελιγμένα, αντί να δώσουν κάνα φράγκο για την αποτελεσματική και πραγματική προστασία του πολίτη) που έπεσαν, εξαιτίας της βρωμιάς που είδε στο δρόμο (μπουκάλια σπασμένα, συσκευασίες δακρυγόνων, σκουπίδια σκορπισμένα) και εξαιτίας της θλίψης που προκαλεί το γεγονός ότι κάποιοι θέλουν να διαλύσουν το χωριό των ελεύθερων ανθρώπων, που διάλεξε να ζήσει. Ακόμα κλαίει.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-3137748420948608438?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-46627034893001612232011-05-06T14:49:00.000+03:002011-05-06T14:49:36.815+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Y1iHH8-q_wM/TcPgRnajtZI/AAAAAAAAASs/gc3zqgJaJN8/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-Y1iHH8-q_wM/TcPgRnajtZI/AAAAAAAAASs/gc3zqgJaJN8/s320/1.jpg" width="217" /></a></div><div><br /></div>Είχα να τη δω από πέρυσι το καλοκαίρι. Και δεν ξέρω πώς έγινε, αλλά τη σκεφτόμουν μόλις χτες. Και άρχισα να πιστεύω πως έχω τηλεπαθητικές ικανότητες μόλις την είδα μπροστά μου.&nbsp;<div>Είχε βγει να πάρει μαγιό από κάπου εδώ κοντά και πέρασε να δει τι καλά καινούργια έχουμε. Πήγε από τώρα γιατί φοράει μικρό νούμερο -είναι λεπτή και κομψή, με τα παντελονάκια της και τα σικάτα τα μπλουζάκια της- και φοβόταν μην τελειώσουν τα νούμερα. Δεν είναι μόνο ότι ετοιμάζεται από τώρα για τα μπάνια της στη θάλασσα. Είναι κι ότι στα 100 της χρόνια, τρέχει στις θάλασσες. Ε, κάπου τόσο εκτιμώ ότι είναι. Αν σκεφτεί κανείς ότι περπατάει με δυσκολία κι ότι έχει πρόσωπο ογδοντάρας μετά από 5 λίφτινγκ και 30 μπότοξ (και μη μου πεις ότι δεν έκανε η Κολωνακιώτισσα, γιατί ακόμα κι εγώ κοντεύω να κάνω) και μικρή την έκανα.&nbsp;</div><div>Ψαχουλεύει, βλέπει τα καινούργια, τα δοκιμάζει, ξαναγυρνάει στα παλιά κλασικά. Της δίνω καρέκλα να κάτσει, γιατί δεν μπορεί να σταθεί όρθια και της αφήνω φουλάρια στα πόδια της να διαλέξει. Βγάζει αυτά που της γυαλίζουν στην άκρη. Τα υπόλοιπα τα μαζεύω.&nbsp;</div><div>Χτυπάει το τηλέφωνο. Από τα κεντρικά. Μου είχαν αναθέσει να ενημερώσω για τα σχέδια που έχω σε γραβάτες. "Άντε, ακόμα δεν τα είδες;" "Πού να τα δω, βρε μάνα μου; Έχω κόσμο τώρα. Σε καμιά ώρα, εδώ θα είμαστε".</div><div>Έχει σηκωθεί κι αρχίζει να δοκιμάζει να βρει τα χρώματα που της πάνε. Αυτό που θέλει να πάρει για δώρο, βάζει εμένα να το δοκιμάσω. "Αχ, κοριτσάκι μου, όλα σου πάνε εσένα". Όλη η πραμάτεια μου στον πάγκο αραδιασμένη. Της δείχνω κόλπα με δεσίματα. Ενθουσιάζεται. Της είχα δείξει και την άλλη φορά ένα κόλπο. Τρελαίνεται για τέτοια.</div><div>Τα είδε όλα, πήρε μόνο δύο. Κι αυτά απ' τα φτηνά. Δε βαριέσαι. Η πλάκα είναι ότι δε δυσανασχέτησα καθόλου. Ούτε μετά, όταν έφυγε και ήρθα αντιμέτωπη με το βουνό από μετάξι που έπρεπε να μπει σε τάξη.&nbsp;</div><div>Παρατηρώ λοιπόν, ότι οι ξινές παλιές Κολωνακιώτισσες και να σου κάνουν το μαγαζί άνω κάτω, δε θα σου σπάσουν τα νεύρα. Πρώτα πρώτα, ξέρουν να ψωνίζουν. Απλώς θέλουν να τα δούνε όλα πριν αποφασίσουν. Λογικό. Η ευγένειά τους είναι μεγαλύτερη από την ξινίλα τους. Η ξινίλα που σε κάνει να ξερνάς είναι αυτή της νεόπλουτης κομπλεξικιάς βλαχάρας που μπαίνει και σε αντιμετωπίζει σαν δούλα της. (Έχω πολλές τέτοιες, θα τις ξεφωνίσω άλλη φορά).</div><div>Και καθώς δίπλωνα με χαμόγελο τα καμιά τριανταριά φουλάρια που δοκίμασε (ή δοκίμασα) σκεφτόμουν πόσο πολύ θα ήθελα να της μοιάσω σε καμιά 70αριά χρόνια, όταν θα φτάσω στην ηλικία της. Αν και, με το ύψος που έχω, μάλλον δε θα φοράω μικρό νούμερο μαγιό.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-4662703489300161223?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-36110843822527698882011-04-14T21:36:00.001+03:002011-04-14T23:26:56.442+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-SXNDJeZQjGQ/Tac8Ck3yGgI/AAAAAAAAASo/XwFTsH5Kwd0/s1600/kopp_cunt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-SXNDJeZQjGQ/Tac8Ck3yGgI/AAAAAAAAASo/XwFTsH5Kwd0/s320/kopp_cunt.jpg" width="218" /></a></div><div><br /></div>Φίλες μου<br /><div>Ήρθε η ώρα να σας ανοίξω τα μάτια. Ναι. Η Κατσγούμαν συμβουλεύει, όχι για να σας διδάξει την πουτανιά, που όλες χρειαζόμαστε, αλλά για το άντε γαμήσου, αν νομίζεις ότι βολεύτηκες.</div><div>Πρώτα θα αναφερθώ σε μία έρευνα που έγινε, δε θυμάμαι λεπτομέρειες και νούμερα, αλλά μου έμεινε το γεγονός. Πήραν έναν άντρα και μια γυναίκα. Ο άντρας πρότεινε σε έναν αριθμό γυναικών να κάνουν σεξ και το αντίστοιχο έκανε και η γυναίκα σε άντρες. Όλες οι απαντήσεις των γυναικών ήταν αρνητικές. Όλες οι απαντήσεις των αντρών ήταν θετικές.&nbsp;</div><div>Συμπεράσματα:&nbsp;</div><div>1. Η ξεπέτα για τον άντρα είναι δύσκολη υπόθεση. Αν κάποιος τη βγάζει έτσι, είναι μάγκας και του βγάζω το καπέλο.</div><div>2. Η ξεπέτα για τη γυναίκα είναι υπόθεση μιας τολμηρής ερώτησης σε όποιον γουστάρει. Αν τη βγάζει έτσι, δεν το λες και κατόρθωμα.</div><div>Η ξεπέτα, γενικώς, είναι μια εύκολη υπόθεση. Ανώδυνη. Δεν έχεις τίποτα να χάσεις. Πούτσο δίνεις, μουνί παίρνεις και αντιστρόφως. Ενδεχομένως έχεις βγει με τον άλλον, έχεις φάει, έχεις πιει, έχεις περάσει καλά και η σχέση σας ολοκληρώνεται και κλείνει με το σεξ. Αυτό φαίνεται την επόμενη μέρα. Ο λεγάμενος δεν εμφανίζεται. Κανείς όμως δεν πρόκειται να πονέσει γι' αυτό.</div><div>Πρόσεξε όμως κούκλα μου. Μπορεί να φανεί μετά από τρεις μέρες. Και να θέλει πάλι σεξ. Κι ας πούμε ότι το επαναλαμβάνετε. Μέχρι εκεί σε συγχωρώ. Όταν ξαναφανεί μετά από μία εβδομάδα και θέλει πάλι σεξ κι εσύ του κάθεσαι, είσαι ασυγχώρητη. Και θα πληρώσεις γι' αυτό.</div><div>Το φυσιολογικό, αυτό δηλαδή που παθαίνουν οι άνθρωποι, είναι να επέλθει ένα δέσιμο με τον καιρό με το πρόσωπο. Αυτό το παθαίνουν πιο εύκολα οι γυναίκες (οι γυναίκες λέμε, όχι οι πατσαβούρες) οι οποίες έχουν την τάση να ερωτεύονται τον εραστή τους. Και γι' αυτό η απάντηση στο πείραμα που προανέφερα ήταν αρνητική. Από την άλλη, οι άντρες με τη θετική τους απάντηση, φαίνεται πως είναι πάντα έτοιμοι και πρόθυμοι να μοιράσουν το DNA τους σε ό,τι τους κάτσει. Το πιο πιθανό είναι μετά να ξεχάσουν και πού το έδωσαν.</div><div>Οι γυναίκες επιλέγουν (εκτός κι αν έχουν μάνα - μάνατζερ που όρισε άλλα κριτήρια επιλογής) αυτόν που θα τους κάνει κάτι μέσα τους. Οι άντρες παίρνουν ό,τι πιάσει το δίχτυ. Και επειδή το δίχτυ δεν πιάνει κάθε μέρα, βολεύονται σε μια σχέση, όσο σκατά κι αν είναι αυτή. Για να φύγει ένας άντρας από μια σχέση, πρέπει να τον διατάξει η μάνα - μάνατζερ ή να τρώει τέτοια πίεση από την κατινογκόμενα (τύπου πότε-θα-γίνω-μάνα ή σήμερα-θα-βγούμε-με-τον-Τάσο-και-τη-Μαίρη-που-αρραβωνιάστηκαν-κι-εμείς-ακόμα-τίποτα ή πάλι-μπάλα-βλέπεις-με-τους-φίλους-σου-και-δε-με-συνόδευσες-στα-ψώνια), που προτιμάει να την παίζει μόνος του, παρά να τη γαμεί.&nbsp;</div><div>Αν τολμήσει ο άλλος να φύγει από μια τέτοια σχέση και είναι τόσο μαλάκας που πιστεύει ότι όλες οι γυναίκες θέλουν να τον περιορίσουν, αποφασίζει ότι δε θέλει να δεσμευτεί. Ναι. Υπάρχουν άνθρωποι (άντρες κυρίως) που δε νιώθουν τον έρωτα και την ελευθερία που μπορεί να σου δώσει ανοίγοντάς σου μυαλό και καρδιά και πιστεύουν ότι η στενή επαφή με μια γυναίκα είναι δέσμευση και έλεγχος ακόμα και στο κατούρημα. Συνήθως είναι οι πιο συντηρητικοί και στενόμυαλοι. Και συνήθως ξαναδεσμεύονται μόνο με σκύλες που ελέγχουν ακόμα και το κατούρημα. Αν βρούνε γυναίκα χαλαρή που δεν δείχνει διατεθειμένη να του φορέσει το λουρί, είναι η καλύτερή τους. Είναι η τρύπα τους. Κι επειδή όλο και περισσότερες γυναίκες είναι ανεξάρτητες και ζούνε και χωρίς άντρα πάνω από το κεφάλι τους (ή δεν μπαίνουν στη διαδικασία να κάθονται αυτές πάνω από το κεφάλι του) είναι εύκολο να πέσουν στην παγίδα.&nbsp;</div><div>Τα έξυπνα αγόρια δεν έχουν σχέση. Έχουν φακ μπάντι. Κοινώς, πρόχειρη τρύπα. Κάνουν τακτική πουτσοδοσία. Το λεγόμενο και σέρβις. Πού να τρέχουνε να ψάχνουν την ξεπέτα. Την επισκέπτονται για γαμήσι μια δυο φορές την εβδομάδα. Τη θυμούνται μόνο τότε. Τις υπόλοιπες μέρες δεν υπάρχει. Μέχρι να βρούνε την γκόμενα που θα τους βάλει πάλι τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι (γιατί μόνο με τέτοιες στρώνουν), βολεύονται εκεί. Κάνουν το ευχάριστο διάλειμμά τους μέχρι να ξαναχωθούν στα σκατά.</div><div>Θέλω όμως ένα λόγο, μόνο έναν, για να κάθεται μια γυναίκα και να ανέχεται αυτή τη μεταχείριση. Τη στιγμή που, άμα θέλει να ξεχαρμανιάσει, το κάνει εύκολα. Για να μην την πούνε πουτάνα που κάνει ξεπέτες; Ως φακ μπάντι του μαλάκα είναι περισσότερο πουτάνα. Και μάλιστα σαν την Πόντια πουτάνα που αυτοκτόνησε όταν έμαθε ότι οι άλλες πληρώνονται. Ελπίζω να μην αυτοκτονήσει όταν ξυπνήσει. Ο έξυπνος που θα χρησιμοποιούσε πουτάνα πληρωμένη για τρύπα, χρησιμοποιεί ανώδυνα, χωρίς να ξοδεύει ούτε χρήμα ούτε ψυχή, μια γυναίκα η οποία προφανώς τον θέλει για να του κάθεται. Και για να μην ανακατεύεται στη ζωή του, σημαίνει ότι είναι λιγότερο εγωίστρια από όσο θα μπορούσε να φανταστεί ο μαλάκας. Και σίγουρα δε θέλει να τον πιέσει ή να του στερήσει την ελευθερία. Αναρωτιέμαι στο μεταξύ πώς βλέπουν την ελευθερία αυτοί οι τύποι. &nbsp;</div><div>Όχι ρε πούστη μου. Δε θα τα έχεις όλα. Δε σου αξίζουν. Κι εσύ, χαζή, που δίνεις ψυχή έτσι εύκολα και χωρίς να ζητάς αντάλλαγμα στο ίδιο είδος, να προτιμάς τις ξεπέτες. Καλύτερα να το δίνεις στο μάγκα που παιδεύτηκε για να σε ρίξει στο κρεβάτι, παρά στο ψοφίμι που σε χρησιμοποιεί για να αδειάζει τ' αρχίδια του. Στέρησέ του την τρύπα και στειλ' τον στο χάος.</div><div><br /></div><div>Περισσότερα στον Κώδικα Γυναικείας Πουτανιάς (ελπίζω σύντομα).</div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-3611084382252769888?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-77487247063116913052011-04-07T20:45:00.001+03:002011-04-08T02:49:03.085+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-69p8I4UtDRY/TZ31Z62Jt-I/AAAAAAAAASk/GSJS2qB47gg/s1600/safe-cyber-sex.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="237" src="http://4.bp.blogspot.com/-69p8I4UtDRY/TZ31Z62Jt-I/AAAAAAAAASk/GSJS2qB47gg/s320/safe-cyber-sex.jpg" width="320" /></a></div><br />Κάνω κι εγώ όμως κάτι μαλακίες. Δεν κάθομαι να δω ποιος μου στέλνει αίτημα φιλίας στο φέισμπουκ, ειδικά αν τα βρίσκω μαζεμένα, οπότε βάζω στους φίλους μου ό,τι να 'ναι. Και ξαφνικά, κάποια στιγμή, ανακαλύπτω το λάθος μου.<br />Μέσα στην τόση σαβούρα που κυκλοφορεί στο ίντερνετ και χτίζει το προφίλ που δεν υπάρχει, συναντάμε και τους ιντερνετικούς γαμιάδες. Συνήθως είναι νεαρής ηλικίας, αργόσχολοι και αυτό τους δίνει την άνεση να την κάνουν λάστιχο. Μπορεί να έχουν και καμιά γκόμενα η οποία είναι μόνο για φιγούρα. Ούτε για σεξ ούτε για να ανοίγει το στόμα της. Αν και, το πιο πιθανό είναι ότι κι αυτοί δεν είναι καλύτεροι. Η ομπρέλα είναι απαραίτητη για να αποφύγουμε τη βροχή από βατράχια όταν ανοίγουν το στόμα τους. Άμα δεν ταιριάζανε...<br />Ωστόσο εκτιμώ ότι οι περισσότεροι δεν έχουν ούτε γκόμενα. Κάτι μου λέει ότι δεν έχουν γαμήσει ποτέ. Σαν το κωλόπαιδο που ξεφύτρωσε από το πουθενά για να μου ανεβάσει την πίεση (της ηλικιωμένης) με τις μαλακίες που έλεγε. Το μπλόκαρα για να μην το βλέπω και μου έρθει και το εγκεφαλικό (της ηλικιωμένης πάντα). Μπαίνοντας στο προφίλ του, είδα ότι του αρέσει η σελίδα webcam sex. Και κατάλαβα πώς περνάει τον ελεύθερο χρόνο του, ο οποίος εκτιμώ πως είναι απεριόριστος. Η μία και μοναδική φωτογραφία του, πέρα από το ότι ήταν τραβηγμένη από κάτι χιλιόμετρα μακριά, αν ήταν πραγματική, θα κάτσω να με χέσεις. Και στην τελική, το φέισμπουκ είναι χώρος δικτύωσης. Που, εντάξει, μέσα στη δικτύωση χωράει και το φλερτ. Πότε έγινε χώρος για γνωριμίες με σκοπό το σεξ ή το γουέμπκαμ σεξ; Υπάρχουν σάιτ γνωριμιών που, όποιος μπαίνει εκεί μέσα, έχει ακριβώς αυτό το σκοπό, οπότε είναι εύκολο να τσιμπήσεις γκόμενα. Τόσο μυαλό έχει το βλαμμένο που ψάχνεται σε λάθος χώρο.<span class="Apple-style-span" style="color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 11px;">&nbsp;</span></span><br />Και σε βλέπουν, που λες, ωραία μου σαραντάρα, κάπου στο φέισμπουκ, τους σηκώνεται, είναι κι ότι από τις πολλές τσόντες που είδαν, απέκτησαν ένα κόλλημα με τις MILF, τις οποίες θεωρούν πιο ευκολογάμητες από τις πιτσιρίκες, και σου στέλνουν αίτημα. Άμα μπεις στη διαδικασία να απαντήσεις σε μήνυμα που θα σου στείλουν, θα σου πούνε πως εσείς οι μεγαλύτερες ξέρετε τι θέλετε, σε αντίθεση με τις συνομήλικές τους και γι' αυτό σας προτιμούν. Ναι, μαλάκα. Ξέρω τι θέλω και γι' αυτό δεν πρόκειται ούτε να γυρίσω να σε φτύσω. Κι άμα διαπιστώσουν φτύσιμο, παύεις να είσαι ανάφτρα μιλφ. Γίνεσαι τρίτη ηλικία.<br />Και για να το ξεκαθαρίσουμε, μικρά μου σκατουλάκια. Το ότι στα σαράντα μου είμαι γαμήσιμη, δε με κάνει ευκολογάμητη. Αντιθέτως, σημαίνει ότι έχω τη δυνατότητα να διαλέγω εγώ. Τώρα, αν ήσουν τυχερός και σου 'κατσε περίπτωση ξελιγωμένης ημιγαμήσιμης αγαμήτου σαραντάρας, να τη θυμάσαι και να χαίρεσαι. Άσε που όταν θα φτάσεις στην ηλικία μου, το πιο πιθανό είναι να είσαι λιγδιάρης, αγάμητος, φαλακρός και κοιλαράς από το πολύ το καθισιό στον υπολογιστή για το παίξιμο του πουλιού σου. Χώρια ότι θα έχεις σπαταλήσει τόσο σπέρμα βλέποντας τσόντα ή χαμουρευόμενος με κάποια μέσω κάμερας (πάνω απ' όλα η συντροφικότητα) που το πιο πιθανό είναι να μην μπορείς πλέον να γαμήσεις.<br />Τώρα, το θέμα σάιμπερ σεξ, ας το αναλύσει κάποιος άλλος. Υποθέτω ότι φοβούνται την προσωπική επαφή, τρέμουν να πλησιάσουν γκόμενα (προφανώς, έχοντας τέτοιους τρόπους στο ίντερνετ, εκεί έξω θα είναι τελείως βόδια), φοβούνται να γαμήσουν, φοβούνται μην γκαστρώσουν, μην κολλήσουν κάτι, μη γυρίσει η άλλη και πει στις φίλες της ότι δεν ξέρουν να γαμάνε ή, ακόμα πιο ισχυρό πλήγα, μην τους πει στα μούτρα ότι δεν ξέρουν να γαμάνε.<br />Ε ναι. Είναι πιο ασφαλές στην κάμερα. Άλλωστε, στο παίξιμο της πούτσας έχουν εκπαιδευτεί και καμιά δε θα τους πει ότι δεν την έπαιξαν καλά. Με το δίκιο του θα δώσει την έξυπνη απάντηση: "Και πού το ξέρεις εσύ μωρή; Τη δική σου την παίζεις καλύτερα;"</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-7748724706311691305?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-82128964115060973572011-04-03T15:22:00.002+03:002011-04-03T16:00:37.189+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-EIxmTKgUp5g/TZhk47_ccWI/AAAAAAAAASM/YtCJCXn3V8s/s1600/%25CE%2595%25CF%2581%25CE%25BC%25CE%25BF%25CF%258D3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-EIxmTKgUp5g/TZhk47_ccWI/AAAAAAAAASM/YtCJCXn3V8s/s1600/%25CE%2595%25CF%2581%25CE%25BC%25CE%25BF%25CF%258D3.jpg" /></a></div><div><br /></div>Εντάξει, μερικές φορές, όταν μας αρέσει κάτι σε κάποιον τοίχο, θέλουμε να το δηλώσουμε. Είναι πιο εύκολο να το κάνουμε πατώντας ένα κουμπάκι, παρά να το εκφράσουμε με δικά μας λόγια. Είναι κι ότι δε βρίσκουμε λόγια να εκφραστούμε καμιά φορά.<br /><div>Κι εγώ το κάνω. Πατάω καμιά φορά το κουμπάκι που γράφει "like" όταν περνάω από την αρχική μου σελίδα και βλέπω αναρτήσεις φίλων που με κάνουν να γελάω, να προβληματίζομαι, να συγκλονίζομαι, να αγανακτώ, ή απλώς να συμφωνώ. Και για να πω την αμαρτία μου, δεν κόβω φλέβα με τις κουλτουροφιλοσοφίες που κυκλοφορούν. Ούτε με τα τραγουδάκια. Εκτός κι αν είναι κανένα γαμάτο άσμα, ή αν συνοδεύεται με γαμάτη ατάκα. Πατάω το γαμημένο αυτό κουμπάκι όταν κάποιος γράφει ή ποστάρει κάτι που μου αρέσει πραγματικά. Αλλά, κυρίως, προτιμώ να μιλήσω γι' αυτό. Να πω την άποψή μου για να αρχίσει διάλογος, να πω μια μαλακία για να αρχίσει το γλέντι. Και το ίδιο φροντίζω να γίνεται και στο δικό μου τοίχο. Να γράψω κάτι για να μαζευτούν όσοι βρίσκονται εκεί γύρω εκείνη τη στιγμή και να αρχίσει το κουβεντολόι, ο προβληματισμός ή ο χαβαλές.</div><div>Άλλοι το δουλεύουν αλλιώς το σύστημα. Κάνουν ένα πέρασμα από τους τοίχους των φίλων τους και αφήνουν τα λάικ τους. Κι οι φίλοι τους ανταποκρίνονται με το ανταποδοτικό πέρασμα από τους δικούς τους τοίχους.</div><div>Τις τελευταίες μέρες, το φέισμπουκ μου κάνει προτάσεις φιλίας για άτομα που ήταν φίλοι μου και δεν είναι πια. Δεν ήταν πέφτουλες που δεν ανταποκρίθηκα στο πέσιμό τους. Δεν ήταν κάποιοι με τους οποίους υπήρξε παρεξήγηση. Ήταν άτομα που μου άφησαν τα like τους. Όμως εγώ, η μουλάρα, η τελείως άσχετη με τους κανόνες savoir vivre και το χειρισμό αυτού του εργαλείου κοινωνικής δικτύωσης, η εντελώς ανεπίδεκτη, δεν ανταποκρίθηκα.</div><div>Μίλησα και με φίλους που το δουλεύουν καλύτερα το εργαλείο. Και με έφεραν μπροστά σε προφίλ που μαζεύουν εκατοντάδες like με μια καλημέρα. Έμεινα άναυδη διαπιστώνοντας ότι μια καλημέρα αρέσει τόσο πολύ. Αν δε, δηλώσεις στους φίλους σου ότι η μέρα είναι πχ ηλιόλουστη και πόσο θα ήθελες να πίνεις τον καφέ σου στην παραλία, θα πλακώσει βροχή από like. Μου εξήγησαν, της άσχετης, ότι δεν είναι τυχαία αυτή η επιτυχία. Έχει γίνει η σχετική προεργασία. Το πρόσωπο της μέρας της ηλιόλουστης, για να πάρει τα 200 like, έχει αφήσει τουλάχιστον 400. Έτσι είναι οι σχέσεις σήμερα. Ανταποδοτικές. Ό,τι δίνεις, παίρνεις.&nbsp;</div><div>Πρόσεξε τώρα πόσο άσχετα λειτουργώ. Μπαίνω στο φατσοβιβλίο, γράφω μια μαλακία, σχολιάζουν οι φίλοι, απαντάω κι εγώ, κουβέντα να γίνεται, τα είπα και πιο πάνω. Στο μεταξύ, κάνω κι ένα πέρασμα από την αρχική μου σελίδα. Βλέπω τα πιο σημαντικά νέα (ό,τι επιλέγει το φβ να μου ρίξει στα μούτρα) άμα πετύχω κάτι που μ' αρέσει, το δηλώνω ή το σχολιάζω. Κάνω μετά κι ένα πέρασμα από τα πιο πρόσφατα, που με τους φίλους που έχω, μου δείχνει τι έγιναν τα τελευταία δέκα λεπτά. Όποιος προλάβει δηλαδή. Δεν περνάω από τοίχους. Κάνω κι άλλες δουλειές εκτός από φεϊσμπούκινγκ. Γράφω, διαβάζω, ψαχουλεύω στο ίντερνετ, δουλεύω, έχω επαφή με κόσμο...</div><div>Γι' αυτό, αν θέλεις να σου αφήσω το like μου, στείλε μου ένα μηνυματάκι να μου το πεις. Από μόνη μου, δε νιώθω, το γίδι. Δεν έχω τρόπους, η μουλάρα η νταλικέρισσα. Πες το μου κι εγώ θα το κάνω. Είτε μου αρέσει αυτό που έγραψες είτε όχι. Έτσι, γιατί πρέπει να έχουμε καλούς τρόπους. Αλλά μη με διαγράφεις. Πληγώνομαι η δύσμοιρη.</div><div>Και, κυρίως, άμα με διαγράψεις, μην επιστρέψεις. Και, πάνω απ' όλα, μην πεις την παπαριά ότι έχασες τους φίλους σου επειδή διέγραψες το λογαριασμό σου. Είπαμε, είμαι αγενής, αλλά δεν είμαι και χαϊβάνω.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5723071119423157811-8212896411506097357?l=kats-woman.blogspot.com' alt='' /></div>kats-womanhttp://www.blogger.com/profile/05340100287464664251noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5723071119423157811.post-6079305431618321922011-03-29T12:58:00.001+03:002011-03-29T13:10:09.373+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-_AZ7Heq-of4/TZGtBvc6HNI/AAAAAAAAASI/w0dmkcFsIFw/s1600/patata1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="301" src="http://4.bp.blogspot.com/-_AZ7Heq-of4/TZGtBvc6HNI/AAA